Zmobilizowałam się

 niedzielnie, Kochany Pamiętniczku :) 

Wzięłam się za przesadzenie anginki (tak, to geranium), bo coś mi ostatnio klapała. Moja anginka całe lata rosła w ciaśniutkiej doniczce, taki łykowaty, wyciągnięty badylek i mimo przycinania i chuchania nie dało się z nią nic zrobić. Zazdrościłam koledze z pracy, u którego anginka zasłaniała całe okno. A i ja sama lata świetlne temu miałam cudowne geranium, dostałam od nieodżałowanej Feluni, wielka donica, tak mi się rozrosła, że nie mieściła się w mieszkaniu nam ( w moim do dziś zajmowanym M3 mieszkaliśmy wtedy we czwórkę). Wystawiłam ją na korytarza, a sąsiąd (najgorszy, jakiego miałam, straszny egoista, już nie żyje) wyprowadzając swojego boksera, czasem szedł po linii najmniejszego oporu i bokser podlewał nieszczęsny kwiatek, no i badyl zdechł.

Nie pamiętam, skąd miałam tę anginkę, ale przesadzona do nowej donicy strzeliła w ciągu kilku miesięcy i teraz mam tak

Już jej trochę ciasno na tym parapecie, ale naprawdę nie mam zielonego pojęcia, gdzie ją upchnąć... Zobaczymy, czy przeżyje przesadzanie, już mam w razie W 

nową, też długo nie chciała ruszyć. Lubi dużo wody, podlewam więc obficie co dzień na spodeczek. Ktoś w komentarzach (bo anonim) pisał, że musi mieć południową wystawę, z tym u mnie problem, bo mam okna od wschodu i słońce zazwyczaj tak do 11.30. Trudno, musiała się zaaklimatyzować. Nie obcinam, nie formuję, ja się z badylami w tańcu nie certolę, rosną, jak chcą, albo i nie rosną :) 

No a potem się zmobilizowałam i w miarę ogarnęłam loggię (wciąż brakuje mi taniej siły roboczej do porządnego posprzątania u wyniesienia bajzlu. Wywaliłam już wszystkie bratki i stokrotki, jednak w takich małych skrzynkach nie rosną dłużej, no i zawsze mam mszyce. Była już nędza z biedą, więc wywaliłam i mam teraz tylko begonie, tych mszyce nie ruszają i diw pelargonie, komarzyce i próbuję w tym roku zazielistkować balkon, zobaczymy. Zielistki na zimę wywalam na korytarz, odpukać, nikt ich stamtąd jeszcze nie ukradł, a jak ktoś sobie weźmie odnóżkę, żadna strata, bo to chwast :) 

I tak balkonowo jest

Asparagus latem na balkonie wariuje, chociaż ponoć nie powinien stać w przeciągu, a tu czasem okrutnie piździ. W domu sypie się cały czas, mam wieczną choinkę, tak mu igły lecą, a tu jest cudny, soczysty i też muszę pomyśleć o nowej donicy dla niego :)

I tak ogarniam resztę badylowni z rozpędu i co ja paczę?

Pieniążek się okocił. Dostałam go od Inżynierowej, długo marniał, potem odbił, a teraz się koci. Czyżbym miała wygrać na loterii? Albo bogato wyjść za mąż? Kto wie...

No i wózeczkiem się pochwalę.

To już kolejny, bodaj piąty. Pierwszy kupiłam, jak Inżynier wyjechał na Erasmusa i zostałam sama jak palec. Dotąd mieliśmy rytuał cotygodniowych zakupów w śp. Piotrze i Pawle, no bo miałam osiołka do dźwigania. Nie zhańbił się nigdy ciągnięciem wózeczka, nawet jak już wpadł sporadycznie z UK (wtedy nie miał samochodu w PL), zawsze niósł zakupy jak wierny osiołek. Oburzał się, gdy kupiłam wózeczek, mówił: jest mama za młoda na wózeczek. Wtedy nikt nie woził jeszcze zakupów w ten sposób, mnie sąsiadki zaczepiały i pytały: po co to pani, a ja patrzyłam na nie z politowaniem, jak zasuwają obładowane siatami. Mój kręgosłup nie był za młody na wózeczek - może dlatego do dziś nie mam z nim większych problemów?

Inżynierowa jeszcze w UK, nie mając trzydziestki nawet, kupiła sobie wózeczek, bo nie od razu mieli samochód, a i gdy go mieli, jak chciała sobie sama połazić, leciała z wózeczkiem.

A lekko licząc - na samym Manhattanie kupuję na tydzień (czasem hurtem, jednego dnia) 1 kg ziemniaków, kilo pomidorów co najmniej, włoszczyznę, kalafior, buraczki, szparagi, fasolkę, bób, jajka, owoce, mięso, chleb w piekarni (zazwyczaj dwa, zamrażam), potem spożywka w Biedronce, jak mam czas to jeszcze chemia i inne wynalazki. Gdybym miała to dźwigać (a nawet duża torebka jest dla mnie za ciężka już), zwariowałabym. Wózeczek to najlepszy przyjaciel samotnej dziewczyny :) 20 litrów ziemi bez problemu dowiozłam do domu, czasem też zgrzewkę mineralnej, ale tej ostatnio nie kupuję, raz, że ekologia, dwa, że nie ma nigdzie Staropolanki w okolicy, a to jedyna woda, jaką uznajemy. W nieodżałowanej piątce pani zawsze dla nas miała Staropolankę, jak byliśmy w czwórkę, kupowaliśmy 5-litrowy baniak, czasem szedł w jeden dzień. Nie piliśmy żadnych kolorowych wynalazków ani soków. Tylko Staropolanka. Dopóki produkowano, piliśmy Grodziską, w szklanych butelkach, teściowa miała układy i załatwiała całe skrzynie, bo było o nią trudno.
Inżynier niedawno przeanalizował skład wszystkich wód mineralnych i głaszcząc mnie po głowie stwierdził, że matka go genialnie żywiła - a że w Auchan, gdzie robi zakupy, Staropolanka jest, to za każdym razem kupuje też zgrzewkę dla mnie - no i dlatego nie latam za wodą mineralną, bo mam :) 

Po zakupy do miasta (ja, wsiowa, tak to brzmi: po zakupy do miasta) nie lubię jeździć z wózeczkiem, bo to jeszcze trzeba wciągnąć do bimby czy do autobusu, a niestety, czasem zdarzają się jeszcze niespodzianki i nadjeżdża taki ze stopniami, a nie niskopodłogowy. Do bimby ze stopniami już się ledwo wdrapuję, jak nie ma przystanku wiedeńskiego, a co dopiero z wózkiem :) 

SKS, nieciekawa rzecz.

Ale rozwiązując quiz, który miał ocenić, ile mam lat, dowiedziałam się, że mam 18.

No, zatem nie jest AŻ tak źle :P 

I wycwaniłam się, ciężkie rzeczy zlecam Inżynierowi - kupuje mi w Internecie, a że nie lubię paczkomatów, zamawia do siebie i dowozi. A jak coś kurierem, to też do niego, bo on pracuje z domu. Niby tak jak ja, ale nie muszę się wkurzać, czekając na kuriera. On jest oazą spokoju :P 

A jutro zaczyna się najcięższy tydzień w miesiącu i już teraz zastanawiam się, ile dni będę pracowała dodatkowo za friko?

Bo na pewno nie zmieścimy się w terminie.

I tak, jestem jedyna i niezastąpiona, bo w tydzień ogarnę to, co powinnam na spokojnie robić w dwa.

Oczywiście, kosztem mojego zdrowia, ale cóż.

Życie :P