Masakryczna

masakra była dziś, Kochany Pamiętniczku.
Niby nic się nie stało, ale poczułam niezmierną ulgę, gdy zamknęłam za sobą drzwi i już nawet śmieci nie poszłam wynieść :)

Ale po kolei, jak piszą moi redaktorzy, gdy wierszówkę wyrabiają, co ja im bezlitośnie usuwam :)
Zasługują na usuwanie, bo i takie kwiatki sadzą

więc zasługują na usuwanie :)

No ale po kolei :) 

W sobotę randka się odbyła i to nie byle jaka, bo podwójna, oja, oja, dawno takiej nie było. Jednak byłam jak reduta Ordona i nie, nie skusiłam się, chociaż serce mi na sznurku dyndało :) Przyjedzie babcia, więc nie będą sami, a ja, szczerze, może i złamałabym się, ale... Perspektywa świąt z babcią po raz kolejny jednak mnie przerosła :) Sorry, Winnetou :) Wiem, wiem, nic by się nie stało, ale... Nie.
Za stara jestem.
A przed podwójną randką ukradkiem i znienacka pisze Inżynier, że nie mogą sobie poradzić z Alienkiem, bo Alienek w trybie nagłym żąda dostępu do babci. Rzeczony dostęp został udzielony, w asyście Ciapka i Anielki, bo takie ostatnio są scenariusze, a szczęścia dopełniła możliwość nastraszenia babci okrutnym dinozaurem pożerającym wszystko i wszystkich. Takie to teraz orgie ze zwierzętami odchodzą.
Wydało się, że Pierworodny znów jest słomianym wdowcem,  a że miałam na zbyciu schab pieczony w piekarniku ze śliwką w ilości za dużej

dokarmiłam niebożę.
Przedtem znów odbyłam seans z Ciapkiem, Anielką i bandą z AC z W. A dzieje się, że ojapierdolę, ale mam nie zapeszać, więc cicho, sza, na razie.
W poniedziałek spokojna pracka, ale w skrzynce awizo. Do Pierworodnego. Więc panika, że a nuż, widelec, łyżeczka znów wojsko.
Nie wytrzymałam, polazłam odebrać, a to bankowe sprawy.
A na poczcie cuda wianki. Zepsuły się komputery i - wszystko szło błyskawicznie mimo olbrzymiej kolejki. Śmierć komputerom :)

Wzdech, wydech, jest OK.
We wtorek przyszedł po to pismo, a że miał wolne, to dostał kawę i pogawędziliśmy, jak czekista z czekistą i o dziwo - jakaś nowa epoka.
Się dociera.
Mam nadzieję, że będzie dobrze.
W sumie chyba tak miało być, a i Synowa się nie szarpie, jak jej ojciec akurat teraz choruje - wyjazd do O. co weekend to nie problem. Problemem byłoby, gdyby byli w UK bądź DE.
Jest dobrze.
A w pracy kwitnie mi

grudnik, takim dziwnym kolorkiem :)
A i praca na mnie czeka, jutro - ekstras.
A jakże, jakbym wolne miała wolne, byłby koniec świata.

Za to dziś sądny dzień, kurwa.
Muszę pobluzgać, nie ma mocnych. W sumie nie sądny, bo nic się nie działo, ale... Ciulaty jak chuj.
Przesiadka na bimbę i trzy przystanki w oparach niestrawionego alkoholu i ćmików.
No nic. Przesiadka na kolejną bimbę.
Tłum na przystanku, za chwilę ma jechać kolejna, a mnie się nie spieszy. Poczekam.
Poczekałam.
Bimba nie odjechała.
Światła na skrzyżowaniu przy kolejnej padły.
Przeczołgaliśmy się.
Wlazłam do obcej piekarni i kanapka była do dupy.
W kompiku fontów nie było, a informatyk (też do dupy) założył fonty tylko dlatego, że poddusił go naczelny. Informatyk nieumiejący założyć fontów, w jakim ja świecie żyję?
Po pracy podkusiło mnie jechać po opłatki, no i...
Veritasu na Kantaka nie ma.

Miasto w centrum puste, mimo Jarmarku Bożonarodzeniowego, jakieś takie smutne. Wiem, wiem, to nie pora, ludzie dopiero z pracy wracają, ale ja pamiętam centrum tętniące i tłumy, a tu... Niby dekoracje, wszystko błyszczy i piszczy, ale...

Pustynia. Na jarmark nawet nie wchodziłam, bo raz, że nic nie potrzebuję, a dwa jak się już na coś skuszę, niepotrzebnie wydam kasę. (Właśnie wlazłam do banku i nóż mi się w kieszeni otworzył: 15 zł za prowadzenie konta, 5 zł za kartę i 2,50 za wypłacenie 50 zł z bankomatu? WTF? Z bankomatu Euronetu? Zanalizuję konto i chyba zmienię bank. Dotąd nie czytałam regulaminów, bo po co, ale 2,50 za wypłacenie 50 zł? Nawet ja nie jestem taka rozrzutna, a czasem muszę płacić gotówką, bo na Manhattanie inaczej się nie da, czasem też kupuję w pracy od kolegów jajka czy inne zabawki, Źle się dzieje w państwie duńskim).
No nic. Na bimbę.
Bimba załadowana. Rzuciło mnie koło dwóch mademoiselles. Nie wiem, koniec podstawówki, bo gimnazjów już nie ma, liceum? W każdym razie, gdybym się sprężyła, mogłabym być ich babcią. Luz. Głowa do góry, rzut oka na moją mordę i... wzrok w smartfona i stuku puku. Rybka mi to, ale wkoło stało mnóstwo starego ziela, ogrzewanie dawało popalić, w środku lekko mogło być ze 30 stopni z groszami. No nic. Monitorek, okno, okno, monitorek, rechot, rechot, monitorek, okno. Pani mogąca być ich matką szarpie się z oknem, próbując je otworzyć, ale nic z tego (pocieszające, że nie tylko mi jest za gorąco). No dobra, dziwoje mogły mieć okres, inne takie tam, ale nie, paluszki po monitorku smyrają niestrudzenie, chichoty nie milkną. Przystanek 7. Wsiada woń strawionego piwska plus ćmiki. Podchodzi mi do gardła, pocieszam się, że jak rzygnę to na ten futerkowy pomponik i co mi zrobi?
Przystanek 9. wsiada skóra woniejąca naftaliną...
Nie, nie otworzę torebki, żeby do niej rzygnąć.
Przystanek 10.
Wypryskuję, przesiadka na autobus.
Autobus wypadnięty z kursu, ale udaje mi się, jest wolne miejsce.  Siadam, nie zastanawiając się nawet przez moment, czy ktoś inny nie potrzebuje. Obok mnie pani z chłopcem w wieku Papryczka. Dziecię zasypia momentalnie, jego rączka ląduje na mojej, pani spanikowana, ale uspokajam, że absolutnie mi nie przeszkadza.
Po trzech przystankach pani wysiada, a na jej miejsce pakuje się ponaddwumetrowy dres, z zespołem niespokojnych nóg i ogólnym ADHD.
Na szczęście wysiada na przedostatnim przystanku i do domu dojeżdżam zmiażdżona, ale w całości.
Z uczuciem ulgi zamykam drzwi. Mam nadzieję, że jestem już bezpieczna.
Dlatego nie jeżdżę do miasta.
Wybieram godziny i trasy nieoblegane.
 Przeżyłam kolejny dzień, ale bardzo martwi mnie bank.
Dobrze mi tam było, a zmiana to nie takie hop siup.

A do tego na AC się dzieje, jak w przyspieszonym filmie.

I listopad jakiś taki krótki znów był...

Już prawie grudzień.

Czyżby życie pod koniec jechało, jak na diabelskim młynie?