Kurcgalopkiem

Kochany Pamiętniczku, z podskoku i z półobrotu.

Takie tam, bladym świtem...

Ale ciepło było i przyjemnie, okryjbida jest cudowna :)



Nie wyrobiłam się punktualnie do Inżynierowej, co mnie, maniaczkę punktualności prawie zabiło, a jej nawet powieka nie drgnęła.
I tak kiblowaliśmy, bo Kalafiorkówna spała.
A potem nagle zryw i poszliśmy na spacer do parku Sołackiego, gdzie wredny Alienek wiał, aż się kurzyło,

a babcia, z trudem mieszcząca się w obiektywie,  zapierdalała za nim jak Zatopek, nawet nie hamując na zakrętach, a ostroga piętowa rechotała cichcem i ukradkiem. No ale lataliśmy jak prawdziwe samoloty, huśtawki, bujaki, zjeżdżalnie, ojapierdolę, parę miesięcy i byłabym jakieś 30 kilo w plecy :)
I tak mijał czas, odstawienie Alienka i Kalafiorkówny do domu, genialny pomysł Inżynierowej, że może w sobotę Alienka mi na solo podrzuci, skoro bawi się ze mną jak głupi...
Kuszące, ale...

No...

To tylko skromna część, bo w małym pokoju jest reszta, bo bukiet był taki bajerancki, wiem, że na groby, ale... Jak zapalę pod tym świeczuszkę to tak, jakbym na grobach była i tak stałabym wszędzie samotnie i takie tam...
Ale zestaw taki i Alienek?
Masakryczne.
Przed dziećmi Pierworodnego ledwo to ochroniłam, a to dorosłe egzemplarze są.
Po randce z Alienkiem i Kalafiorkówną  kurcgalopkiem do domu, sik, ręce, picie i wio...
Po druga turę.
A pięta bolała jak jasny pierun, ale co tam, uśmiech na ustach, choć w nogach ból, to najtrudniejsza z życiowych ról.
Kurwa.
To ja czekam.
Piszę.
Cisza w eterze.
Jak dla mnie to nie jest śmieszne, ale wkurwiające. Bo to nie mój interes, ale moja dobra wola.
No nic. 10 minut po czasie pojawia się, sunąca jak Titanic na spotkanie z górą lodową majestatycznie Synowa... Raczyła przybyć. No ba, powinnam wciąż pamiętać ten T-shirt witający: Królowa jest tylko jedna.
MW wita mnie radośnie, Papryczek stawia warunek:puści matkę, jak dostanie loda. Przechodzimy przez skrzyżowanie, na rogu Żabka, Synowa rzuca, ze idziemy po loda. WTF? Do Żabki? Rydzykowi dać zarobić?
Nie ma chuja we wsi.
Wykopuję Synową na przystanek, biorę Papryczka za rękę i pilnując MW, żeby nie zginęła, lecimy na nasz przystanek.
Szkoda, że nie miałam biletów na ten cyrk, bo zarobiłabym, że ojapierdolę.
Przedstawienie pod tytułem: chcę loda i ja, w roli nieugiętej Królowej Śniegu.
Jak ja to zagrałam.
Moja odpowiedź: a ja chcę gwiazdkę z nieba, kafelek z pieca i szybkę z okna wywołała na przystanku salwę śmiechu.
A na słowa: krzycz głośniej, bo nie słyszę ludzie tarzali się z radości (aparaty miałam).
1 : 0 dla mnie.
W domu: nie rozbierze się.
Ja: nie musisz. Możesz siedzieć w kurtce, ogrzewanie nie jest włączone.
Rozbiera się.
Idę do kuchni.
Nie będzie nic jadł.
Nie musi, gotuję dla siebie i MW.
Szybka pomidorówa z lanymi kluskami na gotowym już rosołku i...
Przed obiadem zeżarli po bananie, bez proszenia.
MW wciąga talerz pomidorówki, Papryczek dwa i tłumaczy mi, że jak pokazuje kciuk podniesiony w górę, to znaczy, że pomidorówka jest wyśmienita.
No ja sądzę :)
Trochę zabawy, pogawędki i drążenie, czy zostają na noc.
MW chce, Papryczek chce do domu.
Jednak odmawiam MW, bo jutro pogrzeb, a poza tym - szczerze - marzę o wyciągnięciu kopyt w górę, wypiciu piwa i nieodpowiadaniu na pierdyliard dylematów, czy można komuś usiąść na głowę, na plecy, na nogi i na inne części ciała. Twardo zaznaczam, że nikt nie będzie na mnie siadał, a już na pewno nie będzie właził mi na głowę.
Ale na głowę dziadka S. można włazić. I na inne części ciała też.
No ale dziadek S. miał zawał, ma by-passy, więc nie.
Babcia SJ nie życzy sobie tego.
Leją się.
Udaje mi się zażegnać konflikt międzyrodzeństwowy.
Wkracza na scenę matka.
Od proga się podlizuje, że ładnie pachnie...
Dostaje pomidorową, ale małe szakale znów są głodne, więc załapuje się tylko na jeden talerz.
A był pełen gar pomidorówy!
A i soczek i ciasteczka też obciągnęli po drugim obiadku (bo i w szkole, i w przedszkolu mają pełne żarełko).
Serio?
Nie ogarniam.
Moje aż tak nienażarte nie były, a na ludzi wyrosły.
Powiedziałam Synowej, co myślę.
Kajała się, że jak ogarną, to już nie będę musiała wszystkiego ciągnąć sama.
Pożiwiom, uwidiom.

Jadę jutro na mszę, nie mam zielonego pojęcia, czy ktoś mnie z tej pipidówki zabierze z wieńcem, czy po raz kolejny będę zamawiała taksówkę. Po dzisiejszej eskapadzie w godzinach, w których jutro musiałabym jechać na cmentarz wiem, że nawet z wiązanką się nie wcisnę do MPK.

No nic.
Trzymajcie za mnie jutro i w ogóle kciuki, bo kto Wam będzie takie pierdoły opowiadał?