Chodzi to

za mną, Kochany Pamiętniczku i otrząsnąć się z tego nie mogę.
Wciąż to mi stoi w oczach.
Czy powinnam coś zrobić, skoro mienię się człowiekiem, aczkolwiek przez małe c?

W sobotę wracając z M1 (będę dokładna, bo jak dopadnie mnie skleroza znów to zobaczę), na przystanku za Piaśnicką zobaczyłam jego.
Biorąc poprawkę na wszystko, na alkohol, narkotyki, inne takie tam...
Mógł być jednym z moich synów.
Siedział na ławeczce, miał nienaturalnie wygiętą rękę. Lewą. Już w zimowym stroju, łącznie z czapeczką na głowie. Wiedziałam, że śmierdzi jak cholera i że jak wsiądzie na tym przystanku, wysiądę na Katowickiej. Nie wsiadł, nie zdążył zarzucić szelek szeroko otwartego plecaka na ramiona.
Dojechałam do Posnanii i poszłam szukać butów.
Nie znalazłam. Nie wiem, ile tam byłam, ale z godzinę na pewno.
Siedział na przystanku przy Posnanii.Wstał. Kulał. Śmierdział tak, że na pewno nie dojechał tu tramwajem, a posuwał się tip-topem.
Śmierdział tak, że na świeżym powietrzu zwalało mnie z nóg w okolicy przystanku. Inni też pryskali, a tłum był nielichy i na pewno niewielu miało takie powonienie psa gończego jak ja.
Ruszył, krokiem kulejąco-posuwistym, z niewidzącym spojrzeniem, nie wiem, gdzie.
Mógł być moim synem.

Do dziś jestem zdruzgotana, bo wbrew wszystkiemu nie zaprosiłabym go na wigilię.
Chociaż gdyby był moim synem?

Pozostaje niebiosom dziękować, że moi synowie nie: przepili, przenarkotyzowali, chuj wie co swojego życia.
A gdyby to był mój syn?

Nie wiem.
A gdybym to była ja?
Ja, która stoczyłabym się na samo dno?
Czy ktoś podałby mi dłoń?

Tak, wiem, DDA, AA, wszystkie inne takie AA.

Jestem tylko znanym pijakiem, wszyscy, u których kupuję alkohol wiedzą, jak mam na imię.
Narkotyków nigdy nie kupowałam. Ani nie próbowałam.

Więc dlaczego mnie ten obraz tak wciąż boli?