Kolejny

 szalony tydzień za mną, Kochany Pamiętniczku.

Jakoś się w sumie ogarnęli, bo i w czwartek, i w piątek kończyłam  parę minut po 17 (zapisane czarną kredą w kominie jako cud), a przy okazji dowiedziałam się, że jestem cudna, niezrównana, kochana i genialna.

Jakbym tego nie wiedziała.

Ale oberwałam od p. M. bo puścili paginy z grudniowym numerem. Wkurzyło mnie to maksymalnie, albowiem podpisując umowę o pracę z Bossem, 15 lat temu, ustalałam warunki: nie sprawdzam pagin dolnych, numerów stron (bo do końca zmieniają). Fizycznie w tym pierdalniku nie widzę pagin, bo drukuję w skali 105%, żeby choć trochę powiększyć druk. I nie, moja zaćma nie ma z tym nic wspólnego, najdrobniejszy druk czytam bez okularów. Ale jak mam do przelecenia ok. 150 stron dziennie, to jakoś muszę ten wzrok oszczędzać. W poprzedniej pracy miałam tak, że redaktor dostawał ostateczną makietę, sprawdzał naniesienie poprawek i dopiero gdy on podpisał makietę, szło do druku.

Tutaj każdy redaktor ma pilnować swojego poletka, nie dostaję końcowej makiety (w Auschwitz czytałam kolejny raz CAŁĄ makietę, po mnie sprawdzała redaktorka). W tempie, w jakim pracuję teraz nie ma opcji. Zresztą grafik powinien od razu ustawić na początku właściwą paginę. 

No i M. się zreflektowała poniewczasie - bo ja nie sprawdzam ostatecznej wersji idącej do druku, więc nawet jakbym wyłapała tę paginę, to nie wiadomo, czy oni to poprawią.

I nie ma znaczenia, czy jestem na home office, czy na miejscu w redakcji.

Więc za niewinność oberwałam, a jak sprawdzałam dodatkowo   PDF - time, time, time, nie ma casu panie inzynieze - zaznaczając paginy błędne, to odpisywali, że grafik ogarnął, po czym kolejny PDF był znów ze złą paginą.

Kurwa.

No nic, o 17.15 zamknęłam budkę na kłódkę i padłam na drugi fotel. Pograć. Bo cały dzień nie grałam, mało tego, ani siku, ani herbatki nie miałam czasu zrobić, już zaczęłam myśleć o pampersach. poparzyłam się dwudniowym kapuśniaczkiem, śniadania nie zjadłam, choć pracowałam od 8 (a zaczynam o 9), a na dokładkę elaborat Bossa dostałam po raz czwarty, bo jako że baluje w Australii, zleca ogarnianie tu, a to autoryzacji nie zapisali, a to inne sranie w banie, więc nucąc sobie: ona na pamięć to umie, zgrzytając zębami, a dentysta drogi... Tenże Boss, podpisując ze mną umowę o pracę, mówił: dwie korekty i jak ktoś pani zleca więcej, odesłać go na drzewo...

Pierdolenie o Szopenie, jak widać.

I jeszcze za zgodą p.M. urwałam się o 16 na pocztę, wychodząc z założenia, które mi zaleciła: dość panią wykorzystują, proszę spokojnie iść. Bo moja poczta pracuje od 11 do 17, w soboty nie, a ja w czwartek dostałam awizo. Jak już pisałam. Poszłam. Pani z okienka nie wiedziała, dlaczego listowy nie zostawił przesyłki, ale chyba nie chciał wciskać, bo trochę grubawa była. odkąd zmieniono szpary unijne tak, że listowy nie może ich otworzyć, wchodzą tam tylko cieniutkie przesyłki. A kiedyś listowy otwierał jednym kluczem CAŁE przegródki i wkładał nawet pękatą książkę. Mnie  kiedyś tak wcisnął naparstek, który mimo folii i innego zabezpieczenia pękł. Reklamacji nie uwzględniono, "bo mógł pęknąć gdziekolwiek". 

To był list urodzinowy od Słoneczka :) 

Z pięknymi, jak zawsze od nich, życzeniami i Lucjanem, zwanym Edkiem, który mi zaśpiewał :) 

Zapomniałam, że dla ludzi z pracy to ja zawsze i na wieki wieków amen jestem Basia :)

Wróciłam do domu o 16.30, a na poczcie był właśnie emilek od Bossa... Tym razem bez pytania, dlaczego tak długo nie skorekciłam :) To się nazywa mieć szczęście :) 

I tak sobie grając, podziwiając iOS 26 już, na który błyskawicznie przeskoczyłam z iOS 18 (nie zapytałam Inżyniera, ale trudno) kontemplowałam weekend.

I nawet nie przeklinałam, że zainstalowałam iOS 26 i wszystko jest nowe :)  

Cieszyłam się życiem. 

Wtem, znienacka, Pierworodny pyta, czy może wpaść jutro.

Od razu zaczęłam pisać scenariusze, ale twierdził, że nic się nie dzieje, poza tym, że MW była u lekarza, który stwierdził niedoczynność tarczycy.

Drążenie nic nie dało, to jest dziecko niekomunikatywne. No ale jak chce leźć, niech lezie. Cała przyjemność po mojej stronie.

Zastrzegłam tylko, że nie bladym świtem, bo primo po pierwsze, wyspać się muszę, a promo po drugie - z głodu mogę umarnąć.

I tak jakoś ciepło mi się zrobiło na sercu, że pierwsze dziecko jednak do mamusi...

No dobra.

Ogarnęłam zakupy, złoszcząc się z leksza, bo w wyremontowanej już Biedronce NIE MA bankomatu, z którego mogłam wypłacać za friko. Ale od razu się uspokoiłam, że zimą i tak mniej kupuję na Manhattanie, pojechać po kasę do Avenidy (najbliżej) zawsze mogę (bezpłatna PEKA sama się nie wyjeździ), a na Manhattanie już

 święta. Ceny też świąteczne. A w okolicy dwie budki z karpiami, gdzie delikwenta zabiją i wypatroszą. Gratis. W marketach tuszki. Jeszcze zajrzę do rybnego wolnym walcem, ma na razie urlop do 31 grudnia, a chcę do 6 stycznia... 

I tak lecąc do domu wpadłam do Galerii, bo uświadomiłam sobie, że likwidują ją, a w Hebe są fajne środki z Sielanki do moich kudłów. A sprawdzałam rano, nie ma ich ani na firmowej stronie Sielanki, ani na Alledrogo, a nie wiadomo jak jest w innych marketach. I tak rzutem na  taśmę wykupiłam ostatnie sztuki cudów do włosów falowanych - u mnie działają i... podobam się sama sobie i na razie nie myślę o ścinaniu łysej główki :) 

Niechcąca mnie obciąć nie zarobiła na lewo (bez podatku) 15 zł, a to  chyba piechotą nie chodzi. Cóż, jej strata. 

No i wpadłam do chaty, pisząc do Pierworodnego, że już sem i ma się dobijać (bo już kiedyś klamkę pocałował, no cóż, ma głuchą matkę. Listowy też pocałował, a co :)

I nic, cisza w eterze. Piszę zatem do jego żony. Ta do niego dzwoni, więc on mi odpisuje, że najpóźniej do 13 wleci.

A ja dostaję pierdalca, którego później błogosławię.

Albowiem postanawiam ogarnąć chałupkę na świątecznie już. Jak w amerykańskich filmach. W końcu dla mnie Gwiazdka to Gwiazdka, nie Boże  Narodzenie. Aczkolwiek lubię i Bóg się rodzi podśpiewywać, bo to taka polska kolęda. I Feliz Navidad. Zwłaszcza w moim ulubionym wykonaniu Il Volo. Apostazja apostazją, ale coś się tam gdzieś błąka :) 

 

 

 Znaczy się, posprzątałam dziś, bo nie lubię w bajzlu siedzieć, ale bez przesadyzmu.

I mam w planie spotkanie z M., która ma hopla na mycie okien, jak ja przed laty, ale w dupie to mam. Nie chce oglądać moich nieumytych okien, nara :) 

 

No i w końcu doszedł, ja pod wrażeniem, bo wciąż porządny, ogolony (no dobra, dwudniowy zarost jest seksi), tylko włoski rozwalone, bo w czapeczce chodzi. Olaboga, moje dziecko w czapeczce, bez proszenia?

Koniec świata, pani Popiołkowa.

Chyba w końcu trafiło do niego to, że matka jest tylko jedna i może jeszcze lata przetrwać, albo i nie.

Chciał pogadać, bo lekko nie ma.

Mała Wiedźma ma niedoczynność tarczycy. A Papryczek też ma podejrzenie spektrum.

Niedobrze, że o tym wszystkim dowiedziałam się, pytając jego żonę o to, gdzie się szwenda jej druga połowa.

Też się otworzyła i dziękowała za to, że chodzę z MW do laboratorium - to dla nich ulga. Znów będę za niedługo potrzebna, OK ;) 

Trafili na dobrego lekarza i to też OK.

Nie mają lekko. Zaproponowałam, żebyśmy się jednak w wolnym czasie spotkały (mają wolne po świętach, firma zamknięta). Ja też mam. Zobaczymy, co wyjdzie. Ani się nie zająknęła, że mam do nich wpaść, a i ja mordę w kubeł. Spotkam się, jak już, na mieście.

Cóż...

Pierworodny był zawiedziony, że  w zasadzie wszystko wiem i pożerając pierniczek zmięł i powiedział, że nie umie o takich rzeczach pisać. Że chce pogadać. No i super, OK. Dopóki matkę ma, niech wpada i gada. Mnie nic nie ubędzie. I to było superspotkanie, choć cukałam się, że wleciał w bajzel na kółkach, ale potem pomyślałam sobie: SJ, jesteś jego matką, to Twój dom, mieszkaliście razem latami i nic nie musi być ekstra. No i nie było, bo wszędzie leżały kartony i lawirowałam w tym bajzlu, by ogarnąć żarełko.

I jakoś mu to nie przeszkadzał. Jestem starą wariatką, stale stojącą na baczność.

Moja chata, mój bajzel. 

Poleciał, dziś na koncert, za który zapłaciłam dla niego i dla osoby towarzyszącej, żeby nie lazł sam.

Trzynasty grudnia. stan wojenny. Zadzwońcie po milicję. 

Zespoły, które kochał do bólu. Których ja wówczas nie słuchałam z braku czasu i... słuchawek :) 

Cóż, pracowałam na chleb i na te buty i inne takie tam, w pocie czoła.

Inżynier o bracie mówił wówczas, piracąc muzykę: idiota, to jest w necie.

Mam nadzieję, że dziś się bawi znakomicie i znów czuje się młody :) 

Pogadawszy do serca, bo nie da się ukryć, że wciąż kocham to moje dziecko, pojebane czy nie, ale moje...

... dalej zaczęłam myszkowanie w kartonach, przerażona zawartością, nieogarniająca, gdzie co jest, mimo napisów. Szukająca podstawki, lampek (po lampki jeszcze  jutro się pokulam, bo mam KONCEPCJĘ, a jest niedziela handlowa)...

I tak

Wars wita was....

.... na drzwiach też... 

 

 

... tu lampeczki zmieniają kolory, ale nie umiem filmu wrzucać...

i lampka do czytania. Na początku myślałam, ile za to zapłacę, ale potem zreflektowałam się: na co ja, kurwa, pracuję? Nie piję, nie palę, nie podrywam, po świecie się nie szlajam (Małgorzatka poleci z mężem do Wietnamu na święta i wróci po Nowym Roku, chociaż zaklina się, że bez wnuków nie może żyć, a co dopiero w święta). A ja? Więc pierdolę rachunek za prąd. absolutnie.

Jutro może mnie nie być i ten rachunek będą musieli zapłacić ze spadku.

Mam nadzieję, że na tym koncercie bawią się znakomicie.

Podoba mi się świąteczny image chałupki.
Kalafiorkówna ma już wymarzone łóżeczko.

W którym jest i mój wkład finansowy.

A ja właśnie uświadomiłam sobie, że dzisiejszy pierdalec był genialnym pomysłem. Albowiem w następną sobotę będziemy świętować urodziny, już siódme.

Jak ten czas zapinkala :) 

Od siedmiu lat zatem nie widziałam UK.

Z jednej strony tęsknię, z drugiej wiele się zmieniło, zwłaszcza po brexicie. Nie mam ważnego paszportu i bałabym się przepytywania na lotnisku... 

Dobrze mi w moim świecie, choć tęskno za ludźmi, niektórymi...

Ale cóż, nie można mieć wszystkiego.

I tak warto żyć :)