Przegięłam

 z leksza wczoraj, Kochany Pamiętniczku :)

Poszłam na długi spacer w sandałkach, już po lodowatej ulewie. Zimno nie było, czułam się fantastycznie, ale wieczorkiem zaczęło mnie coś rozbierać i nie był to seksowny men.

No ale nic, czemu nie zaradziłyby dwie polopirynki i dwa kocki :)
Dziś już było OK, ale z bólem serca (i nóżek) na razie pożegnałam sandałki, ale ich jeszcze nie schowałam.

A dziś od rana kurwica mnie brała. Bo nikt nie czyta mych emilków ze zrozumieniem. A od rana na poczcie Boss się wywnętrza, że w programie w tekstach multum literówek. No, w chuj. Problem polega na tym, że tam chuj wi co widać, a i żaden z tych tekstów nie był jeszcze w II korekcie, nie mam pojęcia, czy tam jest wlana I korekta, czy nie... Ale emilek pełen troski o to, żebym ja nie miała kłopotów.

Kurwa pierwsza na dziś.

No a potem okazało się, że bydełko ma swoje wymówki, wiadomo, każdy święty ma swoje wykręty, jak nie urok, to sraczka albo inny przemarsz wojsk radzieckich, problemy rodzinne, życie osobiste, program się tnie, profesor autoryzujący jest upierdliwy...

Tylko korekcie życie płynie po płatkach róży, w oparach uwielbianej paczuli, wachluje ją seksowny Murzyn (w dupie mam poprawność polityczną), donosząc jej drinki z palemką i nucąc radośnie: I just called to say i love you... A nie, wróć, nuci Fascination... Got to use her, every time, every time, every time, got to use her..

Kurwa druga na dziś.

Piszę, że potrzebuję 1,5 godziny. Bo mam zaległą kartkę, która nie dojdzie na czas, a mi zależy, bo słońce nakurwia pięknie, bo tak. 

I co? Gówno. Nie, bo zaraz będzie, a ma o 14 jechać do drukarni. 

Ogarniam odcinek Chicago fire, The rookie i dopiero po emilku, że kiedy kurwa będzie tekst, tekst dochodzi.

Niestety, ja nie mam już orgazmu, tak wyszło.
Za oknem leje, burzowe chmury krążą jak najęte, więc odpalam kolejny odcinek, albowiem wszechwiedząca aplikacja mówi, że za 24 minuty deszcz się skończy. Magik jakiś czy cuś z tej apki? Faktycznie, skończył się. I pomaszerowałam w siną dal, lewa, prawa, wściekła jak cholera, ale oddychając głęboko, bez tytki i kontemplując...

Identyczne ujęcie, chwila po chwili, tak pięknie dziś pracowało światło...

A później już za moment był

Księżyc nad Tahiti :)

I jeszcze 

... taki kobierzec przy chodniku...

... i ja...

time to say goodbye, sandals... Będę za wami tęskniła:)

I po spacerze, po namyślunku, naskrobałam emilka do drogiego Bravo, a jakże, do mojej redaktorni (w nawiasie było Drogie Bravo), a co, bo chytrze przekalkulowałam, że...

To, przed czym broniłam się zawsze, czyli praca od 13 do 17 w obecnych warunkach ma sens. Nie będę wstawała o 6, żeby w podskokach zapierdalać na Manhattan i do sklepów. Wstanę o ludzkiej porze, jak będę miała coś do załatwienia, załatwię, a o 13 siądę do kompika i punkt 17 znikam, nie pierdoląc się ze spóźnialskimi i z błaganiami, że to na już i na zaraz (zaraz to taka mała bakteria, boję się zaraz).

Wiadoma rzecz, że w ostatnim tygodniu będę siedziała po godzinach, ale tak całe rano dla mnie. Nie chciałam tego przy pracy stacjonarnej, bo i tak musiałam się o 6 zrywać, żeby dojechać, ale teraz? 

Na razie jeden kolega odpisał, że mu to pasuje. Sądzę, że Boss to poprze, bo zawsze o to walczył. A teraz po 17 już ciemno się robi i nigdzie mnie nie ciągnie, a do 13 to zdążę nawet na kijki polecieć.

Więc oby się udało.

A, ogłosili nabór na TBS, co to miał się zapisać Pierworodny. Bo mają wszystko, kasę i inne. Więc ślę linka, tak ku pamięci, jak to troskliwa mamcia.

I znów KURWA, nie da się, mają 100% wkładu na TBS, ale nie mogą się zapisać, bo mają za niski dochód. Serio? Tam nie ma za niskiego dochodu, jest za wysoki. Ale nic, dalej kombinuje, jak koń poc górkę.
Jak mają na 100% wkład TBS, to co im broni brać komercyjne mieszkanie?

Bo bank nie da, bo za stary jest.

Poległam, KURWA.

Inżynier pogłaskał, przytulił, wirtualnie of course i stanowczo zabronił umierać. 

Bo tylko moja śmierć rozwiązuje problemy życiowe Pierworodnego.

A, na Netfliksie oglądnęłam sobie, z zapartym tchem Kasztanowego ludzika, jak nie jestem fanką kryminałów, ten jest świetny.

A rano dostaję fotkę szyderczo uśmiechającego się Alienka (znaczy się, rozkosznie się uśmiechał, ale z lekką nutą szydery) w towarzystwie przecudnych kasztanowych ludzików (zbierał kasztany, wracając z Tomatisa), a że z kolei on ma kaszelek, zatem poczynił takie cuda

i kazał babci dosłać.

Zatem pora umierać, żarty się skończyły.

Wszyscy będą zadowoleni, a ja odpocznę.

Drogie Bravo, prawda, że brzmi jak dobry plan?