Auć

 Kochany Pamiętniczku ;)

Poleciałam na Manhattan i trafiłam na fioletowe DWA kalafiorki, więc zabrałam jeden dla pani A., tej od świń, mówiąc, że denaturat na nim filtrowałam, ale nie uwierzyła :) 

W redakcji puściuteńko, ale ci, którzy byli, witali mnie entuzjastycznie i to głupimi okrzykami, że nic się nie zmieniłam, jakby nie widzieli tych paru kilo więcej i tych włosów mniej, i w ogóle... Szczęśliwi, że wracam i rozczarowani, gdy okazało się, że nie.

Ale najpierw była audiencja u Bossa.

I achy i ochy, nie wierzył, że to już 1,5 roku, jak mnie nie ma w redakcji i tyleż minęło, odkąd się widzieliśmy...

I rozmowa zasadnicza, jak czekisty z czekistą. Że za książkę dopiero ustalają honoraria. Nie powiedziałam, ile bym chciała, powiedziałam, że ustalona kwota jest za mała, że moja praca jest więcej warta i że liczę na niego.

Zobaczymy.

Chciał, żebym wracała do redakcji, bo "zbiera zespół i lubi cały mieć wokół siebie, a ja jestem częścią tego zespołu". Ta, znaczy się, źle, że nie wie, co robię i kiedy robię.

Zgasiłam go, mówiąc, że nie chcę wracać, albowiem ze względów logistycznych i czasowych naszego zespołu lepiej jest mi w domu. No to mam być w ostatnim tygodniu, a w pozostałych mogę pracować z domu. Obśmiałam, bo to właśnie ostatni tydzień jest wielkim problemem, bo nigdy nie wiadomo, kiedy skończymy pracę i łatwiej mi cierpieć w domu do 22, z perspektywą padnięcia w łóżku, a nie w nocnym tramwaju (jakoś nie myśli, że dojeżdżam MPK, ale cóż...). Poza tym jestem pracownikiem zdyscyplinowanym i żaden przestój z mego powodu nie nastąpił. No i najważniejsze, nie jestem zaszczepiona i raczej jest mała szansa, że będę. A... Stanęło na tym, że ze względu na mój komfort i ewentualny dyskomfort zostaję na home office. Huk spadającego mi z serca kamienia słychać było na całej dzielni :) Powiedziałam, że w razie gdy stanowczo zażąda powrotu, wrócę, ale już mu się odkręciło. Zapytał tylko, kiedy wybieram się na emeryturę i na wieść, że jestem na niej już od 6 lat zacukał się. Nie, nie ma do mnie zastrzeżeń, ale kiedyś trzeba będzie odmłodzić zespół. Tja. Powiedziałam, że ma dać znać, jak zechce mnie wymienić na nowszy model. Dziewczyny obśmiały to, mówiąc, że nie wymieni, bo musiałby dać na start o wiele większą kasę, niż ja mam, a do takich poświęceń to on zdolny nie jest.

Nawet się nie zdenerwowałam, co ma być - będzie. Mam jeszcze inne fuchy - na pewno maszynki i warzywa ze mnie nie zrezygnują, a i na razie mam teatr, czasami zaś - zwyczajnie jestem wkurwiona :) 

No a potem sprawy organizacyjne, że jak to, że on chce w Wordzie, nie w SE, powiedziałam, że dla mnie to wszystko jedno, dostosowuję się do życzenia autora, nie robi mi to żadnej różnicy. 

(I tak sobie pomyślałam, gdzie ty taką perełkę jak ja znajdziesz?) :) 

Dostałam też od niego, a jakże, personalnie, to zabójcze dzieło - jak komuś na łeb spuszczę z loggii, trup na miejscu, nie ma opcji, zważyli, waży 3,80 kg :) 812 stron żywej wagi, przeczytanych przeze mnie 3 razy...

z dedykacją od profesora, ojapierdolę :) Pani A. wciąż wzdycha i wzdycha, że ja to się, kurwa, przy tym napracowałam i żeby nie ja to nie uciągnęłaby tego. Ja tego tak nie widzę, ale kłóciła się nie będę - dla mnie to w sumie była przechadzka, może dlatego, że gros tego robiłam z domu, bez presji. Tylko synowa chyba myślała, że kombinuję, bo wciąż o świniach mówiłam. Ale nie polajkowała na Fejsbuczku, a uważam, że powinna. I jedna, i druga.

W naturze wygląda to tak

 a na półeczce tak, to oczywiście nie wszystkie książki przeze mnie skorekcone, niektórych egzemplarzy po prostu nie mam, a niektóre mam, ale cholera wie, na której półce :) 

Trzeba będzie to ogarnąć, ale nie teraz, za gorąco, żeby się ruszać (a zrobiłam dziś 7 tys. kroków z hakiem, więc chapeau bas).

Mój pokój woła o pomstę do nieba, ale badyle dychają, jest tam całkiem całkiem, łącznie z beniaminkiem, którego uratowałam z kuchni - na wierzchu miał wciąż suchą ziemię, a pod nią błoto, bo wszyscy go podlewali - trzyma się nieźle, podoba mi się, jak pojadę z wynikami, wezmę, dziś nie miałam trzeciej ręki, wprawdzie G. chciał mnie z nim odprawić do taksówki, no ale ok, jak pod domem mam ogarnąć wysiadanie z tą książkową kobyłą i ceramiczną doniczką? :) Odpuściłam, ale zabiorę biedaka. Bo jednak chyba tam nie wrócę, żal ludzi, bo są super, ale jest dobrze, jak jest.

Boss tłumaczył, że tam ktoś na tymczasie egzystuje, ale bajzel na kółkach jest

klawiatury, słuchawki, papiery, i deseczka - może jakiś hrabia Val go Desco w Kark tam pracuje? :) 

Nieważne, nawet badyli nie podlewałam, bo były podlane, wróciłam na memłon, a na drodze jeszcze

piękny dziki koper. Niekoszone trawniki są cudne.

A na poczcie już pierwsze teksty na juterko. Zrobiłam, ale tekstów do kolejnego insertu nie tknęłam. Nikt się nie zająknął, że są, a to jakiejś firmy pozaredakcyjnej.  Fakt, że nikogo z tego działu dziś nie było, ale mniejsza z większym. Porozmawiamy o tym osobno.

W sumie, co ma być, będzie. A całą resztę mam w dupie.