Cud

że się jeszcze nie rozpuściłam, jest tak wilgotno, a to, co spadło, wilgotność zwiększyło.
No nic. Jedna szafa za mną. Kopnęłam się wreszcie w tę leniwą kubańską dupę i jedną stertę papierzysk mam z głowy. Oczywiście, nie znalazłam tego, czego szukam, czyli dalej nie wiem, kiedy zmarł mój ojciec. Ale pierwsze koty za płoty, ważne, że wzięłam się za szukanie, mam jeszcze cały tydzień wolny.
I łezki mi się w oczach zakręciły, bo

  Kiedyś dzieci same sobie robiły zabawki i miały z tego frajdę.... Poślę to Pierworodnemu, chociaż wątpię, żeby go to wzruszyło... A szkoda. Mała Wiedźma mogłaby też fajne rzeczy robić... Cała książeczka z tego jest. Zetlałe, poprute, ale jest. I przypomina piękne dni...

 A to.... Co ja będę tłumaczyć. Od drugiego też mam, ale jeszcze nie doszłam do kartonu ;)

A to już szkoła podstawowa i pierwsze sympatie i antypatie :)

Jak ładnie pisali do zająca...

Pierworodnemu ciężko szło pisanie listów do domu, większość korespondencji jest taka, a nie było wtedy komórek. Jakoś nie histeryzowałam, przeżyli wszystkie obozy :)

Inżynier znał miejsce  w szeregu, ale w ten sposób wychowywał sobie matkę. Do dziś na hasło: matka do nogi reaguję jak należy ;)

Pierworodny zaś mniej zdyscyplinowany był, jako osobnik znaleziony w pietruszce...

... ale też czuł się zaniedbywany... ;) Dziś pewnie opieka społeczna by interweniowała ;) Inna para kaloszy, że miał wtedy jakieś 18-20 lat może :)

 Mąż też znał proporcje, mocium panie... Mandat to była taka dziura w naszym budżecie, że ojapierdolę. A on miał zwyczaj wjeżdżać wszędzie samochodem, do kiosku po gazety w sąsiednim bloku też by samochodem jechał :) Zawsze się wypierał, więc... Trzeba było gromadzić dowody, proszę wysokiego sądu :D

Niby to śmieszne, ale... Musiałam zostawiać chore dzieci (tu Inżyniera), bo tak, bo pracować ktoś musiał na te mandaty... I tak liścikami zdalnie się sterowaliśmy, bo wracałam z pracy po 23, często później, a oni wychodzili do szkoły, jak ja spałam jeszcze... Ale... Mam superdzieci, wiedzieli, ile co kosztuje, na ile możemy sobie pozwolić. I nigdy słowa skargi nie słyszałam. Uczyli się, bo wiedzieli, że to klucz do tego, co chcą.
Tak mnie naszło na wspomnienia przez te papierki...
Takie nic, a ma wagę złota.

I tak jakoś dziwnie rzeczywistość niepisana mi się rozmija. Mam na FB koleżankę, jeszcze ze szkoły średniej, na NK też. I jedna pisze, że ma mnie we wdzięcznej pamięci przez te wypracowania, a druga podbija mi bębenek i mówi, że mam książkę pisać, że jest fanką moich wypocin... :) Że zawsze była moją wierną czytelniczką. I że Marią Konopnicką zostać mogę :)
Tamtą rzeczywistość pamiętam inaczej. Wydawało mi się, że nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie lubi i nikt mnie nie szanuje. Może to mój słuch, a może zakompleksienie. Nie wiem. One pamiętają inną dziewczynę, ja inną. Ale prawda jak dupa, każdy ma swoją. Książki pisać nie zamierzam, ale.... Tak mi błysnęło.... Dać adres bloga.
Boję się jednak otworzyć.
Bo mamy za sobą wspólne lata i to realne, nie netowe.
Nie wstydzę się niczego i nie mam nic do ukrycia.
Jednak mam jakieś opory.
Hmmm....

Z innej beczki. Wychodzę dziś na Manhattan, a na korytarzu dorywa mnie sąsiad. I rzecze w te słowa: Spod trzynastki policję wzywała... Zapytałam, czy było włamanie, czy coś. Mieszka tam młoda dziewczyna, sympatyczna. Jak się wprowadziła przyszła się przedstawić, kibicowała mojemu remontowi, odbierałam jej paczkę, ale nic poza tym. Sąsiad na to: nie, nie, samochód jej ukradli, wyszła rano, a auta nie ma. I taką jakąś radość w oczach miał, że coś się stało komuś... (to ten od hasła do mojego neta).  Nawet nie wiedziałam, że ona miała samochód... Dziwna jestem, bo nic o świecie nie wiem. Pewno sama umrę, zacznę cuchnąć, bo nawet kotów nie mam, co by mnie zeżarły :D