Noc

była koszmarna. Najpierw okazało się, że dostałam taki kącik, że nie zmieściło się w nim nawet biurko, nie mówiąc już o badylkach, które chcieli mi po prostu ukraść. A potem wracałam do domu, Głogowska była jakimś labiryntem złożonym z parysko-londyńskich rzeźb i zaułków i nie wiedziałam, gdzie jestem. Ten widok Głogowskiej był tak sugestywny, że wracając do domu już na jawie miałam wrażenie, że za chwilę wjadę w coś nieznanego...
A potem był ranek i pojechałam, nie spiesząc się na stare śmieci.
Wszyscy siedzieli na tobołkach, a ja pomywszy statki w kuchni na nieswoim piętrze, bo tam same hrabiny pracują, a sekretarka na pysk padała, spakowałam swoje badylki do kartonu i złapawszy panów od przeprowadzki poprosiłam o zabranie ich. Boss deklarował, że zabierze je swoim SUV, ale nie wiedział, biedak, że badylki za duże do jego małego samochodu. Zatem zabrał tylko mnie i scindapsusa, skubaniec ledwo się zmieścił, a musiałam go wieźć na kolanach i Bossowi widok zasłaniał, i miło gawędząc (a bałam się tej jazdy z nim, w sensie że od lat mam uraz do bossów wszelkiej maści, ale ten jest OK) zajechaliśmy do nowej siedziby. Ojapierdolę, bałam się wejść.
Ale mamy gadającą windę (inna para kaloszy, że bez aparatów jej nie będę słyszała), i całe piętro dla siebie. Wbrew wszystkim wronom i innym krakajcom, jest super. Każdy ma swój pokój, no prawie każdy, ale nie ma jednej wielkiej hali :)  W kuchni jest nawet zmywarka do naczyń, skończą się więc zawalone zlewy (ja tam swój kubek i talerzyk myję staroświecko, ale jak wspominałam, mamy hrabianki na stanie). Kibelki też nowością tchną :) No i najważniejsze - salę konferencyjną mogę obserwować z okna, już nie jestem skrępowana przemykaniem się w czasie narad i nasiadówek.
Mój pokoik jest na samym końcu korytarza, do kibelka i kuchni mam blisko. Jest przechodni, będzie w nim dodarkowe biurko dla prawnika, który dyżuruje 2 razy w miesiącu i dla stażystów, tak że praktycznie jest mój, bo stażyści bywają przelotem i rzadko, a prawnik ma dyżur, jak ja mam wolne. Za ścianą mam tych, których lubię (chociaż lubię wszystkich). Panowie od przeprowadzek w końcu dowieźli moje kwiatki i z należytą czcią i szacunkiem wnieśli je na piętro, nie dając mi doniczki (bo się pani zmęczy, my jesteśmy od noszenia :) , nie jestem przyzwyczajona do tego, że mogę się zmęczyć, ale miło było). Ustawiłam badylki i poleciałam, bo moje biurko i reszta piernatów miała przyjechać następnym meblowozem, czyli nie wiadomo o której :) Chcialam iść do domu na piechotę, ale przy samej pętli się zapętliłam (górą, po wiadukcie bym przeszła, ale nie chcę chodzić po wiadukcie). Wsiadłam więc w bimbę i dojechałam do dworca, gdzie błądząc znów (ten mój brak orientacji w terenie) poszłam do Saturna, kupiłam podkładkę pod mysz na rachunek (już do firmy), zakupy w P&P zrobiłam i dotarłam do chaupki, gdzie popełniłam

 zapieczone w piekarniku.

Wczoraj były

oprócz ziemniaków z pomidorami i majonezem, miały być na dziś, ale były takie dobre, że zniknęły. Tak jakoś, same. Pewno Miśki się do nich dobrały, bo ja sobie nie przypominam :)
A tak wyglądały stare śmieci dziś

bez badylków okropnie, nieprawdaż??

A tu nowe, za oknem zamiast kół samochodowych mam drzewo i widok na ogrody domków jednorodzinnych.

Prześwietlone, ale kącik już oswojony, choć bez mebli. Mamy klimatyzację na pilota, u sąsiadów już sobie grzeją, bo im zimno :)

A to okno na najwyższym piętrze, z badylkami, to moje :)
Jutro polecę, może bym się mogła rozpakować.
Do pracy mi się spieszy, ale... Nie ma jeszcze dla mnie pracy, najwcześniej 8 września wrócę :)

Niepotrzebnie się martwiłam, zmiany nie zawsze są złe... :)


Update

 2,5 kilo węgierek, zero cukru, 4 dni smażenia i brytfanna do szorowania. Kiedyś by starczyło na dwa dni, a teraz postoi, czekając na amatora, bo go nie widać :)