Dobrze

że dla moich bliskich ten rok jest fajny, że mają się z czego cieszyć, że dobrze im idzie.
Dla mnie dalej jest ciulaty.
I to jak...
Że ojaciepierdolę.
Dostałam pismo ze spółdzielni, że mam niedopłatę. Niedużo, niecałe 40 zł, ale skąd?? Znów będę musiała iść na bliskie spotkanie 3. stopnia z biurwą. Przypuszczam, że to za licznik, powiedzieli mi, że mogę zapłacić w styczniu, choć faktura była płatna do 25 grudnia (nie było mnie, nie miałam faktury w łapie). Ale suma mi się nie zgadza.
I takie inne tam.
Nevermind.
Chyba dołek łapię i to całkiem spory.
A to się nazywa syzyfowa praca...

I kolejne dwa tygodnie przeleciały między palcami, choc obiecywałam sobie cuda niewidy, Okniarz po raz kolejny przełożył wizytę i w ogóle nic się nie klei.
W poniedziałek powrót do pracy, ale jak będzie ślisko, a ma być to sorry, olewam, Polagra była, więc w sumie powinnam tylko wlecieć kwiaty podlac, o ile ze szczętem nie padły.
Spać nie mogę, dziś w nocy od 2 do prawie 3.30 czytałam Politykę, lepsze to jak przewracanie się z boku an bok.
Rzeczywistość mnie przerasta, przeliczyłam się z siłami i nic na to nie poradzę.