Wszystko

przemija, nawet najdłuższa żmija, Kochany Pamiętniczku.
Zatrzymam więc w pamięci to, co warto zatrzymać, ten śmiech całą gębusią, z wywalonym ozorkiem, za każdym razem na moje pytanie: a gdzie masz ząbki, szczerbalu?
Wiem, głupie.
I inne takie tam.
Zapomnę ruiny i zgliszcza po wizycie Kradziejki, która ma fazę na "robię, co chcę" i tak lata i rzuca wszystkim, co jej się w ręce nawinie, a z hukiem, a co, wypluwa jedzenie dla sportu, z miseczki truskawek, o które poprosiła nie zjadła ani jednej, wszystkie rzuciła, bijąc rekord olimpijski. Moje po wyrzuceniu drugiej nie dostałyby już ani jednej i pokolędowałyby w kącie. To znakomicie uczy dobrych manier :)
Dlatego nie jestem fanką małych dzieci, bo są obecnie bezstresowo wychowywane.
Moje pokolenie i pokolenie moich dzieci znało proporcje, mocium panie. Nawet Inżynier, u którego dziś zdiagnozowano by ADHD, w gościach nigdy obciachu nie zrobił, a i w domu znał mores, nie to było nie. I jakoś nie wspomina traumatycznie dzieciństwa.
A nieważne.
Alienek jest stworzeniem wodnym, w kąpieli zachowuje się jak książę, a i wyciągany z wody nie urządza awantur.
U nas to rodzinne było, dzieci Pierworodnego są z innego bieguna :d

W sumie do pracy wróciłam z radością, a jako że Bossa nie było dziś, poszło gładko.
W domu miła niespodzianka, jednak podłączył starego kompa, tak że teraz cholera może mnie rzucać od sprzętu do sprzętu do wypęku...
A i mieszkanie zostawili w porządku, śmiał się, że wystaczyło, że zabrali swoje graty, ale to nie do końca tak.
Zapomnieli Alienkową mordkowycierajkę, więc wrócą. Bo jak się coś zapomina, to się wraca :)

Już zapominam cię, jak się zapomina sny, zapominam cię, zapominam cię, jak wysłany donikąd list...

Piękne to jest...

Były nieśmiałe słowa o powrocie, co mnie cieszy, bo jednak coraz gorzej wszędzie jest. Wiem, że to nie hop siup, nie na dziś, nie na jutro, ale...
Nadzieja umiera ostatnia. 

Rzutem na taśmę ogarnęłam po mojemu i do weekendu mogę oddychać spokojnie. Z jednej strony żal, że nie ma ich, ale nie dam rady ośmiogodzinnej pracy i zarządzaniu chałupą z gotowaniem, z chodzeniem na paluszkach, żeby dziecka nie budzić. Nie mam drzwi na dokładkę.
A i pozapraszali kolegów wspólnych z dziećmi w wieku właśnie na "nie". Więc dziękuję, postoję, niech się męczą na innych śmieciach :D
No cóż, wracając do domu chcę założyć tego łacha i odpocząć, a nie rozczulać się na widok kolejnych przesłodkich łapek rąbiących w moje rolety bądź pieczętujących moje lustra i meble na klejko. 
Życie.
I można we mnie rzucać kamieniami. Chleba mam dość ;)