Akcja

Sierściuch zakończona pozytywnie.
W czasie rozmowy Inżynier powiedział, że gdyby wiedzieli, że nie mogą Zezolka zabrać, odebraliby go później.
Mleko się wylało, ale Dziewczyna Inżyniera powiedziała, że Zezolek będzie jak pociągi pod ścisłym nadzorem i będzie w ich pokoju udupiony.
Baran i Postmen nie zgłaszają veta.
Zatem będzie Gwiazdka i wciąż uważam, że najlepsza jest rozmowa szczera.
Zezolek jest dziewczynką i nie ma na imię Zezolek, ale ma zeza, więc jest Zezolkiem.
I koniec tematu.

Rano myślałam, że mnie zmiecie. Fala ludzi. Na Manhattan dojść nie mogłam, bo takie tłumy waliły do nowo otwartej galerii, a ja szłam w przeciwnym kierunku, na stary, dobry Manhattan.
Później postanowiłam pojechać do palmiarni i stojąc na przystanku widziałam tłumy z balonami, idące z galerii, całe rodziny, wlokące za rączkę dzieci. Zaiste, sobotnie zaciśnianie więzi rodzinnych, wycieczka do galerii...
Biedni mali galernicy.

W parku też myślałam, że mnie zmiecie.
Wchodzę i co ja paczę?? Przy stawu, pod drzewem śpi pułk srajd. To stanęłam, wyciągam aparat, a zdające się spać srajdy ruszają zwarte i gotowe na mnie, marszowym krokiem... Ojapierdolę... Myślały, cwaniary, że ja żarcie mam...
Jak ruska inwazja szły...

 Bałam się, że wzlecą, ale nie, za leniwe były...

W palmiarni zaś od samych drzwi

zeżreć żywcem chciały każdego...

... tylko na wystawie bojowniki niewinnie patrzyły na człowieka.

A sama palmiarnia, jak zwykle o tej porze roku urocza, bo mało, że zielono

to i storczyki i inne cuda wianki kwitną

i kurki chodzą

i inna gadzina...
To jeszcze

... słów mi zabrakło, żeby opisać to piękno... I wbrew temu, co mówią, pachniały nieziemsko, a mi po głowie kolatała się piosenka:

Chryzantemy złociste w półlitrówce po czystej, stoją na fortepianie, kojąc smutek i ból...

No ba :D Trzasnęłam tyle fotek, że Internetu by zabrakło, żeby je pokazać :D

Inne niespodziewajki też były, a to

 ... cytrynki...

... a to młodzieniec z siusiaczkiem ;)

Czas pięknie płynął, a później spotkałam mistrza kamuflażu

W parku zaś strach się było bać, ale przeżyłam ;)

 A przy furtce pożegnał mnie

Leżał i animrumrał, trzasnęłam mu pierdyliard fotek i nic, a gdy zamknęłam aparat, to wredny sierściuch wstał, przeciągnął się rozkosznie i seksownie, ale zanim włączyłam aparat znów klapnął. Wyczuł pismo nosem ;)

I tak tuptając doszłam do domu, ciesząc się kolejnym pięknym dniem...