Lepsze

jutro było wczoraj, Kochany Pamiętniczku.
Zielony blog może kiedyś wróci, bo też go lubię, ale primo po pierwsze, znudził mi się, a primo po drugie, człowiek czasem musi, inaczej się udusi.
A że nie mogę się dostać do mojej fryzjerki, padło na bloga :P

Śledzę huragany, uderzające w USA i na Filipinach. I wciąż myślę, jak bardzo bezbronni jesteśmy wobec przyrody i jak wiele szkód wyrządziliśmy sami sobie. Bo nawet taka "zwykła" burza to nie jest coś, co można po prostu wyłączyć. Można to przeżyć albo i nie, zależy jak los da. Zdaję sobie doskonale sprawę, że jak ktoś ma pecha, to i w drewnianym kościele cegła mu na łeb spadnie, ale co można zrobić, gdy znienacka zaatakuje taki żywioł.
Myślę, że jestem szczęściarą, że urodziłam się tu i tutaj, aczkolwiek nie mam zielonego pojęcia, co mnie czeka.
Ale to i lepiej.
I choć czasem wkurza mnie rano fakt, że znowu: kibelek, rączki, posłanie wyra, łazienka, kąpiel, tabletki, ekspres, śniadanie (dlaczego, kurde, nikt mi nie zrobi śniadania!), zmywanie, ogarnianie (po tylu latach mieszkania z My Shadow, który nic nie przestawia, nie licząc pieprzonych Miśków, mam staropanieńskie nawyki), ubieranie, sprawdzanie czy wszystko wyłączone, zamknięte, zakręcone, zgaszone, odcięte, czy mam perukę, zęby, biust gumowy i lewą nogę dobrze dokręconą, drzwi, klucze, już w windzie opanowywanie lęku, że nie zakluczyłam...  I telefon, kurde, gdzie jest ajfonik? Bo muza leci z mp3... Ajfonik jest. Winda, kurcgalopek, plastik do plastiku, wczoraj dwa piwa, to i dwie butelki do szkła...
Dzień jak co dzień się zaczyna.

I dzięki losowi, że znów był: kibelek itd.

Bo to znaczy, że żyję, że moje organy działają jak należy, że mam dach nad głową, a jak jeszcze Miśki wytresuję, żeby mi śniadanie robiły, to już żyć nie umierać, co nie?
Szczęściara, a to, że coś tam napierdala, no jakże inaczej. Jak w moim wieku nic nie boli, to pora na szufelkę, śmietniczkę.

Miałam jakiś czas kłopoty  z zasypianiem, dławiło mnie w gardle. Minęło po tym antybiotyku, gdy mnie tak ucho napieprzało. Z tego wniosek, że jednak coś tam się może dziać po aparatach tkwiących godzinami w uchu i czasem trzeba jednak do lekarza iść.


Bodyguarda zaczęłam oglądać, nie, nie ten stary film, ale nowy serial BBC. I już pierwsze minuty, a ja mam dreszcze na plecach i scenariusz gotowy. Bo... Inżynier z familią za niedługo pojedzie do Londynu. A nie jeździ tam samochodem, tylko pociągiem. I sam też często jeździ, na kursy, szkolenia i takie tam. No i Londyn, sam Londyn. Wiem, nie można żyć w strachu, zakopać się i liczyć na przetrwanie. Gdybym miała fajne towarzystwo od razu pojechałabym znów do Paryża, aczkolwiek to już nie jest mój Paryż i nigdy już nie będzie. Tak samo z Londynem. Tamte dni nie wrócą, ale nie można bać się wszystkiego.

Mam jednak mieszane uczucia. Kto mnie zna, wie, że nie mam nic do żadnego człowieka. Ale nieco dziwnie się czuję w PL, gdy pani w Biedronce nie może ze mną nawiązać kontaktu, bo... nie zna polskiego. Jakoś się w końcu dogadałyśmy, ale wychodziłam w jakimś - bo ja wiem - lekkim szoku, że w PL nie umiem się spokojnie dogadać. A jeszcze do tego schodami ruchomymi zjeżdżała para, hmmm.... Hindusów? Fajni, młodzi, trzymali się za ręce. Tak, wiem, że takie czasy, że wszystko się przemiesza, ale jak to, w mojej wiosce? To nie tak, że nie widuję tu obcokrajowców, ale to raczej zawsze w centrum, nie w mojej wiosce. Turyści tu nie zaglądają, bo nie mają po co, a mój Manhattan to po prostu Manhattan i już. Nic tu nie ma, zaledwie jeden czy dwa zabytkowe budynki szachulcowe, wiecznie spuszczone szlabany na przejazdach kolejowych, i fort jest, ponoć jakiś klub tam jest (był?)... I tyle.
Murzynów (wiem, wiem, niepoprawne politycznie, ale co ja za to mogę, nie podlatuję do nich i nie pytam, czy są z Ameryki i są Afroamerykanami, czy z jakiejś części Afryki, gdzie diabeł mówi dobranoc, czy może urodzili się przypadkiem w PL. Niejednemu psu Burek, nie obrażając nikogo) spotykam na pęczki. Rzut beretem od mojej pracki mieści się Atol, a tam mieszka naprawdę międzynarodowe towarzystwo. I zawsze przypomina mi się chwila, gdy w R., nie pamiętam już z jakiej okazji, znalazł się autentyczny Murzyn. Wciąż widzę matkę kowala, która podała mu rękę, a potem poleciała do kumoszek i cała przejęta mówiła im: no pacz, pacz, Murzyn, a wcale mnie nie omurzył, jak to możliwe? Omurzyć w gwarze wielkopolskiej to pobrudzić :)

I tak mi sobota minęła na leniuchowaniu. Klopsy zrobiłam, więc mam obiad na zapas. Tym razem wieprzowe, bo te wołowe to jakieś takie niedorobione są, a indyczego mięsa za Chiny Ludowe nie spróbuję, czy dobrze doprawione, a jest jałowe w chuj, choćby nie wiadomo, co w nie tkać.

Jutro pewno audiencja u Alienka, parę spraw jest do ogarnięcia. Po prezentacji nowego ajfonika chyba zrezygnuję z zakupu, póki mój nie zacznie padać, bo SE nie będzie wspomagane, a te nowe mnie nie kręcą. Zależy mi na czymś małym. a nie na takich kolubrynach i to za taką kasę. Ja mam czas, ja poczekam :)

I chcę, żeby Inżynier mi kupił

https://www.calendarclub.co.uk/models/male-models/men-in-kilts-a3-calendar-2019-r231734

Nie poproszę Synowej, bo znów odpowie mi, jak w zeszłym roku,  że jeszcze ją stać na to, żeby mi kalendarz kupić. I kupi. Nie prosiłam Inżyniera, bo on zalatany był. I jest, ale teraz poproszę. Ok, wszystko zależy od tego, jak dane danie jest podane. Mnie też stać i kupuję, bo taką mam fantazję. A prosiłam ją, dlatego że wysyłka do PL to skomplikowana operacja logistyczna :D Inżynier kupi, kasę zainkasuje, bo taką mamy umowę o fantazjach i będzie git majonez.

Moje gotowanie jest niezdrowe dla Alienka. A byli w Ikea, mam film, jak Alienek wpierdala ichnie jedzenie, klepiąc się po brzuszku. Nie jadł jeszcze u mnie nic, bo ja niezdrowo gotuję. Fakt. Niezdrowo. Pyry bez soli (o sól było najwięcej jojczenia). I o cukier. Od kilku lat nie zużyłam nawet kilograma cukru, a to co zużyłam, to do słodzenia wzięli goście :P No, ale moje gotowanie jest niezdrowe z natury, co wszyscy w okolicy wiedzą i nawet dziadki śmietnikowe nie chcą jeść obiadków, wystawianych przeze mnie w słoikach, nie, nie na śmietniku, ale na kontenerach poza śmietnikiem, z datą gotowania. Na widok takiego słoika uciekają w podskokach, z krzykiem i z wrzaskiem, że SJ chce ich otruć. Co bardziej zdesperowani dzwonią ze swoich komóreczek od razu na 112.

I tak mija dzień za dniem, w swoim zwykłym tempie...

Jutro niedziela, a potem cztery szalone dni.
Lubię je, chociaż na nie narzekam :)
Tym razem kumulacja, zamykanie dwóch gazet w jeden dzień. Będzie się działo :D