Obudziłam się

wczesnym rankiem, Kochany Pamiętniczku... Wróć. O 8.11, więc nie tak wczesnym rankiem, ale co szkodzi pościemniać?
I już czekał Messenger od Kierownika Budowy. No cóż, nie każdy ma Kradziejkę na stanie, pełniącą rolę budzika. Tym razem namawiali mnie na wycieczkę łażącą do Wielkopolskiego Parku Narodowego, a ja na to jak na lato.
Więc skoczyłam do wanny, żeby dziecka nie straszyć, a w międzyczasie odzywa się moje dziecko rodzone, aczkolwiek drugie w kolejności i chce pogadać za godzinę, bo potem jedzie na wycieczkę.
Spławiłam Inżyniera, bezlitośnie i bez serca...
Oj tam, oj tam...
I pojechałam w siną dal, lewa, prawa, bez czerwonych podwiązek pod tą suknią, bo nawet ja zmarzłam w koszulce nocnej (wykąpana, śniadająca) przy szeroko otwartym balkonie.
Albowiem piździło...
I tak jadąc wspominałam młodość, gdyż często tą trasą jeździłam, a w zasadzie do wyrzygania, bo mój EX wciąż jeździł "bez Kórnik". Tak się to u nas nazywało.
A Kierownik Budowy, ulokowany z tyłu, ze względu na szacunek dla moich siwych włosów i z obawy o moje gabaryty, oraz o to, że Kradziejka na mój widok będzie wrzeszczeć (wrzeszczała, ale tylko przez moment, potem już gadałyśmy jak czekista z czekistą i jaja sobie ze mnie robiła, dała się kilka razy pocałować w łebek i naumiałam ją, że należy za to brać 2,50, nóżkę też mi pięknie obrzygała, ale w sumie sztamę zawieramy powoli), dyrygował małżonką, gapiąc się w smartfona...

Mielśmy pojechać na grajzerówkę, ale smartfon, jak to smartfon, po swojemu jechał.
Wycieczka była przecudna, jestem zmęczona, jak koń po westernie, napisałam Inżynierowi, że sorry Batory, dziś nie pogadamy.
Bo jak nie zapiszę, to potem mi się nie chce, a to był piękny dzień...

 Na tę wieżę wleźliśmy, niby niewysoko, ale... Dla mnie - wyczyn (pięta i kolano cały czas dają o sobie znać), a i zasapałam się... Ale widok wynagrodził wszystko...

 A tu Kradziejeczka z Mamą. Mają nosidełko i taką fajną kurtkę na wierzch, że jak coś, dziecko nie zmarznie nigdy :)

Potem jechaliśmy takimi drogami, że ojapierdolę, a Kierownik Budowy się wymądrzał, że on by szybciej i lepiej jechał, ale w drodze powrotnej, jak siadł za kierownicą i ruszył z kopyta, tom mu nawtykała...

 Dróg rozstajnych było od cholery :D

 Tym razem za nosidełko dla Kradziejki robił Kierownik Budowy osobiście ;)

 Jakiegoś żółtego grzyba znaleźliśmy, bo tak ani jednego jadalnego :)

 I sarenka była...

 I kosmici atakowali ;)

 Pola konwalii też tam były...

 I tu zrezygnowaliśmy z zejścia, bo było tak stromo, że ojapierdolę. A do zamku chcieliśmy dojść. I już nawet nie ze względu na moją ciężką kubańską dupę i że bali się, że Inżynier ich zabije, jak im jego matka zleci, ale ze względu na to, żeby Kradziejce szkody nie zrobić...

 Pajęczyny cudne były...

I słonecznikowe pola, ale ani jednego nie ukradliśmy, słonecznika, of course, choć się prosiły :D

 Samosiejek było od groma...

 I bobrów ślad znaleźliśmy...

 ... i zamek, do którego szliśmy...

Latały jakieś ptaszyska. Kormorany obstawiam, ale nie dam się za nie zabić. A Kierownik Budowy gołą ręką rybkę złapał. Srebrną, nie złotą, ale przywlókł ją do nas, pokazał i do wody wrzucił. Zamiast życzenie wypowiedzieć. Tak to jest z facetami...
Każdą okazję przepuszczą :D

 Chmury przepiękne nas żegnały, bo zmiataliśmy w podskokach, gdy nagle zerwał się wiatr... A schody (nie zrobiłam fotki), po których właziliśmy, na oko prościzna, były takie, żem ledwo dupę po nich wciągnęła. Zamek Merlina przy nich to pikuś. Ale dałam radę, co ja nie dam?

 Zlądowaliśmy w Lokomotywie w Puszczykowie. Ceny z kosmosu, ale warte tego. Ja zapraszałam... I Żona Kierownika Budowy w pewnym momencie zniknęła, a jak chciałam zapłacić, okazało się, że małpa jedna zapłaciła już! Kurde. Nie wiedziałam, że można iść na zaplecze i zapłacić. No dobra, nadęłam się jak ta ropucha. Chciałam pociągiem wracać do domu (bo knajpa na stacji jest). Stanęło na tym, że kolejny obiad u mnie...
Tak się robi Stare Jędze na szaro!

Nie pogadałam już dziś z Inżynierem. Resztę dnia zajęło mi zmywanie z siebie kurzu (miałam brudniejsze nogi niż Inżynier na konkursie na brudne nogi na koloniach) i obrabianie zdjęć.
Lecę do łóżeczka, Kochany Pamiętniczku.
To był jeden z tych dni zapierających dech...