Stara

i głupia, bo jak inaczej to nazwać, Kochany Pamiętniczku?
Znów całą noc nie spałam, jak pojebana idiotka, bo do pracy, bo... Jakbym, kurde, miała te 27 lat i pracowała od paru lat. I pojebaną szefową i kierowników nad sobą. No Bossa mam, ale szanuję go, mimo potknięć, bo świadoma jestem, że należy szanować szefa swego, bo można mieć gorszego.
Autobus mi zwiał. A następne dwa wypadły z kursu, bo okazuje się, że w mojej wiosce nie ma kierowców za tę kasę, co im oferują i czekają na Ukraińców, Hindusów i inne nacje. Ojapierdolę, od jakiegoś czasu prowadzą autobusy też młode laski. Mój kręgosłup je przeklina, albowiem hamują tak, jakby miały kamienie w nogach. Naumiałam się już i jak widzę sytuację, że będzie hamowanie, odchylam się od siedzenia i sama sobą hamuję, żeby nie lecieć.
Ale mniejsza z większym. Dojechałam za dziesięć dziewiąta, więc nikt się nie mógł do niczego przyczepić (i tak by się nie przyczepił, ale lata pracy w różnych obozach, gdzie ze stoperem w ręku sprawdzano dotarcie do pracy, co logiczne jest na taśmie produkcyjnej, ale nielogiczne w instytucjach, w których czeka się na pracę), klapnęłam na fotelu, odpaliłam kompika, a tu wparowała Długorzęsa Szczapa (całkiem miła zresztą przy bliższym poznaniu dziewczyna), na którą Boss wszystko zwala. I od proga, że Boss. Uspokoiłam dziewczę, mówiąc, że nie dość, że jeszcze jestem głucha, to na dokładkę ślepa i nie widzę, co mówi. Wiać chciała, ale zatrzymałam, mówiąc, że zaraz się podłączę do rzeczywistości i za chwilę byłam silna, zwarta, gotowa i rzekłam: pan Boss wysłał emilka. A ona: skąd pani wie? Zarechotałam. Wiem, bo ja wiedźma jestem.Uspokoiłam dziewczę, że w pierwszej kolejności ogarnę tekst naczalstwa. I zabrałam się żwawo do pracy,
Ojapierdolę. Dojalnia. Mało, że dojalnia, to jeszcze udojnia. A nie ma czegoś takiego ni chuchu... Jest dojarnia i hala udojowa.
No nic, Boss ma zawsze rację, a ja muszę poprawiać :P
Moja racja jest mojsza i jedyna.
A potem to już ciurkiem i kurcgalopkiem i o 12.30 okazało się, że pracy nie ma.
No nie ma, wzięła i poszła się... lansować, powiedzmy.
W międzyczasie okazało się, że w grudniu w terminach nie do ogarnięcia jest i jakiś atlas, i testy.
Poczłapałam więc do redachtorów i rzekę, że nic z tego nie zrobię, bo w tym terminie rodziła będę.
O dziwo, akcja porodowa w moim wykonaniu znalazła większe zrozumienie w ich oczach niż pogrzeb Eksa czy inne me życiowe przypadłości, kazali wysłać emilka ku pamięci i powiedzieli, że zgwałcą Bossa, aczkolwiek z bólem serca.
Ojapierdolę.
Oczywiście, zaczęłam snuć spiskowe teorie dziejów, że już się mnie z rozkoszą pozbywają i takie tam.
Już widziałam, jak mi niosą trumnę z welonem...
Obleciałam obecnych i okazało się, że nic nie ma na dziś. A takie sceny balkonowe były wczoraj z wysyłaniem mi pracy do domu.
No to dupa w troki.
Idę się odmeldować do sekretariatu, a tam gadu-gadu, pierdu-pierdu z sekretarką i redachtórką i wyszło, że to się zaczął mój ósmy rok w tej pracce.
Rzekłam: przez te lata zalazłam wam za skórę, że jak odejdę, ucztę z paleniem ogniska wyprawicie. Sekretarka: a co ty myślałaś, łobuzie, wszyscy się ucieszą jak cholera (z nią i jeszcze z jedną osobą, z którą pracowałam w mojej pierwszej korekcie jestem na ty). A redachtórka wzdechła, jakby na nią kamień spadł i mówi: oj, pani Jędzo, to dopiero będzie tragedia.
Więc na dwoje babka wróżyła: albo się ucieszą, albo i nie.
I tym pięknym sposobem, zamiast pracować w pocie czoła na sól do śledzia, w pocie czoła  ogarnęłam tę kuwetę i teraz sobie w Tobie, Kochany Pamiętniczku trzy po trzy skrobię...
Radio Pogoda gra, lampeczki dają ciepłe światło, kuweta ogarnięta...

I dwa spokojne dni w perspektywie.
Mam nadzieję, że spokojne.

Udanego weekendu życzę wszystkim :)