Kurde

Kochany Pamiętniczku, nawet w spokoju odejść nie można.
Niemniej wszystkim tęskniącym, wspominającym i jęczącym pięknie dziękuję za wszystko.
Ale ludzie, nie możecie się zachowywać jak ludzie z mojej pracy. Oni mówią, że będę musiała pracować do końca istnienia wydawnictwa i jeszcze jeden dzień dłużej. Wyobrażacie sobie mnie, wypełzającą już w stanie rozkładu (aby tego uniknąć, spalą mnie, więc co najwyżej siwym, popielastym pyłem wypełznąć mogę) i korekcącą dalej? Nie, aż tak nie nagrzeszylam, Kochany Pamiętniczku, nie aż tak!
Nawet Szyszkę diabli wzięli i mimo że bobry łkają rozdzierająco, drzewa umierają stojąc,

  i nawet Biedronka proroczo włączyła się w akcję śmierci niesławnej pamięci ministra

żubry pewno zapijały się żubrami z radości.
Nie mówiąc już o tym, że prezes (najmniejszą literą p jaka jest) wysnuł wniosek o kolejnym zamachu.
Ojapierdolę.
Jak żyć bez bloga, jak żyć?
No w którymś momencie będziecie musieli, mili Czytacze, albowiem na pewne rzeczy w życiu nie ma rady.

No dobra. Pierworodni zmobilizowali się  i z wielkim hukiem zaprosili mnie na niedzielny obiad.
Koniec świata, pani Popiołkowa.
A wyglądało to tak:

Hej Mamo zapraszamy w niedzielę do nas

Ok, dzięki O której?

Kiedy mamie pasuje

Wlecę po południu, po obiedzie jakoś, OK?

No ok, myśleliśmy że mama będzie na obiedzie

To się mówi wprost: zapraszamy na obiad

I podaje godzinę

Ok

A nie że się na krzywy ryj wpraszam

 Pojechałam zatem, życząc sobie na wstępie eskorty, albowiem osiedla nie znam, a orientacje w terenie mam jaką mam.
Mieszkanie wylizane, Synowa sumitowała się, że trochę kurzu jest na panelach, bo nie ma odkurzacza, a w słońcu kurz widać. Ta, bo ja specjalnie przyjechałam po to, żeby się przeczołgać po kątach w białych rękawiczkach i białych skarpetkach i każdy pyłek kurzu opisać na blogu i na fejsiku, a jak, niech ma, kurwa, za swoje.
Mieszkanie mają przepiękne, jeszcze niezagracone i olaboga - balkon przez całą długość mieszkania, czyli tak, jakbym ja miała loggię nie na te moje parę metrów, ale i w kuchni, i w małym pokoju. I widać stamtąd Krzesiny, i Krzesiny nocą. Już zapowiedziałam, że wlecę kiedyś wieczorem i nie ma zmiłuj, będę cykać fotki :) 
A chora była i zamiast mnie zawiadomić, że jest chora, to milczała jak zaklęta i z radością sprzedała mi całe choróbsko.
Tak że tenteges do dziś się ze mnie leje i jestem podwójnie pociągająca, ale mniejsza z większym, amatorów na ten pociąg i tak nie ma. Co jest co najmniej tragiczne.
A potem zaczęła się szopka pod tytułem: gotujemy obiad na cześć naszego ukochanego gościa. Oczywiście, do kuchni został wywalony Pierworodny, który jako leworęczny bez odpowiednich narzędzi (narzędzia są dalej w UK) nie radzi sobie z obieraniem niczego. Rozdzierające: K., idź obierz marchewkę niosło się echem hen daleko, więc zaproponowałam, że obiorę tę pieprzoną marchewkę, bo uwielbiam obieranie. Dostałam pozwolenie. A w kuchni najprzyjemniej i najprzytulniej w całym domu (u mnie też tak było przed remontem i emigracją, siłą trzeba było wszystkich z kuchni wyrzucać, pchali się tam na chama). I tak się tam poczułam, jak za młodych lat, skrobiąc rzeczoną marchewkę. A pierworodny na patelni smażył mielone, wyciśnięte z plastikowej osłonki, made by Auchan. Włosy stawały mi dęba na łysej główce, oczami duszy widziałam spaghetti bolognese, ale nie... Marchewki i por, a jakże, dorodny jak w Allo, allo wylądowały w garnku z wodą i... dusiły się tam trzy godziny. Posiekane na plasterki, jakich i wojowie Mirmiła by się nie powstydzili. Po trzech godzinach duszenia owych warzyw rozległy się jęki dzieciarni, że głodna jest. Do kuchni majestatycznie wpłynęła pani domu i kazała Pierworodnemu przesmażone mięso do wywaru wrzucić, a sama rozrobiwszy trzy trójkąciki topionego serka (marki nie zdążyłam zauważyć) w wywarze, z namaszczeniem wrzuciła go do garnka i po pięciu minutach obiad był gotowy. 
Z należytą czcią i szacunkiem zupka nalana została na talerze i wyniesiona do pokoju (chuj wi po co, skoro w kuchni lepiej smakuje). Zła nie była, nie powiem, ale...
Jedząc ją, wciąż widziałam tę scenę z H., kiedy wpędzałam moją wówczas in spe Synową do grobu, bo musiała skrobać marchewkę...
Kurwa. Trzy godziny na gotowanie zupy na serkach? Bez żadnych przypraw? Zjadłam, pochwaliłam, nie prosiłam o dolewkę, w domu miałam obiad od wczoraj. Obiad, nie badziew, jakiego nie gotowałam nawet pracując w Auschwitz. W życiu nie przyszłoby mi do głowy gotowanie zupy na topionym serku. Papryczek odmówił stanowczo jedzenia obiadu i pozostał przy bananie. Mała Wiedźma zjadła talerz zupki i oznajmiła, wzdychając, że jednak babcia Yoda lepsze obiady gotuje.
I tu muszę pochwalić Inżynierową, bo ona naprawdę się stara.
Internet jest pełen przepisów, jak zrobić coś z niczego.
W 15 minut, niewielkim wysiłkiem.
Pyry, jajko sadzone, jakaś surówka.
Kasza, pieczarki, mielone. 
Przyprawy.
Dałam im masę przypraw.
No nic :)
Nieprędko dam się znów zaprosić na obiad, a i nieprędko ja zaproszę, bo nie bawi mnie zmywanie garów.
Nevermind :P 
I tak miło minął tydzień po zamknięciu, praca nadal pcha się drzwiami i oknami, no litości, kupiłam od dziewczyny za 100 zł

 a ona parę dni później pyta mnie, czy nie jestem chętna do pracy? A słowniki nówka nieśmigana, zawsze było mi szkoda kasy, bo to prawie stówa za jeden...
No i sezon na 

a wyszedł tak smaczny, jak rzadko kiedy i jak zacznę wszystko jeść, to się znów w nic nie zmieszczę.

 
I burza się trafiła, z podwójną tęczą, to chyba dobrze w tym całym zakichanym świecie?

I ciemność, kochana ciemność, zapadająca coraz wcześniej...
Tylko te sny, pełne brudnej, przelewającej się wody i małych dzieci, którymi nie daję rady się zaopiekować, wody, w której tonę, leżenia, z którego nie mogę wstać.
Nie muszę czytać senników, moja teściowa przez lata nawbijała mi do głowy czarnych interpretacji, od których coraz trudniej jest mi się uwolnić i coraz trudniej wytłumaczyć sobie, że kto wierzy w gusła temu dupa uschła.

I jutro wybory. Z nadzieją, że jak prorokuje Giertych, nawet jak PiS wygra, to rozłoży się trymiga. Że wszystko się zawali.
No nic...
I Nobel dla Tokarczuk.
Serio? Tak jak zawsze naśmiewam się ze wszystkiego, co pisowskie, tym razem nie do końca. Nie naśmiewam się z ministra kultury, który przyznał się, że nie dokończył czytania żadnej książki naszej noblistki. Bez wstydu przyznaję, że ja też nie. Pani ma dziwną manierę pisania wyrazów pospolitych w środku zdania, bez ładu i składu i głębszej myśli - dużą literą. Niestawianie przecinków i kropek. Zaczynania zdania dużą literą,  gdy poprzednie nie jest zakończone kropką. Niestety, moja dusza korektorki tego nie może przetrawić. Przyjmuję do wiadomości, że autorka ma taką wizję, ale nie ogarniam. Korekcąc taką książkę wylądowałabym na oddziale zamkniętym. Mam jedną jej książkę, męczę od roku, postaram się dokończyć, ale nic nie obiecuję. Nawet czytanie jej na kiblu, kiedy nie mam co robić nie pomaga przez przebrnięcie. Bo nie mam czerwonego długopisu do korekcenia pod ręką :D
Za to w jeden dzień i noc wchłonęłam Koronki z płatków śniegu, do których przymierzałam się od dawna. I to jest dla mnie cud miód, a nie noblistka. Bywa :)

I spotkanie miałam z autorką mojej pierwszej skorekconej beletrystyki. Wieczór był zajefajny, jak małolaty (mam nadzieję nadal) mówią, aczkolwiek podanie torebki herbaty w mikroskopijnej filiżaneczce, z plastrem cytryny, który się w niej nie mieścił, to pojebany pomysł. I zaśpiewanie za nią 12 zł! Zapraszała autorka, nie miałam sumienia prosić o następną filiżankę, choć nalegała. Gdzie te herbaciarnie sprzed lat?  Z rosyjską herbatą? Nierujnującą nawet studenckiej kieszeni?
Nie oceniam jej dzieła, bo nie moje klimaty, sama nie zdecydowałabym się na taką wiwisekcję, aczkolwiek popełniam ją na blogu. Nie wydaję na nią jednak grubych prywatnych tysięcy i jak nikt nie przeczyta, nie skomentuje (bo komentarz to jak kupienie książki) - przeżyję. Daję tu tylko mój czas. Cenny. Ale daję, bo chcę. A któregoś dnia po prostu zniknę i nic się nie stanie :)
Ziemia będzie dalej krążyła wokół Słońca.

Płaska Ziemia, co nie, Przyjacielu :) Płaska ja stół, jak podłoga, jak to wszystko pojebane wokół, równa, jak drut sprężynowy.

A w międzyczasie TEN karp. Wyfiletowany, prawie bez osteczki. Świeżutki i zupełnie niejadący rybą.
To może być PIĘKNA wigilia :)

I wizyta w Warcie. Godzina pieprzenia z ajentką. Nie pamiętam jej, zawsze siedzą tam inne osoby.
I patrzę na pieczątkę - szok.
Pytam Inżyniera - potwierdza, tak mama koleżanki jego z podstawówki.
Upewniam się w pisowni obcego nazwiska.
Tak. I tekst - mama jej córki i jej koleżanki nienawidziła. WTF? Ja to inaczej pamiętam. Nie znałam dziewczyny personalnie i rybką mi to latało. Ale pamiętam jak przez mgłę, że na kuchennych drzwiach wisiał rysunek najlepszych w klasie i była tam właśnie ona i Inżynier. Inżynier personalnie wydłubał jej oczy. Nienawidził tego teamu całym swym dziecięcym serduszkiem.
Ale nie miałam wtedy Kochanego Pamiętniczka, a i cyfrowych zdjęć nie było, więc nie udowodnię, że nie mam alzheimera.
Może i Inżynier nie ma, ale każdy wyrzuca z pamięci niechciane rzeczy.

Nie pamiętać sytuacji, w których serce klęka.

Jakie to proste, co nie?

I na giełdzie kwiatowej dziś byłam. Pojebało ich ze szczętem. Byle wkład do wazonu 50 zł, standardowa cena od 125 zł do ponad 200.
WTF?
Tak długo łaziłam po giełdzie, aż znalazłam te zwykłe bukiety po 25 zł sztuka.
Trudno.
Grób to nie choinka noworoczna.
Za mycie płacę100, bo siły nie mam już.
A czeka mnie jeszcze grób Eksa, tam nikt nie myje, a na Pierworodnego nie liczę. Może nie byłam wspaniałą żoną, ale jestem porządną wdową. Plus badyle dla Eksa u reszty. Plus świece. Plus bilety.
Na widok ludzi wynoszących worami te "wymysły cmentarne" oblał mnie pot. Sorry, Winnetou, nie stać mnie na Wszystkich Świętych. A już na pewno nie będzie mnie stać na niepracującej emeryturze.
Albo ludzie zarabiają miliony i tylko ja taka dupa jestem, albo  wszystkich pojebało.
Ze szczętem :P