Świat

zwariował, Kochany Pamiętniczku. Może nie tyle świat, co ludzie. Ludzie zwariowali.
Wyszłam dziś z domu, zadowolona, bo i maseczkę jebaną udało mi się tak na papę wcisnąć, że nie dusiłam się, bryle mgłą nie zachodziły. Szłam więc w stronę słońca, w stronę słońca aż po horyzontu kres, delektując się jego promieniami (po paru krokach zdjęłam sweterek, bo lato, lato wszędzie, oszalało, zwariowało moje serce, aczkolwiek słyszałam tylko tupot moich kaprawych nóżek w wiosennych bucikach i wrzaski ptasiorów, zamiast Love me tender czy I just called to say i love you, albowiem zakładając, że będę narażona na atak ludzi w maseczkach aparaty założyłam). Zatem ptasiory płuca wypluwały drąc japy, japońskie wiśnie kwitnęły namiętnie, jako i inne mirabelki, na kasztanach już liściory, mlecze ozdabiały trawnika kobierzec, jako że nikt nie wpadł na jebany pomysł, by trawę kosić...

Do piekarni dotarłam rozanielona, chlebek zanabyłam, świeżutki taki, że tylko maska na papie zatrzymywała mnie przed pożarciem skibek i fakt, że rozrywając folię wirusa mogłam ściągnąć...
Pod Stokrotkę polazłam. Ogonek był, ale stało raptem 5 osób, więc hasta manana. słoneczko grzeje, ptasiory mordy drą, żyć nie umierać. I znów przede mną kręci się starucha (ja też jestem staruchą, żeby nie było, że się wypieram), jak gówno w przeręblu, jęcząc, zawodząc, że jak to, ona chce do sklepu tylko po chuj wi co, a nie może, na to odpowiada jej starucha z przodu, że kto to widział, żeby do sklepu nie wpuszczali jak kiedyś, że... Nosz, kurwa, a kto na pisiorów głosował? Aniołki? Babus znika z kolejki, bo ona ma honor i stała nie będzie.
Krzyż na drogę...
Trzymam mordę na kłódkę, zbliża się dziesiąta (nie celowałam, tam wstałam, tak mi się wygrzebało), słonko grzeje. Pani za mną pyta, czy zaklepię jej miejsce, bo ona by skoczyła do piekarni. Oczywiście, przecież mi nic nie ubędzie, zdąży, jej zysk, nie zdąży - jej strata :)
Klepię sobie w ajfoniku z synową, kolejka sunie powolutku... Pan z boku wskakuje do kolejki, bo stał, a to zapraszam, niech idzie...
Za mną ląduje pani zaklepująca i rozpętuje się burza z piorunami, bo pani tu nie stała, bo pan co za mną stał zapytał, czy jestem ostatnia, a ja nie słyszałam, zajęta klepaniem w ajfonika, mimo aparatów nie słyszałam, bo ptasiory się drą, jakby im pióra z dupy ktoś wyrywał, a pies uwiązany w pobliżu szczeka, autobus i z rzadka samochód przemyka...
Mówię, że pani stała.
I...
Cud, że kolejka sobie tętniczek na szyi nie poprzegryzała, że krew nie tryskała wokoło, nie zalewała maseczek i tych jebanych rękawiczek. Proponuję panu z pianą na ustach, żeby wszedł przede mną, mówię: ludzie, pogoda ładna, nie pada, nie ma mrozu, co z tego, że trochę postoimy? Pan unosi się honorem, nie wejdzie przede mną.
Serio?
A jebał go pies.
Nie wiem, czy ktoś w tej pojebanej starczej kolejce ma robotę w domu. Ja mam, ale zastrzegłam w pracy, że do 12 może mnie nie być, bo nie będę ganiała pracujących dzieci po zakupy, skoro jeszcze dycham, wpuszczam do domu potencjalnego wirusa z pracowym sprzętem, bo informatyk na pewno butów na progu nie zdejmie i rąk nie zdezynfekuje.
Więc, kurwa, ludzie, o co biega? Że ciężko stać? Jest murek, wprawdzie pewno oszczany przez kundle, ale można przycupnąć.
I cieszyć się promieniami słońca, zielenią, ptasiorami, bo może jutro podłączą nas pod respirator, albo i nie, bo jesteśmy za starzy, nierokujący, wszystko pójdzie się jebać i naprawdę nie wiadomo, czy u Abrahama mają dobre piwo...
I nawet jak kiedyś martwiłam się, że na moim pogrzebie to psa z kulawą nogą nie będzie (też ma człowiek zmartwienia, co nie?), to teraz nawet kundla z cmentarza przegonią, a ci, którym będzie mnie brakowało (tak wyszło, że paru osobników za mną zapłacze, zboczuchy jebane) zapałki będą ciągnąć, kto ma tę garstkę ziemi rzucić, żebym broń blog nie wylazła z urenką pod pachą i nie wmeliła się na kominek (bo na TV się już nie da), nie podnosiła wieczka i nie mądrzyła się jak zawsze...
Wyszłam ze Stokrotki, średnio zadowolona z zakupów, ale proszek do Afroamerykanina mam, więc nie jest źle.
Na Manhattan potuptałam, Panu Pomidorkowemu podrzuciłam doniczki, podlizując się, że na dupomirki i na niego czekam...
Krótki rajd.
Taki jeden palant ma tam stragan, drań, jakich mało, odrażający typ, muszę być na dnie, żeby u niego zakupy robić.
Miał kolorowe maseczki, takie wypierz, przeprasuj.  14 zyla. O nie, chuj mu w plecy, bo w dupę by miał przyjemność.
Apteka. Mają maseczki, a jakże. 6 zł. Za jednorazówkę. Za sztukę. Pani, bez maseczki, nie poleca. A i ja, podliczając zakupy, na które wydałam już miliony, rezygnuję.
I do Euphorii bieżę, bo zdjęcia na FB są jak sen badylowego wariata.
Rzeczywistość jest mniej kolorowa, ale wychodząc niosę 25 tulipanów i 5 frezji...
Po drodze jeszcze warzywniak, bo mam owoców tyle co nic, a mają truskawki.
I nach hause.
Uświadamiam sobie, że nie mam nic dla nowo osiedlonych, więc jak już jestem ubrana, zamaskowana, to skoczę do piątki po wino. Wino zawsze na topie, co nie?
A i ja mam nieprzepartą ochotę na piwo, po odczytaniu w przelocie emilków, że informatyk wpadnie jutro z łaski wielkiej między 10-13, czyli kolejne czekanie chuj wie jak długo i czy będę mogła jutro popracować (w normalnym życiu w Wielki Piątek mamy wolne), bo pani się nie wyrabia, bo nauczanie online, a i G. pisze, że jest przeszczęśliwy, że dziś ominęło go nauczanie online i relaksuje się w biurze. Co mam rzec? Że mają źle zorganizowane wszystko? Że ja ogarniałam itede, itepe?  To są moi koledzy. Czasem mnie wykorzystują, ale jak coś murem stają za mną i dzięki nim mam wciąż tę pracę. Więc odpisuję, głaszczę, pocieszam, że tak, że skorekcę.
No nie będę świnia w tych czasach, co nie?
I nie napiszę zażalenia do Bossa, bo szkoda paluszków, niemalowanych, na stukanie w klawiaturę :)
Więc lezę do piątki po to wino (i piwo, of course, jak coś wczoraj oglądałam Szklany zamek, z zapartym tchem, zastanawiając się, skąd oni wiedzieli, pisząc scenariusz, jaki jest los jebanych córeczek tatusia alkoholika, aczkolwiek oczywiście poniekąd moja historia jest inna, ale zarys fabuły...) i z głupia frant pytam o suche drożdże, że może jednak...
I wracam do domu z łupem godnym wikingów...

Cztery paczki drożdży, normalnych drożdży i badyle też mam dużo badyli, co na fotce widać, więc jaki piękny dziś dzień... :) Proponuję Synowej drożdże, dwie paczki jej mało, pani w sklepie miała 10 paczek w sumie, nie, nie polecę po więcej, niech najpierw zużyje te dwie, co jej dam.
Inni też chcą piec.
A, i maseczka do prania za 7 zł. Kupuję, bo mam jeszcze jedną tylko chirurgiczną, a w tej antysmogowej może wytrzymam, jak zimno będzie, ale w upale to mnie z ulicy na szufelkę zgarną.
I nie będzie chórów anielskich i szlochających tłumów na cmentarzu :) A tego mój scenariusz nie przewiduje:) 
A ja, po dzisiejszym przegryzaniu tętniczek pod sklepem obiecuję sobie solennie robić zakupy w piątce i na Manhattanie.
I chleb piec.
Takie sytuacje, w jakich obecnie żyjemy pokazują człowieczeństwo i widzę, że coraz mniej w ludziach dobrego.
Nie generalizuję.
Nie oceniam.
Ubolewam.
Wielcy katolicy, chrześcijanie. Przeciw aborcji, edukacji seksualnej, LGTB. Z Jezusem królem i Matką Królową Polski na czele.
Kurwa.
Zabiliby za wejście do sklepu, w którym towar wylewa się z półek. Nie dostaniesz Kasi? To kupisz Palmę.
Kurwa mać.
I tyle tytułem podsumowania, bo żółć mi się ulewa.
Może minie.
Może jeszcze nadejdą ludzkie czasy.
Wszystko jest możliwe - jak głosi stary slogan IKEA, który w 1977 roku skądś dostałam na naklejce samoprzylepnej (1977 rok i naklejka samoprzylepna, nie wiedziałam wtedy, że to slogan z IKEA i z dumą nakleiłam na drzwiach wynajmowanego pokoju).
Zatem - żyję dalej, na złość :)