Coś

 chyba mi się pozajączkowało, Kochany Pamiętniczku, ale co się dziwić po takich przejściach?

Nie licząc pochwalnych emilków, na koncie pewno będzie co do grosza tyle samo, za co jednak dzięki blogu i partii, bo tak.

Bo mogło być gorzej.

Sobota. Na pocztę drepcę, bo... awizo w skrzynce było, na Janusza jakiegoś tam, nazwisko, nieczytelne. Na całe moje szczęście nie było kolejki, a chociaż na awizie nie było nr mojego mieszkania, miałam nosa. List był z policji, a jebany listowy nie był u mnie, chociaż cały czwartek byłam w domu, bo zamykałam.  Idąc na pocztę oszczędziłam sobie wjazdu policji na kwaterę, co już mi się zdarzało.

Mam wyjątkowego pecha, co nie?

W niedzielę jazda, bo D. napisała SMS. No, ja po tym, jak nie udało mi się do niej wysłać SMS na imieniny, nawet nie próbowałam. A tu bach. I nawet SMS nie widziałam długo, bo tak w sumie to ja nawet nie wiem, po co ja ten telefon mam, no ale wiadomo, w dzisiejszych czasach człowiek bez telefonu nie istnieje, do banku nie wejdzie, biletu nie kupi i inne takie tam. Jeszcze tylko w konstytucji brakuje zapisu, że telefon zaś ale na stanie musi być...

Zawstydzona odpisuję, i co ja paczę? Niedostarczona. Kombinuję jak koń pod górkę i pod wiatr, nic, dupa. Piszę do Inżyniera, każe mi włączyć kamerkę na MSG... Kurwa. Zaczyna się wszystko rypać, albowiem mam i bezprzewodowe słuchawki do kompa, które akurat mam na uszach, ale każe mi wejść na Skype na iPadzie, Skype tam nie działa, bo... resetowałam hasło do wszystkiego, które oczywiście nie działa, słuchawki na Bluetooth padają, muszę przestawić na słuchawki na kabel, każe mi robić zrzut ekranu z ajfona (no, teraz już kurwa wiem, jak to się robi, ale robiąc to nie mogłam tego zrobić, bo ręce mi się plątały między gryzoniem, kablami, słuchawkami, notesem, wpisywaniem haseł...). Kurwa.  Nie chciał zadzwonić do D. i przekazać jej, że walczę z systemem, bo... za osobiste to.

No, oczywiście, kurwa...

Odłączyłam się, dziękując pięknie, bo w międzyczasie przy tym całym przełączaniu fasolkę szlag trafił, dobrze, że smród poczułam i garnek się nie spalił, no i test na koronawirusa wyszedł ujemny (?) smród czuję, znaczy się jest OK :)

A kurwica mną trząsła i trząsła, jak cholera :D  Do M. z pracy, emilka skrobnęłam, objaśniając sytuację, screeny załączając i sumitując się, że w niedzielę.

A tu pstrrrr... I M. pisze, że rozumie, że D. ma WhatsApp. 

Napisałam i trzasnęło znów...

Ale w poniedziałek emilek od M., że dzwoniła do D., że D. coś nie tak kliknęła, ale wie...

Kamień z serca spadł, to był ten huk słyszany w okolicy :)

A na poczcie - no cóż, warzywka, które miały być we wtorek i maszynki, które mają być po5 października.

Warzywka zrobiłam, cóż. Z zapytaniem kiedy dwie ostatnie strony i cisza w eterze.

A maszynki, zrobione, a jakże, z entuzjazmem piszą, że mnie kochają.

No, odpisałam, że zatem pora umierać. Uregulowało się, jest naczelny, nie dam sobą pomiatać, jakkolwiek nie będę kochana (tzn., że mogą sobie kochać do woli), na pewno nie będę im warowała non stop przy kompie.Wracają stare zasady, za tę kasę, nie licząc doskoku - dwa dni i ani grosza więcej, bo nie opłaca mi się.

Mój czas jest bezcenny.

Wtorek. Wkurwiona lezę do Galerii, bo kupiłam lampki bez sprężynki. Pani na tyle uprzejma, że na moją prośbę maseczkę zesunęła, więc deal poszedł pięknie, a na moje "miłego dnia" oczy miała jak te spodki.

Słoików nakupiłam. 

Mam plany.

A emilka niet, więc piszę do warzywek, że sorry Batory, ale za tę kasę nie będę warowała dniami i nocami przy kompie (mieli inną korektorkę, przychodziła, jak jej pasowało) :) Odzywa się gościówka z zaległościami, że wieczorem, ale mogę zrobić jutro rano.

Idę do kuchni, mam chytry plan, kapusta w kącie leży. Jeszcze nie gnije. Przypominam sobie, że mam donicę (ojapierdolę, jaką donicę, przedwojenną, z cienkimi rowkami) i ręczną maszynkę do tarcia. 

Trę więc kapustę, eksperymentalnie, bo nie wiem, co wyjdzie z kiszenia kapusty utartej na tarce, ale co najwyżej stracę parę groszy, trę marchewkę, robiąc bałagan w sanktuarium, w dużym pokoju, albowiem do nowych szafek maszynka nie da się przykręcić, kurwa, ile lat jej nie używałam? Do stołu da się (nie mam kuchennego, Pierworodny zabrał, stół mam tak gówniany, że dzieciom nie wolno w niego stukać, bo drzazgi polecą, ale i u Inżyniera dzieciom nie wolno samochodzikami po stole jeździć, bo właściciela, a rysują, no cóż, bliższa koszula ciału jak sukmana), więc cieniutka deseczka i jest git majonez...

Na kuchence reszta antonówek i jabłek dogorywa, bo  z jabłkami w tej chwili problem: w lodówce, wydzielając etylen przyspieszają starzenie się warzyw, a stojąc dekoracyjnie na przedwojennej paterze... owocówki.

Zatem kapusta zakiszona, nie posiekana, ale starta na grubej tarce, zobaczymy, co wyjdzie.

Konfitura jabłkowa jest tak smaczna, że ojapierdolę.

Sama zeżrę, nikomu nie dam, bo... 

Jest zajebista.

Warzywka piszą, że im korekty zginęły, dosyłają wstępniaka, wersje dwie, spis, a na prośbę o potwierdzenie...

Giną w niebycie.

Mam na to wyjebane.

Otwieram wino ze swoją dziewczyną, zasłużyłam.

Pierworodny ma jutro wpaść po smaloszka, ale wątpię. 

Wątpię też mamy, jak w tym starym żydowskim kawale.

A ja, wbita w kąt, planuję jutro załatwić to zablokowane konto w banku.

Mieć na wszystko wyjebane w Kosmos.

A Inżynier zdał dziś na 93% na wymagane 75% egzamin.

Po kim to dziecko takie genialne jest?  :)

Chociaż i on mówi, że z wiekiem coraz trudniej. Potwierdzam. Ale u siebie podejrzewam coś gorszego. Nie wiem, może skleroza, może alzheimer. I szukam wyjścia, którego nie ma.

Nie ma dobrego wyjścia w takiej sytuacji.

Nikogo nie chcę krzywdzić, traumatyzować, zostawiać ze wspomnieniami takimi, jak moje.

Jak żyć?

Jak żyć, nie będąc dla nikogo ciężarem.

A na razie polecam Criminal na Netflixie. Zaliczyłam już UK i Francję. Pora na Niemcy :) 

A na razie radio Pogoda gra...