Zbieram

myśli. Układam. I nijak mi nic nie pasuje.
Wciąż myślę, gdzie tkwił błąd, jak wychowywałam chłopców, co zrobiłam źle i nie tak.
Może faktycznie pora umierać, bo nie pasuję do czasów?

Pierworodny zawsze miał kompleksy, że jest brzydki, choć mówili na niego Antonio Banderas.
Nawet oczy sobie proszkiem do prania chciał kiedyś umyć, bo kąpiąc go mówiłam: a teraz te ślepka, czarne, brudne, nieumyte... Chciał mieć takie jak mamusia, szare, wypłowiałe.
Biedne dziecko.

Ale czytałam im bajki, później książeczki, budowałam z nimi zamki i bawiłam się w chowanego. Nauczyłam się dla nich komputera, i paru innych rzeczy po drodze, żeby nigdy nie musieli się za mnie wstydzić. W nogę z nimi grałam, bo Eks był ponad to...
To samo chciałabym zrobić z wnukami,  bo to ponoć przywilej babci, ale jak?
Muszę lecieć po zakupy (pełen wózek jedzenia starcza na jeden dzień, Inżynier pół bochenka chleba jadł tydzień, oni wciągnęli jeden na kolację i to przed Bożym Ciałęm, jak już chleba nigdzie nie było, dobrze, że miałam zamrożony). Na zagłodzonych nie wyglądają, ale apetyt mają, że ojapierdolę. Tyle że... Pierworodny je, co dają, a Synowa: tego nie, tego nie lubi, na to nie ma ochoty, tego kijem nie tknie. I tak wiele rzeczy wylądowało w końcu w kuble.
Jedzenia, które poszło w tym czasie, starczyłoby mi na miesiąc.
Nieważne.
Zakupy, nikt tego za mnie nie zrobi, przyjeżdżają bez grosza przy duszy. Jak jeździłam tam, chodziłam na zakupy i zawsze przy kasie albo nie mieli karty, albo nie mieli przy sobie pieniędzy.
Płaciłam ja.
Nieważne.
"Pewno coś planujesz na Dzień Dziecka". Nie za bardzo planowałam, ale... Cóż... :) Mała Wiedźma z gołym tyłkiem lata, of course :P 

Gotowanie. Moja kuchnia jest zaprojektowana na jedną osobę, nie ma stołu, blatu mało. Zresztą Synowa nie umie gotować i nie lubi.
Więc zapierdalam przy garach, potem przy zmywaniu, bo też nie lubi. Pozmywałaby, ale wolę sama, bo leje wodę jak z motopompy. Mam liczniki, oszczędzam.
W łazience nie oszczędzają, bo nie płacą. Ona bierze co dzień kąpiel w pełnej wannie wody, siedzi w łazience ponad godzinę. Mały (kiedyś Mała Wiedźma) w tym czasie ryczy, a mi ciśnienie rośnie. Zwróciłam uwagę, że oszczędzam wodę. Grochem o ścianę.

Bajzlu tym razem w całym mieszkaniu nie robiła, ale ich tapczan jak reduta Ordona po wysadzeniu. No i wszystko wysmarowane "cudnymi łapkami", bo takie to wzruszające, że małe rączki zostawiają wszędzie ślady. Jeszcze dziś znalazłam po kątach w miejscach najmniej spodziewanych urocze pamiątki.

I kolejne rysy na ścianie...

Nieważne.

I najważniejsze: jak odnoszą się do siebie. Moje małżeństwo to długie lata motylków w brzuchu. Nie wyobrażam sobie tego bez seksu, to część życia, prawdziwego życia. Motyle miałam ponad 20 lat. I całowaliśmy się na dzień dobry, na do widzenia, bez daj racji. Dotykaliśmy. Przytulaliśmy. Nie wstydziliśmy się uczuć i bliskości. Mieliśmy swoje przezwiska, słowa-wytrychy, to coś...
Tu nie ma nic, nie było tego nawet w czasach przedślubnych. Rozumiem, że są ludzie nieokazujący sobie uczuć publicznie. Ale... Pierworodny ma słowo-klucz, mówi do wszystkich "misiu". Tak jakby nie chciał się pomylić, mówi czasem misiu nawet do brata i do mnie :) Nie słyszałam nigdy, żeby ona mówiła do niego zdrobniałym imieniem, zawsze twardo, szczekająco, a imię z tych zdrabnialnych.
Zawsze wrzeszczy.
On zaś gada tak głośno, że aż mnie cholera bierze. Słuch ma dobry. Zbadałam mu, bo się trzęsłam o to.
A na dzieci krzyczą tak, że jak z nimi idę osiedlem słychać tylko: Mała Wiedźma, Papryczek! Imion innych dzieci nie słychać, ich rodziców też nie...

"Ile razy mam Ci mówić, żebyś nie lazła", "gdzie leziesz, znów jesteś niegrzeczna", "wracaj tu zaraz, bo dostaniesz"... To tylko wersje light.
"Zobaczysz, co Ci zrobię, jak znów mnie nie posłuchasz"... "jak Ty mamusi nie kochasz, skoro tak robisz"...
Jej brat kupił MW hulajnogę i drona.
Moje dzieci miały rowerki, ale miały też kaski i ochraniacze. Drona nie kupiłabym im nawet teraz. Nie ta kasa.
Dziadkowie basen zbudowali.
OK. Kochani są. Trudno mi zbudować basen na balkonie. Ale i sama narzeka, że musi dzieci pilnować, żeby się w basenie nie potopiły. Jak wygram w totka, kupię im willę z basenem i zatrudnię ratownika. Z pensji korektorki trudna sprawa :) Nawet jak emeryturę dołoży :P

Zakupowana, zagotowana, muszę polecieć na spacer pomiędzy każdym posiłkiem, bo dzieci w domu się nudzą.
W porze kolacji na spacer, potem kolacja w galopie (ależ chodź, dzieci chcą iść z babcią, kolacji nie będziemy jedli...), potem dzieci lecą na pysk, ale "chcą", żeby je babcia wykąpała...
A pani matka rżnie na telefonie.
Pierworodny na siedząco zasypia, bo co się dało, to pomógł, w nocy wstawał, bo trzeba małego ponosić. Rano wstawał o 5, bo trzeba małego przewinąć i ponosić...
A to mój syn.
Więc śpiewam, tańczę, recytuję, tyle że dupy nie daję i gotuję.
Nie mam już siły na to, żeby poczytać te książeczki, które uszykowałam.
Mam już swoje lata i nie mam energii młodej mamuśki, jak kiedyś.

I żal mi syna, choć już gdy MW była na świecie, a ślubu jeszcze nie mieli, ostrzegałam. Bo wiedziałam, że miał już wtedy separację od łoża. Nie słuchał. Mówił: czepia się mama.
Trudno.
Sam sobie tak pościelił i moje żale nie pomogą.
Myślałam, że w kwestii antykoncepcji coś się zmieniło, ale w głębi duszy czułam, że nie.
I po cholerę się żenił?
Moje starojędzowe nosisko mówi mi, że wciąż liczyła, że zamiast Piotrusia Pana dostanie jakiegoś księcia z bajki. Bo wysoko ceniła swą urodę i talenta, o czym wiem nie tylko ja, ale i parę innych osób. Baran między innymi. I choć zawsze się ze mnie śmiał, że żadna synowa mi nie pasuje, teraz głaszcze mnie po łysej główce, bije się w piersi i takie tam :) 

Nie mi urządzać im życie, ale wiem, że nigdy nie zwracała na niego uwagi w sensie, że to jej facet.
Oczywiście, pierścionek zaręczynowy musiał być, bo jak to bez?
I ślub kościelny.
Do kościoła chodzą, jak są na wsi w PL, bo muszą.
Dzieci ochrzcili, bo teściowie kazali.
Dzieci pacierza żadnego ani nie umieją, ani nie mówią, nie potrafią się przeżegnać.
Mała Wiedźma ma 6 lat i na moje pytanie, dlaczego ma tak złachaną szczoteczkę do zębów, usłyszałam, że kupili ją rok temu i że to jej pierwsza szczoteczka i jest do niej przywiązana. Nie była. Pierwszą kupiłam ja, jak miała niecały roczek, a potem za każdą wizytą u mnie dostawała nową, bo mam gościnne w zapasie. Dziecięce też.
Starą pozwoliła wyrzucić bez żalu.
Ile, kurwa mać, kosztuje szczoteczka do zębów?
Nie lubi myć włosów, bo jej się plączą.
A ja umyłam, bo patrzeć nie mogłam na te smugi z masła we włosach. I zdziwienie: czym ty jej umyłaś głowę, że nie ryczała i że włosy się gładko rozczesują. Szamponem, kurwa mać. I płynu do kąpieli dałam, więc wskakiwała do wody zadowolona. Bo ja, kurwa mać, kocham kąpać dzieci. Serio. Te nieryczące we wodzie. Moje ryczały musząc z wody wyjść, a dorosłe trzeba było wypukiwać z łazienki. Zresztą do dziś ją blokują. Ale dzieci trzeba nauczyć, że kąpiel to przyjemność, nie kara. Kara to jest dla matki, jak wannę po piaseczku sprząta.

Długo mogłabym ciągnąć listę skarg i zażaleń, tylko do kogo mam wnieść te moje wąty, Kochany Pamiętniczku?
Na Berdyczów mogę co najwyżej napisać.

Tak więc po raz kolejny wystartuję w konkursie na najgorszą teściową roku i palmę pierwszeństwa mam murowaną, bo jadem będę pluła na kilometr.
Ale tak nie robię scen (Baran zawsze przytula i mówi: nie złość się, nic nie zrobisz), nie drę szat, nie ciągnę za kudły i nie wylewam gara wrzątku na łeb.

Pomijając inne decyzje życiowe, fakt, że kłamią oboje jak najęci (wydaje im się, że nie wiem, że jestem głupia).

Zatem zamykamy te żale i do następnego razu. Pierworodny planuje wpaść z samą MW (hip hip, hurrra, ale jak znam życie, Synowa się nie zgodzi, bo wakacje i bilety drogie, choć łaskawie rzekła, że zostanie z przyjemnością sama na jakiś czas z Mężczyzną Swojego Życia, czytaj: wiszącym na cycku. Jak żyję, do dziś Mężczyzną Mojego Życia jest mój Eks, nie licząc innych miłości, ponieważ między jedną miłością a drugą należy dla przyzwoitości przebyć kwarantannę z trzecią...). Dzieci to moje skarby. I moje spełnione marzenia. Szkoda, że nie mają tak dobrze, jak ja...
Bo życie jest już takie, że jest się w nim, moje złoto, albo skończonym łajdakiem, albo ostatnim idiotą...

I teraz, Kochany Pamiętniczku, stoimy przed dylematem: stara wariatka, łajdaczka czy idiotka?

A może jakieś głosowanie SMS?

Tylko praca mnie kocha na całego. Dziś się znów dobijali, a ja jeszcze nawet oficjalnego urlopu nie zaczęłam (mam wolne międzynumerowe). To na urlopie będzie się działo, a co :D