Kwarantanna

Kochany Pamiętniczku, kwarantanna i po kwarantannie.
Minęła wczoraj i...
Skoczyłam do piątki po piwo (Inżynier nie chciał się pokazywać w okolicy, samochód na angielskich blachach stał - nietknięty! - na osiedlu, na którym nie ma miejsc parkingowych i parkowanie osobom niemieszkającym jest zagrożone wywiezieniem... No, Inżynier nadal jest meldowany, nigdy się nie wymeldował, ale nie ukrywam, znając mentalność rodaków - drżałam.)
A tu tylko srak optał :)
Kosztowało mnie to dziś rękawiczkę jednorazową i mokrą szmatkę do usunięcia optania...
Piątka, zamknięta 18 marca wczoraj się przygotowywała do otwarcia, pan pleksi zakładał, ale pani A. ulitowała się nade mną i - ojapierdolę, na zeszyt, bo terminal był niepodłączony, a ja groszem nie śmierdzę - piwo dała. Ma się te chody, co nie? Stały, wypłacalny klient :)
I tak nam mijał dzień za dniem. Pracowicie, bo i on, i ja non stop w pracy.
Ja nawet o północy (wiedziałam, że tak będzie, jak przejdę na home office, ale... cieszę się, że mam pracę. Że Boss w pensji docenił i bez grymasów zapłacił za książkę zrobioną online. I nie, że sobie rękawy wyrywałam. Nie, po prostu zrobiłam. I myśli o dostępie do sieci dla mnie, ewentualnie o drukarce. Znaczy się - chyba zwalniać nie będą. Nice.).
Gorzej z pracą Inżyniera. Pod koniec miałam dość. Bo niby pracuje w tych samych godzinach - ale - muszę być cicho, chodzić na paluszkach i nawet radio Pogoda jest za głośne. Nie, że jemu przeszkadza, broń buk liściasty. Ale on ma wideokonferencje, wlokące się czasami godzinami.
A u nas nie ma drzwi, oprócz łazienki, więc nawet do kibelka skradałam się na paluszkach, nie mówiąc już o puszczeniu bąka.
Pracował i w weekend, i po godzinach, bo ma zaległości. Szefową ma wspaniałą, przy tych wszystkich zawirowaniach roztacza nad nim parasol ochronny. No jest cenny dla firmy, ale czasy są jakie są.
Do tego stres, bo byli praktycznie bezdomni: ona u ojca z dziećmi, on na wycugu u mnie, chociaż jemu oprócz tęsknoty za Łajzami i żoną nie powinno nic dolegać. Ale dolegało, bo do końca nie był pewien, czy sąsiad klucze oddał do agencji, czy kupcy się nie wycofali, czy inne takie tam.
Wszystko skończyło się szczęśliwie. Mieszkanie w UK sprzedali w odpowiednim momencie, żeby mieć na start w PL. Jednak nie tak hop-siup, bo czasy są jakie są, więc... Dalsze plany zależne od rozwoju sytuacji.
Wałkowane ze mną, śpijmą nocą, bo po pracy po godzinach jeszcze rozmowa z rodziną na Skype (Alienek, słoneczko moje, olewał ojca i darł się "batcia, batcia", uspokajając się dopiero, gdy oglądnęłam zabaweczkę, którą mu kupiłam i powiedziałam, że go kocham, wtedy maszerował, lewa, prawa, w siną dal, a w kamerkę pchała się Kalafiorkówna, machając i szczerząc zębale, bo Skubana jeszcze gadać nie umie). A potem, jak kolega się nie nawinął (nie, nie mam o to pretensji, każdy ma swoje życie osobiste) było miejsce na nasze rozmowy.
Te trzeźwe, w większości, bo nie mieliśmy sumienia wykorzystywać osiołków do kupowania alkoholu, i te nietrzeźwe...

Porterówkę zrobił, a jakże...
Nawet rakiję, która przetrwała w mojej szafie chyba z 10 lat wypiliśmy :)

Ogórki termin przydatności miały do 2018, ale o dziwo, nic nam nie było :)

Z Bieguna taka paka dojechała, za całe 100 zł, ale wędliny mają wyjechane w Kosmos :) I pod drzwi dowieźli. Jeszcze sporo mam w zamrażalniku :)

Dopieszczany był, a jakże, bo ja, kurwa, zawsze mam czas. Takie śniadanie komnsumował, a potem lanczyk, obiadek i kolegom do UK słał fotki, żeby ich szlag.
I pisał im, że ma neta 50 mbitów, co w UK jest szokiem. W docelowym mieszkaniu będzie miał 1 GB, w co UK nie wierzy, to im się w głowie nie mieści :)
W międzyczasie kurierzy krążyli jak głupi, rzucając paczki pod drzwiami, jako że kwarantannę odprawialiśmy wzorowo i...
Sama bym nie zauważyła, że mój router zdycha.
Mam więc nowy router, nową kartę sieciową, ogarnięte wszystkie zabawki, no i fachowca pod ręką jak coś...
Internet śmiga.
I nadzieja w sercu rośnie, bo to wciąż mój Inżynier, tak samo upierdliwy jak był, ale mój, no cóż, geny ma po kimś...
Ale i na Pierworodnego kamieniem nie rzucę, bo wystarczyło piernąć, a chciał lecieć, nawet po alkohol, jak nas suszyło...
A ma swój kołowrót.
Może będą dowozić dzieci do mnie, bo boją się redukcji w tej sytuacji gospodarczej, jaka jest, nie pracują długo...
No nic, pomogę na ile będę mogła, ale nie zaopiekuję jak chciałabym, bo... sama mam roboty po kokardkę i kucyki, doszła ta książka oczekiwana od dawna, akurat teraz.
Jutro wybieram się po uzupełnienie zapasów, po raz pierwszy od ponad dwóch tygodni do sklepu.
Strój bojowy mam

Znaczy się mam maseczkę antysmogową, na która wydałam 220 zł, bo wkłady, nie wiem, czy ma to za wielki sens, ale co dziś ma sens?

Nic, poza życiem na maksa każdego dnia.
Bo jutro może nie być, co nie, Kochany Pamiętniczku?

Jednego nie posprzątałam

zlecając to współtowarzyszowi kwarantanny.
Czekając na pracę, spokojnie po kawałku ogarniałam tę kuwetę, lodówkę umyłam.
Śmieci wyniosłam, szczęśliwa, że mogę już iść do własnego śmietnika.
Do Biedronki nie poszłam, bo miałam koszmarny sen o zakupach.
Pójdę jutro.
Pozbyłam się dziecka, odsyłając je tam, gdzie jest jego miejsce, jak dosłał zdjęcie to się popłakałam. Bo dawno nie widziałam tyle szczęścia w oczach Inżyniera i Alienka...
Tak już w życiu jest, że czyjeś szczęście jest mniejszym szczęściem dla kogoś innego.
Mieszkanie ogarnięte, nic mnie nie wkurza ani zamknięte drzwi, ani inne takie tam duperele, jak odsunięte krzesło...
Wrócił mój świat, jeszcze bez pieścichłopów, które starała się mi wysłać Zmorka.
I oby trwał, jeszcze trochę.
W tle kwarantanny mignęła czterdziestka Barana, trzy lata Alienka, 67. rocznica ślubu moich rodziców.
Pan nie ogarnie grobów na święta, bo jest koronawirus.
Do Eksa nie pojadę, bo nie będę wykorzystywała Inżyniera, a i ponoć w życie wchodzi zakaz chodzenia na cmentarze.
No chyba, że wyraźnie dadzą znak, że za mną tęsknią, to nie będę miała wyboru, co nie?


Życie nie składa się z oddychania, tylko z chwil zapierających dech.