Działo się

jak cholera, ale mniejsza o to, Kochany Pamiętniczku.
Z kronikarskiego obowiązku zanotuję, że we wtorek wleciał Kierownik Budowy i o mało o zawał mnie nie przyprawił, bo przywlókł ze sobą wielgachną różę z okazji Dnia Kobiet. Co z tego, że spóźnioną. Kurde, pora umierać, jak faceci do mnie z badylami łażą. Taki jeden kiedyś przywlókł kaktusa i rzekł, że to jedyny kwiat, jaki może dać mi. Nie lubię kaktusów, nie dbam o nie. I co? Stoi już jakieś 12 lat i rośnie, w młode obrasta i nic. Pierworodny w ogóle nie pamiętał, że matka jest kobietą. No może i nie jest, bo wszak Inżynier mądrze rzekł niedawno: a kto powiedział, że Mama jest człowiekiem?? :)
Mniejsza z większym, gadaliśmy znów do oporu i wciąż mnie zaskakuje. Że ojapierdolę. Uważa, że podejście islamu do kobiet tzn. do ich ubioru jest słuszne. Dyskusja była więc zawzięta i zażarta, i tylko mojemu wrodzonemu taktowi zawdzięczamy, że noże nie poszły w ruch.
Ale skończyło się dobrze, jesteśmy umówieni na następną pogawędkę i będzie ciekawie.
A potem (się śmierdzi, wiem) toczyło się lekko z górki i pod górkę, jak to zazwyczaj u mnie bywa w pracce, ale dreptałam pracowicie, nie oszczędzając się. Aż do piątku, kiedy gwizło, zapiździło, zawiało i zapadało, a w pracy wycisnęli ze mnie siódme poty.
Powiedziałam więc: basta, i gdy na wycieraczce zobaczyłam zziębniętego Niechcieja z sinymi rączkami, ulitowałam się i wpuściłam gagatka z powrotem. A co tam, mam miękkie serce :)
W piątek rano na oknie

budziła się nadzieja, ale bratki biedne marzły. Marzłam i ja, choć pracowicie w sobotę obdreptałam okolicę, Manhattan i co się dało.
Wróciwszy do domu, za niecną namową Niechcieja stwierdziłam, że pierdolę to przedszkole, i bławatki, i kąkole i aktywność ograniczyłam do zrobienia kotletów z kaszy jaglanej i ugotowania garu rosołku, z głodu więc nie zginę.
Potem omiotłam mieszkanie spojrzeniem, co oczywiście pomogło jak umarłemu kadzidło, no ale w sumie po ogarnięciu tych paru kotów, co się szwędały z kąta w kąt i umyciu łazienki, kto brudasowi zabroni gnić? :)
W międzyczasie zdobyłam ostatnią część Hobbita, trwa 2,5 godziny. Ojapierdolę. Dobrze, że oglądałam w domu, w kinie albo bym wyszła, albo zwariowała znienacka. Zdjęcia i efekty - cudne, ale treści żadnej. W sumie 2,5 godziny naparzania sie i efektów specjalnych, co w sumie można było zamknąć w góra 20 minutach. Jedyna scena warta uwagi to moment, gdy umarł Kili i gdy czarny charakter (pamięć do imion mam jak dziurawe sito) wieje w kobiecym przebraniu, a jego przeciwieństwo woła za nim: A...cośtam, halka ci wychodzi :)
Niechciej zaś, bojąc się przed wywaleniem na zimno i deszcz, donosił mi Krwawą Marry z selerem, a jakże i wachlował wachlarzem, patrząc czule w oczy... A ma te oczy, kurde, ma :)
W niedzielę rano umówiona byłam z Inżynierem, tradycyjnie i zacierałam łapki, jak zjadę nieboraka, bo to był angielski Dzień Matki :) Włażę więc na Skype, a dziecię me kochane życzenia mi składa na dzień dobry, no i cały pogrzeb na nic!!!  Widać zapamiętał jojczenie sprzed roku :) Pogawędziliśmy mile i spadłam. Jako że padało dalej i piździło jak za cara, a Niechciej swój zgrabny tyłeczek podtykał, serwując tym razem herbatkę bez prądu wlazłam na moment na You Tube i... przepadłam.
On revient toujours a ses premiers amours...

Znów z Il Divo...
Trzęsąc się włączyłam ajfonika, nastawiając się na długą i zażartą bitwę, jak wczoraj na filmie, z przegraniem z PC na telefon.
I co?? Hyc, przegrało się, nie pytać mnie jakim cudem, ale przegrało się...
Omiotłam po raz wtóry chatę spojrzeniem, żeby wyprysk niesprzątania zmalał i pomogło.
Il Divo cuda czyni... I przenosi w lepszy świat...
Baran też pamiętał, że jest Dzień Matki.
Pierworodny też, ale w stosunku do swojej żony, bo wrzuciła na FB od dzieci.
Mnie nie ma. Widać to jednak prawda z tą pietruszką, w której go znalazłam...
Nic to.
Dziś budzę się, trę zaropiałe ślepka i tłumaczę Niechciejowi, jak czekista czekiście, że time to say goodbye, niestety, kopala w dupala dostał i poszedł. A dupala ma zgrabnego, nie to co ja...

Idę do pokoju, a tam...

więc... Odpaliwszy Il Divo, poszłam w świat bez plecaczka, za to z torbą z jedzeniem i...

... całą drogę w tę i z powrotem słuchałam tylko Angeliny...

Annndżelinaaa... :)
W pracy poszło mi błyskawicznie, co mnie aż dziwiło. Mamy grafika na zastępstwie i choć z "naszą" graficzką lata pracuję, ten jest "niedopodrobienia". No, ale to nie moja broszka :)
Ponieważ po 16 nie zanosiło się na rzeź niewinątek polazłam bez plecaczka w siną dal i zrobiwszy zakupy wróciłam do domu.
A tam. Na wycieraczce leży sobie zielona koperta i animrumra.
Ki diabeł.
Patrzę, Knorr.
Rachunek sumienia robię.
Pić piłam, ale nie aż tyle, żeby nie pamiętać sytuacji, w których serce klęka.
I że cały dzień leżała i nikt nie zajebał?
Ojapierdolę, takie numery to w UK, ale u nas?
Wpadam do chaty, rozrywam kopertę i jak myślicie, kto walnął mi taki numer?? :)

A że na kopercie stało jak byk "nie zgniatać", listowy kombinator zostawił ją na wycieraczce :)
Dziękuję, Zmorencjo :)

Przelazłam dziś 13 tysięcy kroków, więc nieźle. Czekam na moment zrzucenia płaszcza, będzie lżej. Il Divo to zapas na co najmniej trzy miesiące łażenia, zanim się znów osłucha...

Znów dzień przeminął, dał może mniej niż pragnął dać.
Ale dał więcej, niż obiecał.

I tego się trzymajmy :)
Zatem, Kochany Pamiętniczku, do następnego napisania :D Postaram się zaglądać do Ciebie częściej... Ale nic nie mogę obiecać...


PS Wciąż mi się Umarlaki śnią. Widać przeszkadza im bałagan na cmentarzu, choć nie powinien. I wiem, że tu nie wykpię się omieceniem spojrzenien. No dobra, tęsknię za Wami, ale... Nie popędzajcie mnie. Wiem, pamiętam, przymierzam się, ale nie obiecuję... I... chciałabym jeszcze trochę tu... Mogę??