Jest

 22.50, a ja nawet się nie zbliżam do łóżka, Kochany Pamiętniczku.

Starzeję się i po 12 godzinach pracy, takiej pracy, że leciałam kurcgalopkiem na sik, piłam kranówę i rzucałam kurwami na prawo i na lewo, nie wiem, kiedy zasnę.

I nie ma piątki, żeby polecieć w ostatniej minucie po piwko, a ubieranie się i wleczenie do marketu nie wchodziło w rachubę. SKS...

A w najgorętszym momencie dnia emilka dostaję, o treści: cześć, skierowała mnie do Ciebie P. (eksredaktorka, w kierowniki poszła w marketingu), że skorekcisz naszą reklamę...

Zatkało kakao...

Tak się jeszcze nikt do mnie w firmie nie odezwał (mniemam, że to jakiś nowy narybek, z tego osławionego pokolenia Z), bo ja, jakby na to nie patrząc, mimo lat pracy jestem tam na ty tylko z moją D. Chociaż ponad połowa załogi jest w wieku moich dzieci - nikogo nie tykam.

Nauczyły mnie tego lata doświadczeń, nie warto.

Odpisuję grzecznie, że sorry Batory, rzeczona P. wie jak jest w dniu zamykania, nie mam reklam w umowie i owszem, w ramach wyjątku skorekcę, ale jak ogarnę kuwetę. 

Odzywa się P., że SJ kochana, o kurwa, jak ja kocham być kochana.

Że ona zapłaci, ale błaga.

Odpisuję, że zrobię w ramach czynu społecznego, bo mam dość pracy za ekstrawynagrodzenie.

Odpisuje, że ona to marketing i ma inne zasady niż moja macierz. 

Nawet łapówkę proponuje, bo im to narzucono z godziny na godzinę, że sranie w banie, że chce mnie na stałe, bo będzie więcej tego.

Kurwa.

A kilka dni temu maszynki też mnie chciały do siebie do ekstraroboty. Nie ogarnęliśmy tego do końca, ale jak nie wyjdzie, łez lała nie będę, mówię nie robocie pchającej się drzwiami i oknami, te parę groszy mnie nie zbawi, a ja chcę trochę pożyć.

Może nie na emeryturze, ale spokojnie. 

Odpisuję, że nie mam czasu, rzucę okiem, o reszcie pogadamy później.

No i na razie wszystko wisi i powiewa, ale pożiwiom, uwidiom...

Pracuję z zaparciem, w pewnym momencie mózg mi się lasuje, więc włączam Spotify, robię sobie herbatkę i scrolluję fejsa.

Bo, kurwa, cała redakcja zerwała się do roboty w jednym momencie, w jeden dzień, na hurra, jak Ruski do ataku, a ja - stara i biedna, z chorymi ślepiami - jestem jedna!!!

Pod koniec dnia moja kanapa wyglądała tak

 to są wydruki dwustronne, chciałam policzyć strony, ale nie, to przekroczyło moje możliwości, białe kartki to wydruki jednostronne, a gdzie korekta w Wordzie i w SE?

Kurwa.

23.08 a ja w ogóle nie czuję zmęczenia, jestem jak młoda bogini, piszę na blogu, poszłabym potańczyć na jakimś five i pewno znów będę się przewracała z boku na bok godzinami, szukając odpowiedniej pozycji dla steranego ciałka, coby mózgowi się spodobała.

Ale mniejsza z większym, jestem młoda, kochana, zdolna, bystra i chujwijeszcze co...

Jedyne, co mnie ratuje, to home office, jak padnę, to padnę, a rano zwlokę cielsko w piżamce do kompika i da capo al fine... 

Jedyne co mnie pociesza, to to, że będę teraz jebać opozycję.

Zawsze jakaś zmiana i urozmaicenie ;)

A w niedzielę jak zwykle, polazłam za wcześnie, a że była niedziela, wszystko jechało za szybko, na ulicach tłumy do kościoła idących, lecących na stadion Lecha w szalikach i innych akcesoriach i ja, zziębnięta, pól godziny przed czasem, wysiadająca 3 przystanki wcześniej, które przeszłam w 5 (!) minut tip-topem, gdy w normalny dzień szłabym tam z trudem ponad pół godziny (jakieś cuda z tym czasem), kontemplująca (nie, że pluję pod kątem) 

 miasto moje, a w nim, niewpadająca na pomysł, by wleźć na kiermasz (zdziwko Synowej). bawiąca się potem do bólu kręgosłupa z Łobuzami

w Wielkiej Krainie Elfów, po której to zabawie pojechali do McDonald's na włościach, bośmy się nie załapali w Avenidzie z powodu dzikich tłumów w handlową niedzielę... Dycham do dziś, a oni wszyscy rzygali...

No cóż, złego diabli nie biorą :)

Mam na myśli mnie :) 

Coś w tym jest, że nie lubię zbiorowego żywienia, niemycia rąk (załamana jestem, widząc jak Alienek wciąż grzebie przy aparacie ortodontycznym, a Kalafiorkówna dłubie w nosie, reszta jest milczeniem). Do tego praca Synowej w wytwórni choróbsk...

I tak to leci.

Aby do piątku, zamknę wszystko i pójdę w siną dal, w siną dal...

I nawet mycie okien mnie nie kusi, choć coraz mniej przeze nie widzę...

Sama nie wiem, czy to zaćma do spółki z jaskrą, czy zwykły brud :P 

A co mi tam...

Może dziś do północy uda mi się zasnąć...