Całe

życie z wariatami, Kochany Pamiętniczku.
No ale dzień minął i znów tylko 10 godzin, nie dlatego, że lubię, ale dlatego że dla chleba, panie, dla chleba.
Myślałam, że zastępował mnie jakiś młokos, ale nie, ponoć stateczny pan w statecznym wieku, sporo się dowiedziałam.
Od koleżanki, której najbardziej na odcisk wlazł, bo czekałyśmy obie aż Boss ogarnie tę kuwetę i zaakceptuje...
Gość nawet komputera nie włączył, byłam zdziwiona po powrocie, że nie ma żadnych emilków, ale myślałam, że pracował w innym pomieszczeniu.
Ale nie.
OJAPIERDOLĘ.
Gość obie korekty robił na papierze.
To po co w ogóle komputery?
Tekst w komputerze można spokojnie poprawić, nie ma problemu, nieważne, czy to Word, czy program graficzny i tekst już złamany (dla laików: strona wygląda jak w gazecie, jest do tego program). I Word, i program graficzny mają taką opcję, że widać, kto po nas albo przed nami majstrował.
Oszczędza to pracy autorowi - widzi moje grzebanie, jak mu się nie podoba, ma opcję, że nie akceptuje tego.
A potem ja dostaję na wydruku do II korekty już w zasadzie gotowy tekst.
Z wydrukiem autor ma robotę, bo musi sam nanosić poprawki, nic mu się "samo" nie zrobi.
Ale pierwsza korekta na papierze? Mogiła. U mnie zazwyczaj, jak ktoś się zagapi to lecę i pytam, czy na pewno chce na papierze? Bo czasami tekst jest tak zachamęcony, że ja sama nie mogę znaleźć gdzie co poprawiałam.
No ale mniejsza z większym, przeżyli.
Nie potrafię jednak zrozumieć ludzi stroniących od ułatwień w życiu.
Tak samo miałam w pierwszej pracy, gdy byłam - jak pięknie to brzmi - młodszym bibliotekarzem.
Na stanie była jedna archaiczna maszyna do pisania, o kompikach wtedy się nikomu nawet nie śniło.
Maszynę okupowała szefowa, a jakże, pisząca na niej chujwico jednym palcem z wielkim mozołem.
A ja, jak ten niewolnik, katalogowałam książki w pocie czoła, wypisując czasem pierdyliard kart do jednej cienkiej broszurki, bo a to i tłumacz, i redaktor, i ilustrator, karta do katalogu alfabetycznego, do działowego, do dziesiętnego, odsyłacze do współautorów i inne takie tam, do dziś mam zimny pot na plecach :)
Rozpusta była, jak szefowa szła na urlop i dostawałam maszynę w swoje szpony: katalogowanie szło migusiem i w tydzień katalogowałam to, co szefowa na kupce przydzielała mi na miesiąc, a potem katalogowałam przydział koleżanek i miałyśmy dużo wolnego czasu.
Do dziś w szpargałach mam popsute karty katalogowe...
Nie wyrzucało się tego, na drugiej stronie można było coś zapisać, papier się ceniło wtedy.
A potem zupełnie nie rozumiałam koleżanek, które marudziły, że muszą się uczyć kolejnych programów na komputery do obsługi biblioteki. Taką SOWĘ to ja sobie sama ściągnęłam z neta, żeby sprawdzić, jak to działa i nie wiem, czego one się chciały tam uczyć.
To było jak budowa cepa. Proste i genialne.
Więc nie, nie znajduję usprawiedliwienia dla gościa, choć koleżanka mówiła o nim dziadyga, pewno ze złości, że jej tak namącił.
Obsługa Worda też jest prosta jak budowa cepa.
No a poza tym to mężczyzna, pan i władca stworzenia, mądry, wszystkowiedzący i dał się byle kompikowi zagiąć? Mięczak :P

No a mnie, jak zwykle, praca kocha. Niby już nie pracuję od jutra, ale tak jakoś wyszło, że od wtorku jestem przydasię.
Olałabym to ciepłym strumieniem moczu, ale żal mi kolegów.
I nawet nie idę się szarpać o te parę złotych. Szkoda moich nerwów. Mniej ich stracę, wpadając na gotowe do zrobienia na parę godzin. A czuję się zobowiązana za ten miesiąc, bo u nas nie ma opcji, ze ktoś dostaje cały miesiąc urlopu, wiem, niezgodne z Kodeksem pracy, ale co pan zrobisz, jak nic nie zrobisz? W PL nie ma jednak rynku pracownika, wbrew doniesieniom mediów. A ja w ciągu ośmiu lat dostałam dwa całe miesiące ciurkiem urlopu. Niby należały się, jak psu zupa, ale każdy ma prawo do szczęścia, ale nie każdy ma szczęście do prawa, co nie?

Zatem jeszcze jutro, a potem już będzie wolnym walcem i z górki :D

Żyję w innym czasie, bo za mną już luty, zamykam jutro lutowy numer, w lutym będę w czasie marcowym.

Takie tempo przyspieszone :D