Tydzień

w nowej-starej rzeczywistości przeleciał migusiem, Kochany Pamiętniczku.
Pracowo było pracowicie w miarę, w sumie więcej czekania jak roboty, ale też i po godzinach siedziałam, bo w godzinach... a jakże, zebrania były.
Najdłuższe trwało 4,5 godziny. Dobrze, że mnie tam nie ma, boby mnie szlag. Cztery i pół godziny pierdolenie o Szopenie, bo dla mnie to tak brzmi (widać głupia jestem). Ale tak między nami czekistami wszyscy się z tym zgadzają, że za dużo czasu na nasiadówki, a za mało na pracę.
W każdym razie w czwartek sierpień jedzie do drukarni, a ja nie mam nawet 1/4 materiału.
Za poszły wszystkie dodatki, inserty i inne takie, mam kolekcję SMS, emilków, gdzie jestem złota, kochana, jedyna.
Na kolejnego emilka, żem złota odpisałam, że pierdolę złoto, jestem Iron Lady :)
Bo tylko taka wariatka jak ja  ryje za darmo, bo co z tego, że w godzinach pracy, skoro poza zakres obowiązków?  Nie łamał nasz łamacz, tylko zewnętrzny...
A, pierdolę :)
Boss zarządził, że insert tylko jedna korekta i przysłał PDF. Po odesłaniu wydruczku (a nie mówiłam, pisałam, że będzie ciężko) odpisał, że nie wiedział, że jest tak źle. Że jutro poprosi w programie graficznym, bo się dowiedział od p. M., że hohohohoho - ja w tym pracuję. Ta? Sam mnie do domu wywalił z wejściem do niego. Ale że nie chciał następnego dnia nic, więc siedziałam cicho i na dupie. Bo ja fizycznie nie wiem, czy ktoś w tym siedzi, muszę mieć potwierdzenie, że mogę tam pracować.
Dziś zaś pani M. mówi, że zamknięte, a ja już byłam w ogródku, już z gąską się witałam, a wtem... emilek.
Że nie wie, co było, a co nie.
Że nie wie, że polega, bo było na PDF.
No więc apiać do roboty i co? Poprawki z PDF nie są naniesione, nie wszystkie.
Jak to, nie wierzy.
No to udowodniłam.
Zacukał się i spis kazał zrobić, bo mogą być błędy.
Były.
I nawet po niemiecku podziękował.
Idiotka ze mnie, wiem, że jestem dobra, a wciąż się boję zostania na lodzie. Bo łaska pańska na pstrym koniu jeździ. Bom stara.
Bo, sranie w banie, Kochany Pamiętniczku.
Nawet z Manhattanu dziś kurcgalopkiem wracałam, bo pracuję od 9.
Nosz, kurwa, co dzień siedzę po godzinach.
Nic, tylko mnie bić i patrzyć, czy równo puchnę :D
A na Manhattanie

  nakupiłam, na cały weekend, a winko na dziś, bo kurde, jutro nic nie muszę, nie muszę wstać, nic, nic nie muszę :D
Nie mam randki :)
Namęczyłam się z pracowymi, choć nie aż tak bardzo, połowy nie opisałam, bo po co?
Ale... w międzyczasie umyłam okno w małym pokoju i w kuchni, w dużym jest względnie czyste, bo loggia, to ulewy nie sięgają.
A wczoraj była burza jak cholera, a potem

Reszta chaupki też w międzyczasie ogarnięta weekendowo, więc kocham życie :)

I nie, nie tęsknię za kolejnym sprzątaniem.
Po tym całym wariactwie nie tęsknię też za rozmowami. Bo Pierworodny, niemający komu robić wykładów, robi je mnie, jakbym nie wiedziała, co jest. Teściowej, która nie ogarnia i jest pisiorem nie robi, bo go zakrzyczy, a poza tym nie chce robić kłopotu żonie.  Inżynier wkurzył mnie dziś maksymalnie, bo kolejna wersja jest działka w TP i budowa :| I żadne argumenty do niego nie docierają, bo on ma wizję, a wizję podsyca mu żona ukochana. W PZ nie chciała na Ratajach wynająć mieszkania, bo za daleko jej było do ojca na Dąbrowskiego, ale w TP, gdzie psy dupami szczekają to nie problem. Bo koło przystanku autobusowego działka, to dzieci będą dojeżdżały spokojnie do PZ. 40 minut co najmniej, kurwa, na pętlę, a co dalej?
Ale co pani zrobisz, jak nic nie zrobisz?
A i sama budowa nie w kij dmuchał, a praca gdzie, a gdzie dzieci (bo dzieci są na głowie I., zakupy, inne takie tam, kurwa).
Więc z leksza mi ciśnienie wzrosło.
A jeszcze ta pojebana władza, że Halloween...

A u mnie na co dzień takie widoki, w doniczce na balkonie siedzi kolejna wiedźma, ta od Zmorki wisi na łańcuszku...

... na sowie, nosz...

Dopiero po głębszym namyśle zorientowałam się, że coś muszą znów odjebać, skoro kierują uwagę ludzi na Halloween.
Protesty wyborcze.
Takie lody kręcili.

I tym bardziej martwię się o I., ale powiedział mi, że on całe życie ma pod górkę, jak nie to, to sramto, jak nie Brexit, to PiS, życie mu minie i do niczego nie dojdzie.
W sumie ma rację.
Pierworodny ma 40 lat i wciąż na wynajmowanym.
Inżynier 36 i na wynajmowanym, inna bajka, że ma odłożone i dobrą pracę (3 sierpnia kontrakt w PL podpisuje).
My, gdy  miałam 26 lat, a Eks 30, mieliśmy już własny kąt. W kamienicy, u teściowej na strychu, 16 m kw., ale to wina czasów - teściowa mieszkała w suterenie, a lokatorzy na dwóch piętrach po 150 m - z przydziału, a jakże, tępiono kamieniczników :D W planach był remont poddasza, moje marzenie, skośne stropy, stare podłogi, ale... Lokatorzy się nie zgodzili, bo tam była pralnia i suszarnia. I tak 4 lata szło pod górkę, aż nas szlag i poszliśmy do spółdzielni. Lokatorzy spółdzielczego nie chcieli, bo czynsz za wysoki. U teściowej za 150 m kw. płacili równowartość dzisiejszych 15 zł :) Na propozycję teściowej, żeby odśnieżali chodnik, to ich zwolni z czynszu, popłakali się ze śmiechu. Chodnik odśnieżałam ja :) To naprawdę były fajne lata, byłam młoda, lubiłam odśnieżać. A jak mi korona z głowy spadła, podnosiłam ze śniegu, otrzepywałam i odśnieżałam dalej. Eks był ponad prace fizyczne, on był inżynierem i  pupilkiem mamusi. Może powinnam wtedy wiać, gdzie pieprz rośnie? Ale gdzie? Rodzina alkoholicy...
Gdy miałam 32 lata dostaliśmy to mieszkanie, w którym jestem, rotacyjne, bo za małe. Pewno, że pociągaliśmy za sznurki, ale kto wtedy nie ciągnął? Nam się udało. Nikt nie chciał mieszkania tutaj, bo była końcówka rurociągu, najgorsze miejsce w PZ, zimą lodówka. Bloki nieocieplone. A dziś? W tym roku włączałam kaloryfer kilka razy i to w jednym pokoju :) Jednak przeżyliśmy tu piękne lata, a w tej chwili (w momencie, gdy spółdzielnia zaczęła mi oferować większe mieszkanie - nie było mi już do niczego potrzebne) jest dla mnie idealne. Wykupione, odremontowane. Inżynier dojechał mi, że to moje standardy (a potem przepraszał), ale hola, hola, na co mi większy metraż? Żeby mnie cholera rzucała z większym rozmachem, żebym miała więcej okien do mycia, kątów do sprzątania? Tak, mam małe wymagania, ale nikogo jeszcze nie proszę o pieniądze na czynsz. I tak wg norm mam za dużo metrów i w razie W dopłaty do czynszu nie dostanę.
Więc zagmatwane to i wcale nie takie proste.
Niech robią po swojemu, szkoda mi czasu i nerwów na kłótnie.
Wiem jedno - budowa w PL to koszmar.
Ale dziecko, przesiąknięte standardami UK, gdzie gros spraw załatwiał na telefon i przez Internet, nie słucha.
A synowa jest po prostu rozkapryszona i wygodna. I niemądra, że delikatna będę.

I tak lecą dni.
Za tydzień może uda się wreszcie spotkanie CAŁEJ Bandy wnuków.
Kalafiorkówna ma już ponad 1,5 roku, Mała Wiedźma będzie już miała 10 lat, a cała Banda w komplecie jeszcze nigdy się nie spotkała.
Zawsze jest za daleko i za mało czasu.

Nie wiem, ile jeszcze go mam.
Ale  chcę dożyć do tego spotkania.
Wish list :)