FB

co chwilę zmienia algorytmy, Kochany Pamiętniczku.

Jeśli chcę zobaczyć, co aktualnie prezentują osoby, o których chcę coś wiedzieć, muszę wchodzić na ich profile, a i to nie zawsze docieram do wieści.

Na kompie mam tak, że po prawej wisi mi lista MSG. I tu - kurwa - lista poległych. Bo nie wiszą mi ci, z którymi na co dzień gadam, ale osoby, z którymi gadam bardzo rzadko albo wcale.

Z którymi nigdy rozmawiać nie będę. 

Na ajpadziku zaś leci mi w lewym górnym rogu lista tych, którzy aktualnie na MSG są dostępni.

A na ajfonie jeszcze inaczej, olaboga.

I dziś wieczorem, ukradkiem, chyłkiem i znienacka na czele kompikowej listy wyskoczyła mi Stardust. Tak, ta Stardust. Która zablokowała mnie na swoim blogu i w ogóle (ale na MSG nie - może liczyła na to, że będę się prosiła na kolanach?), bom śmiała wspomnieć o niej na swoim blogu, przez co zdradziłam jej sekretnego i dostępnego tylko nielicznym bloga... No cóż, nie mam zwyczaju pchać się tam, gdzie mnie nie chcą, więc odpuściłam. O śmierci Stardust (uwielbiam tę ksywkę  - Gwiezdny Pył pobudza moją romantyczną od dzieciństwa  wyobraźnię, a i film bardzo mi się podobał - lubię bajki, sometimes) dowiedziałam się z kolei z bloga Anny Marii Pantery, którą też Stardust zablokowała, ale potem się dogadały. Cóż, bywa, nie dostąpiłam zaszczytu, choć mam jej emilki (Stardust, nie AMP, nie emilkujemy). Cóż, przykre, była moją rówieśniczką, życie.

Emigrantką, tak jak AMP.

Jakiś worek z Odeszłymi, bo zaraz za Stardust na liście wyskakuje mi MSG szwagierki, też już nieobecnej. Zawsze życzliwej, nawet gdy reszta rodziny Eksa opluwała mnie. Ona jedna, bogata, a jakże, zawsze była dla mnie równa. Może dlatego, że nie odmówiłam kiedyś opieki nad jej Synem? A nie było to łatwe - dziecko urodzone bez przewodu moczowego, z otworami wyciętymi na wysokości nerek, przez które to otwory wyciekał mocz? Nad dzieckiem skazanym przez lekarzy z własnej rodziny (a jest ich tam od metra) na śmierć? I tylko jedna z ciotek, też lekarka, znalazła lekarza, który podjął się operacji i wyprowadził dzieciaka tak, że z jedną nerką żyje do dziś, a ma już prawie 50 lat?

I ciemna plama: podsłuchałam, siedząc w drugim pokoju, no dobra, odczytałam z ust, drzwi były otwarte, rozmowę TEGO szwagra z jego bratem. Tematem była moja ciąża z Inżynierem. Znaczy się, ja byłam w ciąży z I. :) Brat do TEGO: ile on jej (znaczy się: EKS mi) zapłacił za tę ciążę? Bo jego żona już drugi raz po tamtym dziecku nie chciała zajść w ciążę, bała się. Brat do brata: I kto to dziecko wychowa? Skąd oni wezmą na to kasę. TEN do brata: co się martwisz o to, pomyśl, jak coś może będziesz miał dawcę dla swojego. TEN ma kurwa sześcioro, ale jakoś nie myślał o nich jako dawcach, bo tajemnicą poliszynela było, że tylko dwójka jest jego :P 

A zmarła szwagierka była naprawdę w porządku i dla mnie, i dla tej drugiej, lekceważonej równie jak ja, bo "una ze Swarzyndza jest".

Tak sobie patrzę na tę listę Odeszłych już i myślę...

Bom się dziś zdrowo - no nie poprztykała - ale popisała z AMP.

I nie chciałabym jej przyjaźni, co z tego, że tylko netowej, że dzieli nas tysiące wiosek i mil... 

Współczuję jej, że nie umie się zdystansować do rzeczy, na które nie ma wpływu.

Do polityki.

Ja też nie zgadzam się z polityką.

Ale w inny sposób niż ona.

Być może ma rację, mówiąc o zagrożeniach, a  na pewno ma, że ich tu jeszcze nie doświadczamy.

Bo nie nasprowadzaliśmy na chama muzułmanów.

Się zgodzę. Byłam w RFN (w RFN nie w DDR) w roku 1983, nie ukrywam, że paszport załatwiany, rodzina Eksa chody miała różnorakie, całą rodziną, z Pierworodnym. I wszyscy namawiali nas na zostanie, bo co na nas czekało w PL? Szesnastometrowe mieszkanie,  w dawnej służbówce, na poddaszu. Zimne jak cholera, zagrzybione, zamieniające się w piekarnik latem. Moje rodzinne koligacje, jak i koligacje Eksa dawały nam azyl od ręki. Ale: czekała w kraju na mnie praca, zgodna z moim wykształceniem - w RFN z moją nędzną znajomością języka, z moim słuchem, będącym przeszkodą zawsze. Eks nie zaaklimatyzowałby się tam nigdy. Na dokładkę z urody wypisz wymaluj - Turek :) Gdy poszedł z Pierworodnym do parku, wyszło na to, że obaj są Turkami :) I gdy Pierworodny siedząc na środku piaskownicy perorował o klockach LEGO, a tureckie dzieci w tym parku patrzyły w niego jak w raroga - dziś mam deja vu, widząc Alienka gadającego z wujkiem o Minecrafcie. Wujek ogarnia :) Muszę mu kiedyś powiedzieć, że wygląda jak swój ojciec... (Chociaż on dobrze to wie). 

Wróciłam do PL.

I tak, współczuję Niemcom polityków, którzy sprowadzili masę muzułmańskich uchodźców do swojego kraju.

To samo widziałam już w Paryżu - dziś nie jest to już mój Paryż - nie pojechałabym tam. 

W UK było nieco inaczej - nie jeżdżę tam od 5 lat, więc nie oceniam do końca. Ale tam z tego powodu, że UK było zawsze związane z koloniami, kolorowi nie są aż tak niezintegrowani. Chociaż Polacy mówili o nich "ciapaci", jednak I., pracujący w międzynarodowym towarzystwie nigdy nie miał wątów, aczkolwiek sam mówił, że różnie to bywało, a jednym z jego najlepszych przyjaciół na początku tam był... Hindus. Nie wnikam w wyznanie. To byli po prostu ludzie.

Rozumiem (no dobra, staram się ogarnąć) wszystkie problemy tego typu AMP, ale...

Czytając wypowiedzi jej czytaczy - nie mogę się pochwalić taką szeroką gamą (jak piszą moi technicy), emigrantów, w tym i wspomnianej Stardust - którym nie pasuje i Europa, i Unia, i Polska...

Mieszane uczucia mam.

To jest Wasz wybór.

Wyjechałyście w poszukiwaniu lepszego miejsca na Ziemi.

Potrafię to jak najbardziej zrozumieć.

Też bym pojechała, ale... nie byłam aż tak odważna. Wiedząc, że mam Eksa na barkach, wiedziałam, że poradzę sobie tu, w PL.

Gdziekolwiek indziej - z moim słuchem - aczkolwiek widzę błędy w kilku językach, nawet ich dobrze nie znając - nie dałabym - abstrahując od wszystkiego - rady wychować dzieci tak, jak wychowałam je tu.

Od chwili, gdy Inżynier skończył 15 lat, moje macierzyństwo było macierzyństwem samotnym. Bez alimentów, bez pomocy. Była tylko nasza trójka. Udało się. I ja przez ponad 15 lat byłam samotna do bólu - całymi miesiącami, bo ptaszyny wyemigrowały (eagle fly, eagle landed,  landed crow, fly crow) i zaklinały się, że nie wrócą za skarby świata. 

Namawiając mnie (nie tylko one), na wylot na zawsze.

Bo w sumie tomogę pracować  z każdego zakątka świata dalej.

Bez problemów.

Tak samo jak Inżynier,  nawrócony na ojczyzny łono - z rzadka wlatuje do biura, choć go czasem cholera po świecie nosi.

A ja byłam tu, na miejscu, choć marzyły mi się inne i takie opcje miałam - ale cóż...

I tak, Pierworodny zlądował i przetrwał, podnosząc mi ciśnienie na maksa.

Dzięki temu, że był ten ich pokój. Może za bardzo zalazłam mu za skórę. Twierdzi, że nie, ale w obliczu tego, co pisze AMP, super, że nie wylądowała w Ulm.

Pod Ulm, pod Ulm, pod Austerlitz, Austriacy brali w dupę...

Do dziś widzę szok w jego oczach, że wiedziałam, bez googlowania, gdzie jest Ulm...

I tak samo Inżynier, wracający tym pokręconym samochodem z kierownicą z innej strony (a że dziś najczęściej z nim jeżdżę, więc do zwykłych samochodów pcham się nie z tej strony), nigdy przedtem niejeżdżący po Europie, wleciał z przygodami do PL, bo na samolot się już nie załapał, tylko na prom, w tym pamiętnym 2020 roku, śledzony na apce przez żonę, raportującą mi, gdzie to dziecko moje jest, meldujący się czasami, wylądował na 2 tygodnie na kwarantannie w swoim dawnym pokoju, pracując na moim (LOL) necie razem ze mną, wywaloną  z redakcji, bom stara już była, po czym zwinął się na wynajęte na Łazarzu mieszkanie...

Więc, AMP, kocham Cię.

Ale wybacz - mam inne życie, inne priorytety, inne przejścia.

I tak, jestem do bólu za UE.
Za dopłatami. (DE ma większy produkt brutto, więc płaci więcej składek, zgadzam się, ale takie są traktaty).

Współczuję bardzo z powodu ogółu problemów z uchodźcami.

I umieram ze strachu, gdy moje dziecko, śmiejąc mi się od ucha do ucha i lekceważąc zagrożenia, leci (a lata często do DE). Łączę się w bólu, też nie chciałabym dziś tam mieszkać. Tak samo, jak nie chciałam nigdy.

Ale Ty wybrałaś wolność, której ci brakowało 30 lat temu. Mnie też jaj bardzo brakowało, ale zacisnęłam zęby. 

I być może tego pożałuję, ale może i nie.

Wybrałam wolność głosując na wejście do UE. Na ten jebany, przeterminowany (bo nie wybieram się nigdzie, ale kiedyś to załatwię - mam nadzieję, bo na razie mogę się po UE włóczyć na dowód) przeterminowany paszport, którego nikt mi nie zabiera. 

I nieważne, że pomagając Ukrainie - sponsoruję być może przemysł zbrojeniowy. Wiem, że dzięki Ukrainie  (tak, wiem o aferach korupcyjnych, o przekrętach, szwindlach - ale co ja mogę?) te bomby nie lecą na mój dom. I na Twój też nie. Masz inne problemy, zgadzam się.

Jak sama wiesz, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. 

I bliższa koszula ciału, jak sukmana.

Więc - proszę - bądź wciąż dla mnie. Nie skreślaj mnie.

Pozostaję z nadzieją

 

SJ.

 

A z prostego życia. Po siedzeniu w chałupie na dupie (ten okres między świętami a Nowym rokiem destrukcyjny jest), okazało się dziś, że pół dzielnicy nie jest posypane ani piaseczkiem, ani solą, dziś się wyrwałam na świat, bo już nie mroziło, ale piździło jak za cara na Skieletczyźnie, ale na moje szczęście, zrezygnowałam z zakupu chleba (co najwyżej upiekę), bo pod Faworem ludzie padali jak mrówki... Powlokłam się do spółdzielni w celu zdobycia rachunku na nowy czynsz. I zdobyłam. Mam nadpłatę 1000 zł. I dobrze. Zaś ów rachunek wzrasta m o 100 zł, czyli w ciągu 6 lat wzrósł o ponad 100%. Emerytura zaś nie, a pensja stoi w miejscu. Po wytargowaniu od pierdzistołkowej wydruku (z bólem serca, bo papier, ekologia), dostałam obietnicę, że dostanę emilka z tymiż danymi.

Media jeszcze nie są rozliczone, więc ten 1000 czeka. 

Do godz. 22 nie dostałam, a zaklinała się, że wszystkie dziś wysyła i wyśle.

Jako że obkupiona jestem, pensję na koncie mam już przed Wigilią (wyjątkowo) i czekam na emeryturę ze zwaloryzowaną rentą wdowią, nie pozostaje mi nic innego, jak czekanie na Nowy Rok, znaczy się na 1 stycznia (imieniny Inżyniera, prezent sam sobie kupił na polecenie matki, zaszalał).

Dzień gospodarczy za mną. Ogarnęłam wszystko, szklanka mnie nie przeraża.

Z głodu nie umrę. 

AMP, kocham Cię i daruj mi moją miłość do UE :*