Sześćdziesiąt pięć

mgnień wiosny za mną, Kochany Pamiętniczku.
Uświadomiłam to sobie, lecąc - jak romantycznie - ze śmieciami bio i zmieszanymi do osiedlowej gemyli.
Ledwo zipiąc, coś jest nie tak albo z moimi płucami, albo z tą jebaną maseczką. Ale to nic, to minie, minie, minie, musi minąć. Nie ma innej opcji :P
A tu na drodze

i po raz kolejny zaparło dech.

Życie, nie da się ukryć.
Pitolenie wydrukowane, czeka na odniesienie do US, ale to za tydzień.
Zamówione książki, które miały iść tygodniami, doszły znienacka, problem polega na tym, że nie mam ich jak odebrać, księgarnia czynna od 10 do 18, w sobotę nieczynna, a ja, mimo tego popierdoleństwa wkoło, pracuję od 8 do 19.
Przez cztery dni, potem mam na wycugu wnuki, a z nimi nie pojadę przez pół miasta. Jedyna pociecha, że odpisali, że książki poleżą do przyszłego poniedziałku. Też nielogiczne, bo skoro pracują tak, jak pracują, to 7 dni czekania powinno być liczone w dniach roboczych, bez weekendu. No co pan zrobisz, jak nic nie zrobisz.
Mam do wysłania dość pilny list, ale nie wyślę, bo poczta otwarta od 8 do 14. I tak, rozumiem wszystkie racje, ale czy nie mogłaby być przez 2 dni chociaż otwarta po południu?
Jak żyć w takim wariatkowie, jak żyć?
Ludzie w pracy mają pomieszanie z poplątaniem. Tak, wiem, że trudno ogarnąć, bo jeden miesiąc pracowałam na swoim sprzęcie i swojej poczcie, a teraz na serwerze, ale, kurwa. Dlaczego muszę ogarniać sytuacje typu: nie wiem, czy pani miała. Ja też nie wiem, czy miałam, nazwy plików mi niewiele mówią, numery stron tym bardziej. Oni mają do ogarnięcia SWOJE teksty, na konkretnych stronach, zmieniają już po mojej korekcie, ja całą gazetę, tym razem ponad 170 stron (miało być biednie, 140), więc skąd ja mam wiedzieć, czy coś było, czy nie? Mam napisane, że "w ramce na stronie..." i nie mam fizycznej możliwości sprawdzenia, na której stronie ta ramka. Zaznaczam więc, że na stronie..., a gościówa do mnie pisze: dlaczego pani zaznaczyła. Bo, kurwa, odsyłają teksty na które okiem nie rzucili drugi raz, co widzę, więc zaznaczam, żeby sprawdziła. Pracujemy razem od lat,  realnie wpadam do niej i mordę drę, a tak co mam zrobić, uprzejmego emilka pisać w stylu Bossa, że szanowne koleżeństwo, jak mi emilek za emilkiem na pocztę wpada, wysikać się nie mogę, a co dopiero mówić o innych domowych zabawach? Pan Kanapka nie wpada, gotować muszę sama.
Jak mam stronę czy tekst fizycznie, to pamiętam, mam pamięć wzrokową, a poza tym jak w pierwszej linijce widzę błąd, którego po pijaku bym nie puściła, to rzut okiem i już wiem, czy to dziewicze, czy ktoś po mnie majstrował.
Dlaczego mojego tekstu nie ma? Bo wysłałeś go na prywatny, co odkryłam przypadkiem, po twojej reklamacji.
Witki opadają, jeden plus, że latam teraz do skanera, chociaż oni (a upierali się na wydruki) na skanerze mają przejebane, bo dostałam drukarkę z demobilu i zamiast tekstu na rastrze widać prawie nic. Ja widzę, bo aczkolwiek ślepa jestem, u okulisty zawsze bezbłędnie odczytam najdrobniejszy druk, który mi dają, albowiem zgaduję litery po kształcie. Jako że drukuję z PDF, co dodatkowo zmniejsza druk, w razie W  otwieram PDF, powiększam i git majonez, no ale to trzeba umieć kombinować. Zeskanowany badziewny wydruk, owszem, pokazuje czerwono błędy na rastrze, naniesione kurewskim kolorem, ale jak zgadnąć, na jakim wyrazie. A nie mój ból, mnie na nowym krześle dupa już nie boli.
A na PDF elegancko kolorek, dymek :) 
A wszyscy myślą, że jak pracuję z domu, to i porządek w szafie zrobię, i okna pomyję, ciasto upiekę i "jak ty masz dobrze".
Ano mam, kasa - odpukać - regularnie jest na koncie.
A ja, jak ta dziwka, tania dziwka, sprzedaję się za drobne...
Dochodzę do wniosku, że wcale nie spieszy mi się do powrotu w pracowe pielesze. Brakuje mi tylko wyjścia z domu, ale to minie, minie, minie.
Wyjdę, bez zobowiązań, bez plecaczka.
I na złość, kurwa, dożyję wyjścia bez szmaty na tym mordzie.
I ludzie też nie będą mieli szmat na pyskach i będę widziała, co kto mówi i w uszy wetknę znów słuchawki, by iść w stronę słońca, w stronę słońca aż po horyzontu kres, w rytm serduszka pukającego w rytmie cha-cha,  nie słysząc F16, motorów, wrzasków, szczekania psów i innych paskudztw...
Na złość.
Jakem Stara Jędza :)