Koniec

świata blisko, Kochany Pamiętniczku.
Zadzwoniłam. Ja. Do obcego.
Kurwa.

Ale po kolei.
Polazłam wczoraj po te butki, ale nawet w firmowym sklepie Riekera ich nie mieli, a nie uśmiechało mi się latanie po wszystkich sklepach w mieście, zatem kupiłam kajaki.
Bo to są kajaki :)

Ale o to chodziło, bo te, które mam, są OK, ale jednak jak posiedzę osiem godzin, cisną. A w tych mam luz i są rzepy, więc żaden problem je poluzować. Fakt, mam w pracy sandały, ale czasem nie mam melodii na zakładanie sandałów.
Teraz torebka, ale to kiedyś tam.
Nie poszłam dziś po te aparaty, bo nastroju nie miałam, pospałam ładnie, w końcu mam wolne i nie muszę wszędzie latać z wywieszonym ozorem.
W markecie już grzeją jak na trzydziestostopniowe mrozy, więc choć tylko w poncho i tych butkach, wylazłam zlana ja siwa mysz latająca po kościele za kawałkami świecy.
Wchodzę do chaupki i - gorąco mi.
Zakręcam kaloryfer w małym pokoju, potem w dużym i w dużym od razu kap, kap, kap...
No to sruu, badyle do wody, żeby nie umarnęły w upale, artykuły z masarni do lodówki, żeby nie zaśmierdły w tym gorącu i wio koniku, do spółdzielni.
Grzecznie rzekę dziyń dybry, a biurwa na mój widok wygląda, jakby się octu siedmiu złodziei opiła.
Mówię, że cieknie. Wzdycha.Telefon. Dzwoni i mówi: hydraulik będzie za parę minut. Upewniam się, dziękuję, miłego dnia życzę, bo ja nawet biurwom pierdzistołkowym dobrze życzę i wio koniku do domu. Kurcgalopkiem, no bo parę minut. W popłochu wciskam aparaty na uszy, bom właśnie je umyła (wkladki od aparatów, uszy umyłam rano) i siadam pod domofonem. Siedzę tak godzinę i mnie szlag. Bo ile można, kurwa, siedzieć nic nie robiąc (moja E. mówi, że ona może tak cały dzień, ale ja, kurwa, po pięciu minutach jestem chora). A na zegarze nieubłaganie druga. A oni pracują do 15. Więc biorę to narzędzie szatana w dłoń, słuchawki w uszy i dzwonię do hydraulika. Mam numer, ja wszystkie numery mam, tylko ja NIE DZWONIĘ. No ale dzwonię i o dziwo, odbiera. Więc pytam, co z tym moim kaloryferem będzie. A co, dalej cieknie. Cieknie, cieknie... To za parę minut będzie. Jeszcze zdążyłam zapytać, czy wejdzie bez domofonu, a już się rozłączył.
Kurwa.
Wiem, wiem, normalnie słyszący też czasem nie słyszą przez telefon, ale ja mam traumę i chuj. 
Po 18 minutach dzwonek, a już w blokach, startować do spółdzielni chciałam. Klucz francuski miał. Też mam, ale nie obsługuję, nie mam opcji w programie mnie.
Pokręcił, odkręcił, zakręcił, pokręcił i rzekł, żeby miskę trzymać, bo czy będzie ciekło, to się jeszcze okaże.  Jak się okaże, że cieknie, trzeba będzie wymienić zawór. To nie mógł, kurwa, przyjść z zaworem, zapytać, czy chcę wymianę i wymienić (bo synowa do mnie jak do dziecka: ty chcesz nowy zawór, a ktoś może nie chcieć). Zawór kosztuje od 20 zł w górę i jak mam sobie zaoszczędzić kolejnego czekania na "za parę minut będę", to wolę opcję nowego zaworu. A nie miskę pod zaworem i latanie i pilnowanie: kapie, nie kapie.
Kurwa mać.
(Limit brzydkich słów na dziś wyczerpany).
A gdy "za parę minut" poszedł, tom zaszalała w kuchni i tak

powstała von Trupka, bo w galerii jest nowy, świetny mięsny sklep i mają tam von Trupkę, której nigdzie upolować nie można. I garmażerkę mają wyśmienitą. Szare kluski są.
Więc (wiem, nie zaczynamy zdania od więc, ale kto korektorce zabroni?) była rzeczona von Trupka, pyrki duszone i kapustka zasmażana, a koleżanka na fejsiku podpowiedziała, coby do von Trupki dodać gruszkę. Next time, pewnie jak Pierworodny wleci, bo on fanem jest, a von Trupka nie jest najzdrowsza, no ale raz na jakiś czas. W sumie życie też jest niezdrowe i czekanie na "za kilka minut" godzinami też.
A potem odbiło mi do reszty i mam

Te duże kawałki to jabłuszko, było tak twarde, że się nie dosmażyło do reszty. W środku jest cebulka, czosnek, jabłuszko i majeranek.
Ostatnie badania naukowe udowadniają, że masło i smalec to najzdrowsze tłuszcze.
I coś w tym jest, bo przecież lata całe i pokolenia całe to jadły.
A kto tam słyszał o margarynach, masmiksach i innych cudach wiankach?
Jedzcie dorsze, gówno gorsze :P