Myślałam

dziś rano, budząc się, że nie żyję.
Bo zasada jest taka, jeśli budzisz się i nic cię nie boli - to umarłeś.
Ale sceneria ta sama.
Słoneczko właśnie wstawało jak co dzień.
Zabaweczki leżały pod ręką.
Pomyślałam więc, że w zasadzie nic się nie zmieniło.
Zgięłam jedną nóżkę. Tę mniej bolącą. Nic.
Zgięłam drugą nóżkę, tę inwalidkę i lekuchno poczułam, że jednak nóżkę mam.
Znaczy się, cały pogrzeb na nic, żyję.
Potem Baran, który zaspał, z opóźnieniem zabrał mnie do Paryża, a jednak :) Jak co dzień :P Oj, jak ja to lubię, zawsze robi mi dzień, szkoda, że tylko co dwa tygodnie, ale nie można mieć wszystkiego, co nie?

Wieczorem zmieniłam pościel na taką, co mi jej już nie żal, więc nie przejmowałam się, że maść mi coś wybrudzi. Jak się nie spierze, nie będę płakała :D
Spalam jak mały diabełek :)

I ponieważ wisi nade mną tylko pszenica, nie jest źle...

Ale wiosny dalej nie ma, zatem w ramach poprawiania sobie humoru pójdę zobaczyć, czy ogrodnik ma jakieś fajne kwiatki :)

Have a nice day, jako i ja mam :D