To nie był

 Czarny blues o czwartej nad ranem,Kochany Pamiętniczku, Starego Dobrego Małżeństwa, to proza życia, znaczy się sik wywalił mnie spod kordełki do kibelka.

Ile dałabym za przespanie nocy tak, jak Kalafiorkówma, kopiąc we wszystko, ale się nie budząc i nie wlokąc do łazienki.

To se ne vrati, c'est la vie.

A za oknem było mleko i od razu mój pojebany mózg zaczął pisać czarne scenariusze, że I,. że te wąskie jezdnie, że jadą...

A jeszcze gorsze scenariusze, a może lepsze zaczęłam pisać o 7, gdy yahoo!  w ajpadziku pokazało, że mamy minus 14.

Oczami wyobraźni widziałam, jak zdechnął akumulator (garaż wciąż nieczynny, nawet tam nie zaglądałam, nie moja to bajka).

Wdech, wydech.

Jestem marną scenarzystką.

Nic nie padło, aczkolwiek musiał skrobać nawet w środku auta :)

Już nie pamiętam skrobania. I dobrze :)

I tak walczyły we mnie dwie opcje - leźć w ten mróz, czy nie leźć. Wygrała opcja nielezienia, bo na upartego mam w domu wszystko do przeżycia miesiąca z hakiem, póki z kranu leci woda :) 

I tak dokończyłam Winnych na Disney+, dobre, nic nie jest takie, jak się wydaje.

Trochę pokorekciłam, aczkolwiek z gazetki, która czasu nie ma nic nie było, ale maszynki się starają.

Obiadek ogarnęłam.

Pokontemplowałam zaokienne

cuda prawie jak z Doktora Żiwago, ale to nie była mgła, to był i jest wciąż smog - oddychać się nie daje.

Kurwa. 

Po obiedzie, po skończonym serialu nic się nie działo, a minus 14 spadło do minus 2 i słoneczko jebało aż miło

więc poszłam w siną dal, a co...

Na pocztę wleciałam i za chęć wysłania 8 (słownie: ośmiu) kartek, z czego 3 za granicę, choć zarzekałam się, że nie ślę, a te 5 krajowych to do osób bliskich memu sercu, ale nieinternetowych i TYLKO telefonicznych (a ja nietelefoniczna, jak wiadomo), zapłaciłam 50 zł bez kilku groszy.

Kurwa.

Dobrze, że nie było kolejki, bo za mną urosła, a pani sprzedająca znaczki mamrotała: jeszcze 20 groszy, jeszcze 30 groszy, skanując rzeczone znaczki i wklepując coś do kompika, a ja roztapiałam się w zimowym płaszczyku, bo na poczcie było cieplej niż w mojej chałupie, panie siedziały w krótkich rękawkach... I olaboga, za mną zrobiła się zakręcona jak świński ogonek kolejka, mnie poleciały z niedopiętej portmonetki drobne, które z trudem zebrałam (no cóż, 5 zł to już nie takie drobne), a wokół kwitnęły jak te leluje pocztowe książki, obrusy, mydełka, herbatki i chujwijeszczeco :) 

Do apteki poleciałam, albowiem kończą mi się piguły niezbędne do nieumarnięcia (aczkolwiek w ulotce stoi jak wół, że jak się coś nie powiedzie, to zejdę z tego świata, ale cóż, wola boska i skrzypce). Receptę wydrukowałam, albowiem doszły mnie słuchy, że po 1 listopada coś tam nie stykło i cały pogrzeb z receptami na nic. Na dokładkę nie pamiętałam, czy akurat w tej aptece się zaopatrywałam, a jak wiadomo, recepta raz zrealizowana jest przypisana do danej apteki, co dla mnie w dobie komputeryzacji i pierdyliarda kont pacjenta jest absurdem, ale cóż.

To była ta apteka. Mam jeszcze do odebrania 4 opakowania. Ale mogą mi wydać jednorazowo 120 tabletek. Opakowanie ma 28 sztuk, czyli chciałam wszystkie, żeby już nie latać. Niestety, na stanie było jedno. Ale za darmo, o tak, dziękuję ci jebany pisie za te darmowe leki. Wolałabym zapłacić i dostać całość, ale może to i dobrze, bo mam motywację, żeby pokolędować po resztę. I tak, te darmowe, kurwa, są za moje podatki :) Co z uśmiechem na ustach rzuciłam mojej ulubionej pani w aptece, a za mną już była kolejka zakręcona jak świński ogonek.

Poleciałam do rzeźnika i w porywie szaleństwa zanabyłam

w ramach dobrego uczynku dokarmiania biednych wnuków (nie, nie Łobuzów), albowiem ich ojciec jutro ma ogarnąć moją baterię w łazience.

I tak, kurczak jest drogi - zapłaciłam za niego prawie 30 zł.

Ale nie żałuję, co oni z tym zrobią - to już nie mój ból.

Pierworodny potwierdził, że gotów jest na akcję naprawiania baterii.

Więc wróciłam do chaty, ogarnęłam, co trzeba, jak to w dniu gospodarczym, pranie, sprzątanko i takie tam.

A jutro będzie się działo, bo nie wiem, czy bateria da się tak bezboleśnie ogarnąć, aczkolwiek Pierworodny w tej dziedzinie mistrzem jest.

A potem ląduje Inżynier, który zostawia furę i idzie na firmową balangę.

Więc...

No cóż, nie ukrywam. Jestem matką wariatką. Znów będę spała jak zając pod miedzą. Nie, żebym się martwiła brakiem zasięgu.

Ale z tego się nigdy nie wyrasta.

W następnym życiu wyskrobię bez wahania obu i będę żyła długo i szczęśliwie.

Rezygnując nawet z takich sielskich obrazków

I tak już umrę, a co?

W ciszy, spokoju...

No dobra, a kto mi naprawi wtedy kompika?

Trzeba jednak przeanalizować wszystkie za i przeciw.

Pocieszające jest jedynie to, że Mała Wiedźma na w telefonie aplikację śledzącą i jak coś, nie powinna zaginąć.

Ja też mam. Znaczy się, Inżynier mnie śledzi, czy matce czasem nie włącza się amba z przerzutką.

Ja nikogo nie śledzę, ale cieszę się, że jestem śledzona :) 

I tak się to kręci :P