Poszły

konie po betonie, Kochany Pamiętniczku.
Odesłałam to marketingowe gówno, bo trudno nazwać to listem, do gościa, który mi to przysłał, z uwagą, że Word  rządzi w takim przypadku. A gościu na to, że OK, będzie mi słał więcej w Wordzie.
Więc ja wielkie WTF i uprzejmie informuję gościa, że niestety, ale poprawianie wypocin marketingu nie wchodzi w zakres moich obowiązków, że to jednorazowo, bo ja grzeczna kobieta jestem, że mój Boss nic nie mówił i takie tam. A gościu, że z Bossem porozmawia.
Co, kurwa?
Mam pensję od 10 lat nówka nieśmigana i mam pracować za marketing? Serio? Gówniarze, przepraszam, bo to są gówniarze po dwudziestce, przychodzą do pracy za duże pieniądze, nie potrafią sklecić zdania na poziomie gimnazjalisty, a ja mam się tym zajmować?
No nie.
Oddychając w tytkę, głęboko, powoli, rozważnie, ważąc każde słowo, spłodziłam emilka do Bossa. Przymawiając się o premię za całokształt pracy w tym miesiącu. I sugerując stanowczo, aczkolwiek z pełnymi gaciami, że jednak za marketing umierać nie będę, jak już to sama się do niego przeniosę (wiem, nierealne, nie odbieram podejrzanych telefonów). Boss odpisał, że pozwoli sobie zacytować moją opinię marketingowi. Słowem się nie zająknął o gratyfikacji. Ale zapytał, czy może cytować. Odpisałam, że nie chcę być powodem gównoburzy. Przysłał mi, o dziwo, demo swojego emilka, podsumowując mój cytat tak, że nie mogłam się niczego przyczepić, więc poszło.
Przy okazji dowiedziałam się, że dzieło wyszło z działu specjalisty od eventów, który został, a jakże - dyrektorem. No cóż, jest mężczyzną, po trzydziestce, rokującym. Ja, choćbym się zesrała, nie zostanę kierowniczką nawet, albowiem mam pół etatu i to dział jednoosobowy. Wiecie, rozumiecie, takie tam nic, kropki, przecinki, ewentualnie literówka jakaś i z rzadka ortograf. Za co tu płacić, wkrótce bezrobotne korektorki będą stadami galopować po ulicach, komputer wszystko sam ogarnie (rok 1993, cytat mojego ówczesnego bossa. Jakoś nadal nie ogarnia i wielu rzeczy nie rozumie albo je przekręca, ale co ja tam wiem. Internetów nie da się ogarnąć, a standardy rzeczy drukowanych lecą na łeb i na szyję).
O ile rozumiem opcję poprawiania programów naszych eventów, bo w końcu z tego jest kasa na moją pensję, to absolutnie nie ogarniam poprawiania listów wszystkich "speców", zatrudnianych często za sam wygląd albo inne zalety. Z naciskiem na INNE.
Porozmawiamy, jak pójdą za tym pieniądze.
Inaczej nie ma opcji.
 Poczekam do wypłaty, zobaczę, czy Boss się wzruszył, ale nie, nawet jego wzruszenie nie obejmuje opcji mojego zaangażowania w marketing.
Tym bardziej że dziś znów się działo, a ja pracowałam jak szalony mrówek 12 godzin.
Chociaż moi redaktorzy to orły sokoły w porównaniu z marketingiem, który już Łudź w reklamie puścił kiedyś...

Trochę jestem rozgoryczona, bo i kasę niemałą posłałam, i na komunikatorze napisałam, nad filmikiem się napracowałam, a ani jedno, ani drugie, ani sama zainteresowana nie bąknęli jednego magicznego słówka :)
Ale trochę przykro.

Dobre wieści od Inżyniera. Doceniają, nagradzają, głaszczą. Awansują.
A jest za co.
Jednak w pracy moi chłopcy są na full po mamusi.
Bo mamusia chyba umrze na posterunku, ale oj tam, oj tam...
Znów mam komara w domu.
Kurwa mać...
Może uda mi się go zabić, zanim mnie pożre.