Co mi się

nie podobało w życiu na kwarantannie, Kochany Pamiętniczku?
Wstawaliśmy spokojnie, Inżynier jako dżentelmen zostawiał łazienkę dla mnie, albo gdy musiał wcześniej pracować, budził mnie obłędny zapach Lynxa, taki duszący, jak kiedyś Cube, którego używał Baran, te męskie duszące zapachy... :)
Jedzonko i picie dojeżdżało na wycieraczkę, świeże powietrze było na balkonie, wieczorem można było się bezkarnie alkoholizować, oczywiście, o ile było czym...
A i mordę było do kogo otworzyć.
A tu masz.
Wstałam skoro blady świt, w podskokach, bo o 9 powinnam być w pracy, żadnego męskiego zapachu, porządek aż jebał po oczach, więc wzdech, kąpiel, śniadanko, pasjans miał poziom ekspert, a czas naglił, więc maseczka na pysk i...
Tragedia.
Maseczkę wsadziłam jeszcze normalną, w sensie, że od lat w szufladzie miałam maseczki chirurgiczne sztuk trzy, nie mam zielonego pojęcia, z jakiej okazji je kupiłam, ale są.
Więc maseczka na ryj i... Nie mogę oddychać,  a okulary zachodzą parą.
Nosz, kurwa. Chapeau bas dla chirurgów, którzy w tym operują... A zawsze śmieszył mnie kawał, że chirurg ma po to maseczkę, żeby noża nie oblizywał...
Zjeżdżam dzielnie na dół, pocieszając się, że na świeżym powietrzu będzie mi łatwiej oddychać, ale ni chuja wafla.
Piździ mroźno, ale tchu złapać nie mogę, okulary wciąż zachodzą mgłą, a na dokładkę ze ślepiów leją się ślozy, z nosa cieknie, muszę maseczkę podnieść i wysmarkać się, bo się uduszę. Jebać koronawirusa, nie mogę zejść na bezdechu. Wdech, wydech, okulary zachodzą mgłą, a na "tym" wzniesieniu lezę po omacku.
Docieram do galerii ostatkiem sił (w głowie kołacze mi: ostatkiem sił wsiada do łodzi, na wiosłach zaciska swą dłoń)...
Schody zastawione, znaczy się te ruchome. Na zwykłe mnie nikt nie namówi, o nie. Więc winda.
Kolejka idzie wężykiem, jedna do rzeźnika (jednak otworzyli), druga do Biedronki.
Gorąco, grzeją na maksa.
Ja jedyna w maseczce.  Kolejka jak świński ogonek, ale i pary stoją.
Razem.
Kobietka se lata od jednej do drugiej, szarpie drzwi apteki (jeszcze zamkniętej). Aktywna jak Krakatau... Marmoli pod nosem, że jak to, wszystko jeszcze pozamykane... Jest parę minut po ósmej...
Ludzie w rękawiczkach ze zrywek z Biedronki, kurczowo zaciskają ręce na poręczach wózków.
Mój prześladowca - zawsze za mną namiętnie łaził,  co mnie wkurwiało, no wiem, taki żywot ochroniarza, ale po tych kilku latach powinien wiedzieć, że nie wynoszę nic, ale łaził za mną wciąż...
W maseczce, w foliówkach, ważny, wpuszcza ludzi.
Ale par nie wpuszcza, muszą się rozdzielić, wpuszcza ich pojedynczo.
I chuj z tym, że rozdzielony czeka aż połówka zostanie wpuszczona i zakupy robią razem...
Zdejmuję kurtkę, bo za chwilę na orbitę wylecę, jestem oprócz obsługi jedyną osobą w markecie w bluzce. Jak oni wytrzymują w watowanych kurtkach, chuj wie i zrozumie.
Wreszcie, po półgodzinnym kiblowaniu w kilkuosobowej kolejce (ludzie wywożą wózki wyładowane tonami żarcia, w sumie rozumiem - święta blisko, a kto ma ochotę kiblować w takich kolejkach kilka razy, a w domach będą wielkanocne uczty, nie ma innej opcji) dostaję się do marketu. Z rozpędu, nie czytając przez zamglone okulary, zamiast kupić wkład wymienny do płynu do mycia naczyń, kupuję kapsułki do prania, których nie cierpię, a które potem windują mój rachunek do 200 zł z grosikami :)  Ogarniam to dopiero w domu, na spokojnie, ale zakupy wciąż z motorkiem: od 9.00 powinnaś być w pracy.
Lecę do chaupy kurcgalopkiem, spocona jak mysz kościelna, a mirabelka koło przystanku ubrała się właśnie w biały welon i listki strzelają, prawie słychać te strzały. 
Ale ze mnie głupia cipa, co się potem okaże.
Zziajana wpadam do domu o 9.23, rzucam wszystko, lecę do łazienki, szoruję ręce, wywalam wszystko na chama, bo mrożonki, w przelocie włączam kompika, loguję się...
I chuj.
Nic na poczcie.
Ja, karmiona punktualnością latami, nie myślę, że w razie W mógł mi paść net, że takie tam...
Nie, 9.00, a jeszcze lepiej 8.30, SJ z uśmiechem na ustach tkwi przy kompiku, nieważne, w biurowcu, czy w chałupie, bo praca.
Kurwa.
SJ zasługuje na postawienie pod murkiem i kula w łeb.
Nadgorliwość jest gorsza od faszyzmu, co nie?
Zwalniam, opróżniam wózeczek, goździki, za którymi nie przepadam pakuję do wazonu, ukochane pieścichłopy były już prawie całkowicie rozwinięte, więc z bólem dupy wzięłam goździki, ale już nie miałam czasu na lecenie do kwiaciarni, gdzie za 30 zeta wg fejsbuczka mogłam nabyć 25 pieścichłopów,  wspomagając upadające polskie badylarstwo (a nie tak dawno badylarz to był pan)...
Piję niedopitą poranną herbatkę, bo jestem odwodniona, co mówią mi nerki, pobolewając, ale co tam, dzielna jestem, i praca start...
Kurwa mać.
Pracuję prawie do 20.
Nie, żebym sobie rękawy wyrywała, pracy było po kokardkę i kucyki, dopóki dochodziła ta 600-stronicowa książka o prosiętach, którą mam za ekstrakasę zrobić, ale ja kocham porządną pracę.
Ale to, co miało iść dziś do drukarni, kapało leniwie...
Po kropelce...
Wywiad Bossa z ortografem, aż poleciałam sprawdzać Worda, że jak mogłam, jak mogłam taki koszmar puścić.
Nie mogłam, nie puściłam. Dopisane później.
Warzywka, prosięta, korespondencja z maszynkami zamykanymi...
Obiadek, pasjans, roczne rozliczenie za media, mam nadpłatę, małą, ale i tak jestem na plusie...
I tak do 20...
A o 20 na moje usilne naleganie, że no ile można, A. odpisuje mi: "przed chwilą wysłaliśmy wszystko do drukarni.
Niestety nie było już czasu wysyłać do Pani 2. Korekty, bo drukarnia zagroziła, że pójdzie do domu". Cytat dosłowny, bez poprawek.
Ja to, kurwa, nawet pójściem do domu nie mogę zagrozić obecnie,  bo z domu pracuję.
A. ma dysleksję i dysgrafię. Jego teksty poszły bez korekty. A w stopce jak byk stoi: korekta: Stara Jędza... I znów zszargałam moje dane osobowe :)
I tak mi minął dzień, w tzw. międzyczasie, kiedy nie słuchałam radia Pogoda, oglądnęłam

Na czasie.
Kurwa mać...
Inżynierostwo ogarnia lokum.

A ja?
Tak, jestem nierozsądna.
Ale pójdę jutro na Manhattan, bo może jakieś świeże warzywka dorwę. Nie byłam tam ponad dwa tygodnie. Fakt, nie bywałam dłużej, jeżdżąc do UK... Ale... To inna bajka :D
No i bratków dokupię, w ramach wspierania Pana od Pomidorków.
Co ma być, będzie...

Świąt jako świąt nie planuję, bo Pan Jezus zmartwychwstanie niezależnie od tego, czy okna umyję i czy będę miała szynkę czy nie.  Mogę zamówić garmażerkę u siostry Synowej, dowiezie i z tego skorzystam. Nie będę kwitła w kolejkach.
Nie wiadomo jeszcze co z wnukami od Pierworodnego, ale będą musiały przeżyć na pyrach, jak będę książkę robiła, a będę.
O dostępie do sieci firmowej cicho, pewno znów cała para poszła w gwizdek.
W sumie mi to rybka.
I tym optymistycznym akcentem kończę dzisiejsze kwitnięcie przy kompiku, Kochany Pamiętniczku :)