Jesień

w mordę jeża, Kochany Pamiętniczku. Taka kaprawa, rozdeszczona, szarobura...
W pracy co kawałek słyszę dziwne głosy, kombinuję, co kogo opierdolić za hałasy, jako że zapierdalam ze śrubką okrętową numer pięć w dupie, a to deszcz o blaszany parapet walił...
Takie uroki głuchoty, normalnie tego nie słyszę :D
Ale wypyskowałam wreszcie i dziś pan mecenas miał dyżur w innym pokoju, a ja mogłam w miarę spokojnie pracować. Przełączenie numeru telefonu to pikuś. A walczyłam o to ponad dwa lata!
Psiakrew :)
Jak się rozdeszczyło, gotowa byłam w pracy nocować...
Na dokładkę miałam takie buty na nogach, że doszłam z jeziorkiem w każdym do domu.
Na szczęście sąsiad zaopiekował się mieszkaniem i mam pomiar gazowy, znaczy się szczelności z głowy. Mam tylko komin wyczyścić. Ta. W dupę mnie mogą pocałować :D

Kierownik Budowy kombinuje jak koń pod górkę, napala się na wszystko jak szczerbaty na suchary, a potem nagle wszyscy chorzy...
Żeby tak posłuchał dobrej rady, to nie.
Znosi mi tonami instrukcje w sprawie zdrowia, zdrowego odżywiania, jogi, medytacji, słowem - chromolenia kotka za pomocą młotka.
I wszystko drąży, tematycznie...
Że ojapierdolę.
Ale nie słucha, jak się mówi.
Co mi z jego rad, jak okazuje się, że trzy lata nie jadł białego sera, takiego zwykłego. Nie, że nie lubi... ale nie ma kto kupić.
To ja nie wiem, co oni jedzą.
Bo ja, jak mam w domu pyry i biały ser, śmietanę albo jogurt i cebulę, to jestem królowa świata.
Dla dziecka kupują wszystko "eko", a sami jedzą śmieciowe.
To nawet śmieszne nie jest, bo wiadomo, że roczne dziecko nie wrąbie całej piersi kurzęcej, choćby się skichało. A mi taka pierś, dorzucona do selera naciowego, marchewki i innych zabawek zapewnia obiad na 4 dni. I do tego kasza i git majonez.
Ale nie, bo nie...
A temat drąży, a dać mu zwykłe buraki to się zachwyca.
Mężczyźni są dziwni.
Oprócz moich chłopców, of course, bo  ci jedzą wszystko, nie grymasząc.
Oprócz ryb, których kijem nie tknie Pierworodny, bo tak go nauczył ojciec, że ryby to zuo.
Inżynier je ryby wybiórczo, znaczy się - śledzia nie tknie, ale inne i owszem...
A zasada w domu była prosta: nie chcesz jeść, nie smakuje ci, sruuu, do kubełka.
I nie ma nic innego do jedzenia do następnego posiłku :)
Umrzeć z głodu nie umarli, a ja przy nich przełamałam się i zaczęłam robić plędze, których nienawidziłam od dziecka, i kopytka i inne takie tam.
Bo życie to niejebajka i nie wiadomo nigdy, co cię w nim czeka, co nie? :)

Jeszcze dwa dni, a potem będzie kąpiel. W soli... Z winem :)
Przy świecach.
I...

A, nevermind :)  Bo pracowo jest pojebane jak cholera i będę musiała to z siebie zmyć. Zszorować. Wyczyścić. Odlecieć :D