Nareszcie

weekend.
Dziś cały dzień czekałam na półgodzinną pracę. Gość męczył 4 strony (więcej fot, jak tekstu), w sumie może jedna A4 w Wordzie i jak już w końcu wymęczył, to mnie pyta, czy mogę coś wyszlifować, czy może coś zmienić. Spojrzałam jak na wariata i rzekłam: prosze o wydruk, nic nie będziemy zmieniać... Nie rozumie, że ja pracuję, żeby żyć, a nie żyję, żeby pracować?? Chciał poezję pisać, miał na to cały miesiąc, a przynajmniej ostatnie dwa tygodnie. W tym czasie to napisałabym sama całą gazetę, skorekciła i jeszcze bym wcześniej z pracy wychodziła :) I zautoryzowała wszystko z pomocą zdolnej sekretarki, gdyby trzeba było dzwonić... O 12 gazeta miała być w drukarni... Wali mnie część artystyczna, za to mi nie płacą... :)
Rano pojechałam autobusem i bimbą, bo padało. I byłam w pracy później, niż na piechotę, choć wyszłam z domu pół godziny wcześniej niż na piechotę. I szlag mnie trafiał, bo byłam tak samo mokra, jak leząc, bo w pojazdach MPK ogrzewanie chodzi na full... I te zapachy spoconych od rana cielsk, blehhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh.........
Ojapierdolę.
Wychodząc stłukłam ramkę od zdjęcia, ale udało mi się złapać panie sprzątaczki i ostrzec, że u mnie szkło. Nie chciałabym mieć nikogo na sumieniu :)
Wyszłam z pracki i... słoneczko gdzieś mignęło. Anioł mówi twardo: idziemy na tramwaj, a ja... zaparłam się jak koń piekarza i poleciałam. Kto by tam Anioła słuchał, co nie?? ;)
Ale po drodze nawdychałam się smrodu palącego się plastiku i wiem, że Anioł miał rację. Idę ulicą, gdzie są domki jednorodzinne, a że nagle wilgotno i chłodniej, oszczędni mieszkańcy mojej wioski zaczęli palić... To już wolę piękny zapach spalin na ulicach, gdzie musi być cywilizacja. Są mniej szkodliwe, jak dym z komina z całą tablicą Mendelejewa. Zatem sorry, Winnetou, życie to nie je bajka, będziemy słuchać Anioła i basta:)
A w domu na dole na tablicy kartka od mojej sąsiadki z piętra (z literówką, ale nie miałam nic do pisania, żeby poprawić, a złazić mi się już nie chce), że w sobotę robi imprezę i przeprasza, że będzie nieco głośno od 21 do 23.30 :) Mnie już osobiście przepraszała, ale powiedziałam, że mną się ma nie przejmować, nie włączę aparatów, graniczy jej mieszkanie z moją łazienką i pokojem chłopaków, nie moim, to mi hałas to rybka, chyba że włączą nagłośnienie jak na koncercie Metalliki... Ale myślę, że będzie się działo... Dziewczyna (bo to w wieku moich chłopców) nierozsądna jest. Nie jest biedna, to widać, jest tyle lokali, które można zarezerwować, stolik, salę, i to wcale nie kosztuje dużo, wiem, bo chodziłam na takie imprezy. Można szaleć do woli, dłużej jak do 23.30, a tu nie sądzę, żeby ktoś na tablicy przeczytał kartkę, a jeśli nawet, żeby ją rozgrzeszył. W bloku są chorzy i małe dzieci, a to nie sylwester.
Ale nie mój cyrk, nie moje pchły :D
Będę "kontempluje" weekendowo... A tylko w poniedziałek do pracy i potem hasta manana...