Spokojnie

minął dzień, Kochany Pamiętniczku.
Pracy było tyle, co kot napłakał. Znaczy się, będzie się później działo.
Ajfoniczek na rok zabezpieczony, wszystko przedłużone, znaczy się doładowane konto i takie tam.
Synowa No1 wpadła, na wyżalenie się, of course, obiad spichciłam, że ojapierdolę, smakował jej. Ale zanim do mnie dotarła, przeszły jej wszystkie rzeczy, które ją wkurwiały, co nie znaczy, że nie spędziłyśmy miłych chwil.
Nie spodziewała się, że ja tak oceniam jej ojca, ona nawet nie zauważyła tego. Jej ojciec, wchodząc do mnie, bez żadnej krępacji i pytania wyciąga się jak długi na kanapie...
Kiedyś o tym pisałam.

Ona ma z ojcem na pieńku. O całokształt.
Od dziś, jak ją przyciśnie, będzie sobie wyobrażała, jak on mnie kurwia, moszcząc się na mojej kanapie :)
Mnie tam nic nie ubędzie, widywałam go raz na ruski rok, a po tych bypassach szansa na następne spotkanie jest mikra.
Niech się dziewczyna cieszy, skoro jej to pomoże, mi to rybka :)
Jutro ma wlecieć Pierworodny z wiertarką, żeby sąsiedzi wiedzieli, że SJ żyje, ma się dobrze i będzie też robić hałas, bo może.
A co...
Powiercimy sobie, kto bogatemu zabroni?
Do Enei napisałam, że wciąż  nie mam rachunku. Cisza.
A na serio, boję się rachunku.

A Łobuzy idą w świat, jakie zadowolone, Skubane.

Patrzę na Łobuzów i widzę Małą Wiedźmę, idącą w świat ze swoim Przyjacielem...

Też podobną fotkę wrzucałam.

Dlaczego one tak szybko rosną, te Skubane Łajzy?

Obejrzałam dziś

Do końca nie ogarnę tego nigdy, tej maszyny Turnera, przykro mi, jestem debilką matematyczną. Aczkolwiek komputery uwielbiam, zupełnie ich nie ogarniając. I wciąż w oczach mam (tak jak mówiłeś, Synu, pamięta się oczami, nie aparatem) moment, gdy w Betchley Park, zwiedzając z Tobą i Baranem, starałam się upolować na fotce, moim wyjechanym w Kosmos  soniaczkiem piórko na berecie żołnierza, mimo Twoich ostrzeżeń, że jak mnie będę do pierdla brali, bo żołnierzy nie fotografujemy za Chiny Ludowe, nie odezwie się słowem i nie będzie tłumaczył...
Piórko upolowałam, gdzieś w czeluściach moich niezliczonych dysków jest.
Do pierdla mnie nie wsadzili.
Nie złapali nawet, nic nie musiałeś tłumaczyć...
Enigma bliska memu sercu, bo wiadomo, Poznań...

Wzruszające są wspomnienia po wspomnieniach.
I boli, że człowiek, który w zasadzie ocalił Europę został tak zniszczony.
Tylko dlatego, że zaglądano mu do łóżka.

I tak życie pędzi coraz prędzej, a historia kołem się toczy.

A wystarczy czasem zobaczyć człowieka.
I nie mówić mu, jak ma żyć.
Jeżeli nikogo nie krzywdzi, to co komu do domu jak chałupka nie jego?
Film polecam.