Przerwa na łączach

była, co ponoć niektórych wkurzało, a inni snuli spiskowe teorie dziejów. No cóż, blog nie jest dany raz na zawsze, wszystko ma swój koniec, a ja... mam czasem dni, że nienawidzę sama siebie, więc lepiej, że znikam.
Nienawidzę września, bo wrzesień w moim życiu ciulatym miesiącem jest.
I do tej ciulatowości wrześniowej dołączyło się przepracowanie, i wszystkie inne cuda wianki. Ciągnęłam trzy fuchy naraz, wciąż myśląc, że mieszkanie gnije, ciągnęłam, zaznaczam, w "czasie wolnym", mrucząc pod nosem: bo pani pracuje tylko na pół etatu. Z tego ciągnięcia 80% było bezproduktywnym czekaniem, a pozostałe 20% można było o kant dupy potłuc, bo jak wiadomo, złej baletnicy i spódniczka przeszkadza.
Ale nic to...
Postanowiłam zrobić sobie dwa dni dobroci dla Starej Jędzy.
W sobotę zrobiłam sobie dobre jedzenie i czekałam na KB, bo mieliśmy jechać do Agaty. Niestety, KB coś wypadło i nie pojechaliśmy, więc topiłam smutki w alkoholu, a co tam.
Noc za to dobrze przespałam i obudziłam się z silnym postanowieniem poprawy.
Zjadłam śniadanie, ogarnęłam kuwetę i poleciałam do wujka ze świeczuszką, jako że za 3 dni rocznica a mnie u Umarlaków nie będzie.
Na przystanku w oczy rzuciła mi się jesień

Zapaliłam i udałam się na Ogrody do Botanika, a tam był festyn, z okazji że ogród założono ;)

Z festynem ku czci połączono kwestę na Hospijum Palium, ci, co czytają bloga Zorki wiedzą, o co chodzi. Na hospicjum kwestowało mnóstwo ludzi, młodych, starszych, a ja natrafiłam na takich przystojnych młodzieńców :)

Dawnych wspomnień czar...
A potem spacerek po Botaniku, obfitujący w niespodziewajki, bo przyroda wciąż jeszcze nie jest zdecydowana, czy to już jesień, czy jeszcze lato.
Myślę, że to...
... gwiazdami lśnią szafirów bezbrzeża, i cisza wkoło, niczym w przeddzień święta i wiem, że najwyższa życia mego nuta - jeszcze nie wzięta...

Na gofry ani na loda się nie skusiłam, ale myślę, że co poniektórzy mieliby przerąbane... ;)

Niektóre iglaki wyglądały bajkowo, jak utkane z mchu i paproci...

I oczywiście nie mogłam ominąć ulubionej nieulubionej rzeźby Inżyniera - kobiety nietrzymającej moczu. Dziś wyjątkowo intensywnie nie trzymała, a na cembrowinie fontanny odchodziła masowa produkcja sweet foci w pozie tancerki :)

 Z okazji festynu wystawiono rzeźby i tak spotkałam ślimaka...

... gekona, nie dał się zbliżyć do jabłuszek...

 Kwiatek, hmmm, dla mnie to maczuga, ale widocznie autor chciał coś innego powiedzieć ;)

 Jutrzenka... Oj tam, oj tam...

 I Wenus, nie wiem dlaczego wszystkie kaleki to Wenus. No dobra, pozowalam, ale autor przesadził, cycki mam mniejsze i nie wiszą tak, ale prężą się dzielnie, a brzucho, no cóż. Mój Tato mówił: bez dupy i brzucha to nie dziewucha ;) O cycach też coś było, ale zapomniałam :D

A to Mistrz Paderewski. Cikawe, czy rozpoznałby się w autoportrecie???


Idziem dalej, proszę wycieczki, pięknie, letnio, jak w marzeniach...

 I tadam!!!! Upolowałam ;)

I jeszcze raz...

Za zakrętem był dyniowy zawrót głowy, ale dyni nie kupiłam, bo poszaleli, 15 zł za dynię?? :) Na targu dostanę za 2 taką małą, więc tylko oczy napasłam i poszłam....

a tam...

pszczele historie opowiadali rzut beretem dalej...

A za nimi była okrutna rzeźba. Dla mnie okrutna, skojarzyła mi się z rozdziobią nas kruki, wrony i jak wiadomo, boję się ptaków. Zatytułowana Człowiek i ptaki.

I tak sobie tuptam po ogrodzie, a lato bylo piękne tego roku, jak w pamiętnym 39...

 I jabłuszka sobie spokojnie na trawce gniły, cisza, spokój (hmmm...słuchałam muzyki)....

I znów udane polowanie :)

 Ile motyków widać?? Znajdź motylka ;)

Furtka jak w Alicji w Krainie Czarów....

 Majestat...

 I ostatnia rzeźba - Znak :_)

I pomyślałam sobie, a co mi tam i strzeliłam sobie sweet focię :)

O, takiego motylka dostałam, bo akcja nazywa się Motyle dla hospicjum...

No dobra, drugą też strzeliłam :)

A w domu sfociłam łupy:

 Dżem dyniowy, chlebek dyniowy i ceramiczne obrazki na ścianę, jeszcze nie wiem, kto je dostanie... :) Obrazki to w ramach datku na hospicjum kupiłam.

A to będę hodować, razem z hospicyjnym motylkiem.

Zjadłam obiad i wzięłam się za papiery i naprawdę, skarbiec mam :)
Bo to i - nie wiem, od którego, bo się nie podpisał, ale to nieważne...

Pierworodny był zaś miszczem pisania kartek  i listów:)

 Nasze najdroższe :*

Tja, sierotka, nie wiem, skąd ta kartka wysłana do Cioci w innym mieście znalazła się w moich papierach, bo w moich ją znalazłam, nie w Ciocinych.


A potem znalazłam to. Kto chce, niech czyta, zapisuję to, bo dla mnie to skarb. Nie wiedziałam, że tak myśli... Jest skryty. Nie pamiętałam, że kiedyś tak pisał. Tym cenniejsze to dla mnie...

I... zlustrowałam się. Nie pamiętałam, że należałam do związków :)

Proletariusze wszystkich krajów łączcie się :D

Wpadł KB i pojechaliśmy do Agaty. Kupiłam szafę i będzie się działo, bo... potrzebuję na nią dwa dni, bo jednego przywiozą, a drugiego zmontują :D
Hasta maniana...

A skarbów mam jeszcze od metra. Chcę kupić skaner i wszystko zeskanować... I do czytania mam jeszcze pierdyliard listów. Od miłości, od koleżanek, od rodziny. Powoli zaczynam nizać paciorki mojego naszyjnika, moich wspomnień, już zapomnianych chwil, bolesnych, ale i wzruszających.

Wzruszające są wspomnienia po wspomnieniach.