Jedenasty

czyli listopadowy numer za mną.
Całe życie z wariatami.
Było, minęło, teraz zaczynam relaks, choć pracowity będzie, bo i Umarlaków muszę ogarnąć, i na manifestację się wybieram.
A co, nie na darmo wyrzucano mnie ze znajomych na fejsiku...
A jesień jest pełną gębą już, Indianie chrust zbierają, liście lecą jak głupie, dawno tak nie leciały, więc zima będzie na bank ciężka.

Ale pięknie jest, choć mokro, dżdżysto i jesiennie tak, do bólu, do ostatka, do szału. W tygodniu kopnę się z aparatem, bo dawno nie było takiej jesiennej jesieni...

Telefon sobie z nią nie radzi, bo zawsze mam tam coś zapyziałe, a poza tym nie lubię zdjęć robionych telefonem :P
Od tego są aparaty :)

I tak za mną chodzi:

 Małgorzata Hillar

My z drugiej połowy XX wieku

My z drugiej połowy XX wieku
rozbijający atomy
zdobywcy księżyca
wstydzimy się
miękkich gestów
czułych spojrzeń
ciepłych uśmiechów

Kiedy cierpimy
wykrzywiamy lekceważąco wargi

Kiedy przychodzi miłość
wzruszamy pogardliwie ramionami

Silni cyniczni
z ironicznie zmrużonymi oczami

Dopiero późną nocą
przy szczelnie zasłoniętych oknach
gryziemy z bólu ręce umieramy z miłości

Jestem z XX wieku. Dotarłam do XXI...
Ale myślę, że boli tak w każdym wieku.
Taka stara pipa, a gryzę z bólu ręce i umieram z miłości, Kochany Pamiętniczku...
Nie, nie zwariowałam, nie mam przywidzeń, urojeń i takich tam. Nie jestem zakochana, ani nikt mnie nie kocha, nie te klocki.
Ale umieram z miłości.
A kto bogatemu zabroni? :)

Bo miłość ma niejedno imię i niejedną twarz.
I dlatego tak boli, jak cholera...