Dylematów

mam na pęczki, Kochany Pamiętniczku.
Błahe wprawdzie, ale...
No cóż, jestem Strzelcem, a strzelec to myśliwy, więc myśli.

Najpierw myślałam w pracy, że zajebie. Nazywając rzecz po imieniu. Okazało się, że zamiast zwyczajowych 150 stron jest prawie 300 i co?? No oczywiście, dziś robiliśmy wszystko. Ponieważ zły to ptak, co własne gniazdo kala, zamilknę. Ale po "pejzarzu" w wykonaniu doktora umarłam. I zaczęłam zbierać na wieniec. I zapraszać na pogrzeb.
Albowiem wątroba mi puchnie.
Systematycznie :)
Tylko nóżki lżej chodzą, bo co dzień 8 km to jednak nie przelewki.
I znalazłam cywilizowaną drogę, nie chodzę rozkopami.
Podoba mi się.
Rano wstaję znów z ochotą, bo już widzę, jak lecę. Na Manhattanie kupuję pomidorka, są już polskie po 16 zyla teraz, ale oj tam, oj tam, kto bogatemu dobrą chemię jeść zabroni?
W 50 minut jestem w pracy, nawet jak jechałabym od początku do końca zajmie mi to więcej czasu, bo czekanie na coś, co podjedzie i dojście, bo pod drzwi nie podjeżdża, i światła. Więc póki pogoda znośna, będę łazić. Ale czuję, że po raz pierwszy do lat... będę miała podarte buty :) To nic, nowe kupię :P

A dylematy:

Pierwszy

Kierownik Budowy ma już datę ślubu, a ja mam zagwozdkę. Groszem nie śmierdzę i nie wiem, co zrobić. Śmiesznie jak dla mnie wkładać stówę do koperty, a za tę kwotę mogę już mieć prezent. Spodobały mi się bardzo, jak byłam u Barana, takie fikuśne talerze. Komplet na cztery osoby plus jeden duży mogę mieć mniej więcej w tej cenie. Jak dla mnie fajny gadżet, a wiem, że oni gotują. Sami na pewno nie kupią, bo zawsze są pilniejsze wydatki.

To takie cuś. Inżynier mówi, że on daje kasę. Ale kasa Inżyniera, a moja kasa... Ja życzę osobno, bo jednak nie jestem już z Inżynierem jedną komórką społeczną i nie będę podstawiała kopyta, jak ta żaba, co się pchała, jak konia kuli.
No i mam dylemat.
Co zrobić, Kochany Pamiętniczku, dać tę stówę, czy kupić prezent??

Drugi:

Jestem patriotką, a co. Zresztą wiem, że polskie jedzenie jest najlepsze i nie dam sobie powiedzieć, choć fajnie zjeść w egzotycznej knajpie i smakuje, że ojapierdolę, ale nie sądzę, żeby to na dłuższą metę się dało (na knajpę nie starczy, hahahaha). I tu jest pies pogrzebany. Zawodowo siedzę w polskim żarciu, ale... Od lat jem masło, nie margarynę, po zachłyśnięciu się RAMĄ w latach zamierzchłych wróciłam do masła, bo masło to jest masło. I smalczyk. Nieważne, że dupa kubańska, ważne, że smakuje. No właśnie... Polskie masło od jakiegoś czasu do dupy kompletnie jest. Więc kupuję... irlandzkie... Drogie, bo jak polska kostka "chodzi" od 3,99 (ale co można wpakować za 3,99)  do 5 zyla, to irlandzkie poleciało już do 7 zł. Tyle, że mi kostka starcza co najmniej na 2 tygodnie, więc?? A irlandzkie mlask...
Więc mój patriotyzm o kant dupy potłuc.
Niby drobiazg, ale...

Trzecie:
Long story.
Ta kumpela, co się odezwała. Ten typ tak ma: wiecznie jej coś nie pasuje, wiecznie ma pod górkę i pod wiatr. Realnie patrząc z boku - ma. Nie zaprzeczam. Ale też zawsze wszystko kręciło się wokół niej: jak nie mogła, to rozwalała wszystko, bo tak jej pasowało, jak się umówiła, nie było opcji, że się nie spóźni i że człowiek nie straci czasu i nerwów. Do pewnego momentu królowa balu, a potem było jak było. Ale to konsekwencja jej wyborów życiowych. Nic mi do tego. Nie oceniam. Choć sama nie zrobiłabym tak nigdy, bo dla mnie dwie zasady były święte: nie moje, nie ruszam, choćbym na łeb dostawała i wiedziałam, co robię, ponosiłam konsekwencje swoich czynów i na źle mi to nie wyszło. No ale mniejsze z większym, życie każdy sam sobie wykuwa :) Przez ostatnie dziesięciolecia z hakiem dwa nigdy nie znalazła czasu, żeby do mnie wpaść, bo za daleko mieszkam. Spotkania u niej - też wolę w domu, po spotkaniu zmywam i hasta maniana, a nie lezę na autobus w ciemną noc. Albo na mieście, ale zawsze wybiera lokale ona. O kant dupy takie wyjście, bo najtańsza lodziarnia w mieście gdzieś w środku galerii, gdzie ludzie po łbach chodzą i do lodów kaszlą... Pub nie, bo ona nie jest alkoholiczką, kawiarnia nie, bo... Teraz mi emilkuje, że jej mama ciężko chora, ale nie pisze nic, tyle że jeździ na dyżury w weekendy, więc weekend odpada. OK. Zapraszam na obiad do mnie zatem, tym bardziej, że odkąd skończyłam remont chciałam się pochwalić, czego dokonałam :) Zapraszam ją tak od dwóch lat, sama w tym czasie byłam u niej kilka razy!!! Nie, nie przyjedzie do mnie, nie bo nie. Opcja: miasto albo u niej. Bo ona kocha swoje mieszkanie.
I tu mnie, Kochany Pamiętniczku, kurwica bierze.
To ona chce pogadać, nie ja.
Też kocham swoje mieszkanie i swoje cztery ściany.
Do knajp chodzę w towarzystwie, żeby zjeść albo wypić.
Siedzenie nad gałką lodów godzinami to nie jest dla mnie rozrywka.
I nie, nie mam ochoty jechać na wygnajewo, bo dla mnie ona mieszka na wygnajewie, ale mniejsza  z większym.
No nic, porządna jest, bo zapytała, co robię w święta, czy lecę do UK. Nie, nie lecę.
No to mnie zaprasza do siebie, żebym jej służyła jako podpora.
Wiem, suka ze mnie.
Ale perspektywa świąt w miejscu, gdzie nie ma nawet neta, czyli nie podzielę się jajeczkiem z Inżynierem, może nawet Baran by się skusił, kto wie i słuchania kilka dni, jaki świat jest niesprawiedliwy, przerasta mnie.
Kochany Pamiętniczku, zatem powinnam wziąć kamieni nazbierać, stanąć pod murkiem i poprosić, żeby mnie ukamienowano??
Kochany Pamiętniczku, co z taką nieużytą babą jak ja zrobić??

I jeszcze parę innych mam, ale o tym może innym razem, bo dziś już mi się nic nie chce, a i do drzwi ktoś skrobie. Pewnie Niechciej, a nie wpuszczę gada, bo pogoda ma być i chcę znów rano iść, ciągle iść...