Wujka

 pytać musiałam, Kochany Pamiętniczku. 

Tak, mam głowę do nazwisk jak dziurawe sito. Nie pamiętam nazwisk ludzi, z którymi kiedyś pracowałam - pamiętam je wybiórczo i pojęcia nie mam, wg jakiego klucza, bo nie jest tak, że nie pamiętam tych, których lubiłam albo nie :) 

W Auschwitz latami naśmiewałam się ze Słonkiem z Brydakowej - co roku był jej artykuł o szczepionce przeciwko grypie, co roku z identycznymi błędami, i co roku ta sama konkluzja - że szczepionka na grypę jest jak yeti, no może nie do końca - ale co roku trzeba się szczepić, inaczej nie działa.

I co roku dostawaliśmy w ramach "wdzięczności" za zamieszczenie artykułu szczepionki dla całej załogi. Ja swoje oddawałam chętnym, którzy po każdej z nich niezłe jazdy mieli, a ja przez całe 10 lat pracy w Auschwitz grypy nigdy nie miałam.

Załamałam się dopiero w czasie pandemii, gdy Inżynier wiercił mi dziurę już nie w brzuchu, ale w dupie, no i zaszczepiłam się z wieloma przygodami. Ale tylko dwa razy (a może trzy? Nie chce mi się szukać papierków). I tak się zastanawiam, czy te wszystkie moje późniejsze przypadłości to jednak nie są skutkiem tych szczepień?

Nie, nie jestem antyszczepionkowcem, ale swoje z tym przeszłam, zwłaszcza jak Inżynier miał wszystkie objawy polio po szczepieniu przeciw polio i jak Eks stosował metody (niesprawdzone, nieudowodnione, niepoparte badaniami naukowymi) swojego ojca...

Są na tym świecie rzeczy, o których się filozofom nie śniło.

A wracając do naszych baranów - zastanawiam się, czy to już ten Niemiec, co klucze czasami chowa (mój nie chowa, wchodząc do chaty od razu odkładam klucze na miejsce przy wejściu i Niemiec jest bez szans). 

Czy tylko normalna skleroza?

Bo nie ruszam się już jak sarenka, w podskokach, zauważyłam, że planuję w wyprzedzeniem co i jak. Czasem zapisuję, ale tylko terminy pracowe, żeby wiedzieć, kiedy muszę być na baczność, umówione, a odległe - jak ten okulista w październiku.

Moje życie, dzięki samotności jest bardzo uregulowane i dlatego czasami, aby zburzyć jego monotonię ogłaszam ogólnodomowy Dzień Dziecka i zamiast się najpierw wykąpać, myję tylko zęby i jem śniadanie, a dopiero po śniadaniu biorę kąpiel... :) 

Takie tam rozrywki starszej pani.

I wiem, jak to zabrzmi, ktoś kiedyś mi zarzucał, że moje stosunki z Inżynierem są nienormalne.

A ja się właśnie łamię, co zrobić z Pierworodnym.

Zbliżają się jego urodziny, no ba, nie byle jakie, bo 44 (a imię jego 44).

Niedawno poprosił mnie o pożyczkę (ale sądzę, że to raczej na wieczne nieoddanie). Niezapłacenie tego spornego rachunku (ponoć telefon MW został zhakowany, gdy był zepsuty i nabił rachunek na 1200 zł) groziło im zablokowaniem rodzinnych telefonów i wpisaniem na listę dłużników.

Anyway, nevermind, kto daje trzynastolatce telefon na abonament? Sama mam na kartę i jako że nie dzwonię, spokojnie na rok wystarcza mi niecałe 100 zł. 

To jedna z tych genialnych akcji mojego - nie da się ukryć, wymarzonego, wyczekanego, wywalczonego, uwielbianego pierwszego dziecka.

Oczywiście, dostanie na urodziny kasę, wiem, że ładuje wszystko w swoją rodzinę, i chuj mu w plecy, bo w dupę by miał przyjemność, pracuje ciężko i zamiast słuchać brata, robi po swojemu. 

Gdzie popełniłam błąd w wychowaniu?

I dlaczego mam wyrzuty sumienia, że dostaje mniej niż brat?

Ale od chwili gdy lakonicznie na MSG poprosił (sic!) o tę kasę, już się do mnie nie odezwał.

Owszem, ocalił mi niedawno te wyłączone w czasie odkurzania monitorki bez animrumrania, ale też (kiedy to było) przez ten cały czas ani jednego dnia się do mnie nie odezwał, nie zapytał, czy żyję, czy już na dnie z honorem ległam. A mam swoje lata, co nie?

Nikt z nich, z tej ekipy nie zapytał.

Zapraszałam do kontaktu, mówiąc, że dostosuję się do ich harmonogramu (teraz rodziny mają harmonogramy).

I nic.

Na lody zapraszałam.

Dzieciom posłałam kasę na Dzień Dziecka, napisałam do MW. Nie raczyła nawet odpowiedzieć.

Nie moja wina, żem głucha i nie dzwonię. 

Mamy te same media, te same internety. I MW ma nowy telefon, nie wiem, czy znów na abonament. I kontaktuje się z całym światem, łącznie z Japończykami i och, i ach i półobrót. No ale babcia jakaś taka niewydarzona chyba jest.

W sumie - pierdolę.

Będę złą babcią, takie też bywają.

Chociaż szkoda mi, bo MW przeżywałam jak mrówka okres, bo jak to - ja, taka młoda i już babcia? Dużo mnie kosztowało, bardzo dużo, pogodzenie się z faktem, że jestem JUŻ babcią.

Inżynier co dzień kontroluje, czy matka żyje. Cierpliwie znosi pojebane niekiedy matczyne akcje. Tłumaczy wszystko jak krowie na rowie i jeszcze nigdy nie usłyszałam od niego, że on nie lubi pisania na MSG czy innym gównie, bo to nie rozmowa. Fotki śle i on, i jego druga lepsza połowa. Fotki Łobuzów, of course, aczkolwiek połowa Łobuzów raz jest fanką babci, raz utopiłaby babcię w łyżce wody. Taka niezależna istota z niej jest...

Jak te ich sierściuchy - jeden to przydupas, a drugi ma fantazje...

Koniec lamencenia.

A jeszcze jedno - wciąż widzę tę zaniedbaną kuchnię u mojej teściowej, gdy z brzuchem już wielkim, stałam, smażąc plędze dla całej ekipy z domu na ulicy M., łącznie z interesantami z warsztatu, których zapraszała teściowa, mówiąc: takie dobre plędze usmażyłam...

A ja zastanawiałam się wtedy, czy będę mogła tak samo mocno kochać tę Skwareczkę, która rosła w moim brzuchu, jak tego Misia Kuleczkę, który już w moim życiu był? 

Że to chyba nie jest możliwe.

Jakie to wszystko jest popierdolone i dlaczego tak bardzo boli?