Migusiem

przeleciało.
A że postawiłam wszystkich na baczność, to do domu wychodziłam wcześniej. A co, mam tę moc.
Zamknęłam dodatek i warzywka.
Chwile z Inżynierem, tylko moje i bezcenne.
Nasze.
Jak zawsze.
Może już ostatnie, bo nie wiem, jak już pisałam, jak będzie wyglądało z odwiedzinami po ślubie. Zobaczymy. Ale myślę pozytywnie, Pierworodny też czasem przylatuje sam.
Nie, że mam coś do Synowych, ale...
Czasem chcę być matką, li i jedynie.
Mieć chwile nasze, rodzinne.
Nie, nie uważam, że synowa to nie rodzina. Ale na moment chcę zatrzymać-cofnąć czas i być tylko ze swoim dzieckiem.
Chore to, wiem, ale :)
Nevermind.
Po zwłoki pobieżyłam na Manhattan, bo obiecałam na niedzielę rosołek, jako że dziś wieczorem w pubie spotyka się paczka ze studiów. Bo aczkolwiek Inżynier się postarzał i sporządniał, to jednak różnie bywa. A że jest już lubczyk młody, tom go zanabyła i przed wyjściem dziecko marudziło, że choć nie jest głodne, to rosół go do grobu wpędza. Ale nie dostał, bo niedogotowany.
Okoliczności pogody cudne były od wczoraj - tu wracanie popracowe

 W drodze na Manhattan kaczusie z Dębiny się szlajają...

... ale pan uciekł od pani...

wiosna szaleje.

Gorąco było, a Inżynier niecnota przepędził mnie od Browaru przez Stare Miasto cztery razy, bo lakierków szukał. I tak na moje wyszło, kupił lakierki, które przymierzył w pierwszym sklepie, do którego weszliśmy. Był tam bardzo fajny, komunikatywny, a jednocześnie znający się na rzeczy młody sprzedawca, jakże różny od znudzonych panienek snujących się w sieciówkach i butikach. Nie miałam włączonego Endomondo, ale lekko licząc, 10 km nam strzeliło :) W środku wszystkiego rozpadało się i to tak, że kupiłam parasol (schodziły jak woda), bo bałam się, że aparaty mi zamokną.
I cały czas gadka-szmatka w stylu "matka do nogi", a gęby nam się nie zamykały.
Naładowałam akumulatory.
Na rynku siedziały

 opalały się i czekały stęsknione na Zmorkę, no ale... :)

Szukaliśmy burgerowni, ale albo ją zlikwidowali, albo nie znaleźliśmy i w końcu wylądowaliśmy w meksykańskiej knajpie :)

 Inżyniera jedzonko, moje się źle sfociło, zresztą jak wszystkie zdjęcia, nie lubię focić telefonem. Miałam zmieniaczki pieczone i grillowanego kurczaczka plus zielsko, mlask. Obsługa przemiła, a jubilatów napadał Zorro, który wpadał i krzesłami rzucał :) Płacąc rachunek zapytałam, czy mogę kartą dać napiwek, a kelnerka mówi, że owszem, i żeby tak wszyscy goście dawali napiwki. Skasowała, wyciągnęła z fartuszka pistolet i strzeliła :) Pytam, dlaczego, a ona, że straszy tych, co napiwków nie dają :)
Płaciłam, bo primo po pierwsze, Inżynier na obczyźnie zawsze za mnie płaci. Primo po drugie, bo ekstrakasa mi wleciała, przez półtora miesiąca nie płacę czynszu, właśnie mnie rozliczyli i mam sporą nadpłatę.
I lubię choć tak czasem dziecko popieścić.
Szkoda, że nie mam dosłownie nikogo w całej wiosce, z kim mogłabym tam na obiad wlecieć, a samej to jakoś nijako. Chodzę czasem sama, ale to nie jest zabawne. Wcale...

Tak więc Meksyk zaliczony tanim kosztem, teraz doczekać powrotu tej niecnoty z lumpki. Jutro już ostatki i da capo al fine...
I dowód, że nikt nie jest nieomylny, a ja sama jestem perełką. Nie, nie dlatego że nie puszczam błędów, bo puszczam, ale ortograficznego jeszcze nigdy nie puściłam w swojej karierze. A ten ortograf jest w... Wielkim słowniku ortograficznym, który korekciło ze spokojem kilkoro korektorów, nie ja jedna na kolanie i w tempie amerykańskim za jedyne dwa złote polskie :D

Poszukajcie sobie kotecka sami :) Miłej zabawy...