Szybko

biegną dni przed siebie :)
Transakcja książkowa niezwykle udana :)
Miałam obawy, ale poszło gładko,  wracam w krainę lat czytania pod kordełką, chociaż teraz już oczywiście nie będę czytała pod kordełką, bo kto mi powie: pora spać?? Nie ma opcji :)

 Ogarnęłam też znienacka chaupkę, mając na względzie, że Cygaństwo jutro wpadnie i czasu będzie mało na wszystko.
I dobrze. Niech ta leniwa kubańska dupa coraz większa się rusza...
Spało się świetnie, bo pranie się suszyło, znaczy się, klimat był odpowiedni...
Obudziłam się rano i przeciągając się, zamarzyłam: bratki. Oczęta ślepe zamknęłam i widziałam bratki.
Ale cóż proza życia: kąpiel, zmiana pościeli, zeszło.
I poleciałam na Manhattan, myśląc, że wciąż kocham cię jak Irlandię...  A ty się temu nie dziwisz, wiesz dobrze, co byłoby dalej, jakbyśmy byli szczęśliwi, gdybyś nie kochał mnie wcale...
I co ja paczę??
Facet od pomidorków ZNÓW rozstawił się na brzegu Manhattanu. Nie, nie miał pomidorków, ale miał bratki i stokrotki. W ogóle na całym Manhattanie więcej było badyli dziś, jak manhattanowych rzeczy codziennych, nawet peerlowskie goździki były za całe 2 zeta sztuka. Nie skusiłam się na nic, bo wszystkie ceny wyjechane w kosmos, 1,5 za tulipana, a w Biedronce 7 sztuk za 5,50 :)  Bankomat, zakupy i pruję do bratków. Mówię gościowi, że miło go widzieć po tak długiej przerwie, ale nie dał się nabrać na Starojędzowe słodkie słówka :D Zakupiłam zatem 10 sztuk bratków w ramach Dnia Kobiet (bo niby skoro o mnie nikt nie dba i nie traktuje jak kobiety, to dlaczemu sama nie mogę??). Zapytałam o pomidorki, ale rzekł, że jeszcze trzeba poczekać.
Zatem z bratkami ruszyłam w siną dal... Stój, nie przesadzaj... Do domu, zdejmując poszczególne części garderoby, bo słoneczko grzało coraz mocniej, ale jakoś nikt nie był strip-teasem w moim wykonaniu zainteresowany. Znaczy się, kariery na rurze już nie zrobię :D
W domu okazało się, że jestem Starą Jędzą bez ziemi.
Ziemia zniknęła.
Houston mamy problem...
Ale Lidl blisko.
Niestety, w Lidlu ziemia się skończyła, więc bogatsza o dwa bukiety pieścichłopów, a co 5,55, okazja, poleciałam do galerii i do Biedronki, gdzie za 3,20 nabyłam 20 litrów ziemi :)
Ojapierdolę.
Wpadłam do chaupki, przekąsiłam, nastawiłam zupki i czekałam na Cyganów.
Wpadli, o dziwo, niewiele spóźnieni.
I jak dorwałam Sówkę, My Little OWL, działo się tyle, że ani Sikora, która namiętnie cyka Sówce fotki, ani ja, która ponoć w cykaniu fotek prześcignęłam - zdaniem Inżyniera - Japończyków, nie strzeliłyśmy ani jednej fotki z historycznej wizyty Little Owl u babci Yody :D Sówka jest PRZESÓWCZONA. Kochana, mądra, inteligentna, łatwa w obsłudze i gada z babcią całkiem rozsądnie. I takie wałeczki ma tu i tam, że nic, tylko na grilla albo do piekarnika i z sosem czosnkowym. Z trudem się powstrzymalam, bo oj tam, oj tam, naczekałam się na nią i... Niech skruszeje, zęby już nie te... A może i do piwka dorośnie?? Kto wie... Co ja się tam będę rozpływała, można zazdrościć do woli, że mi się wnusia tak udała :D Oj tam, oj tam, ledwo raz zapłakala, a tak cud miód i maliny. Nawet plotkować przy niej można.
O...

Jak wyjeżdżali z AK. Wtedy Sikora była przytomna i jebnęła fotkę.
I sushi mi przywieźli, Sikorzej roboty, ojapierdolę, ale dobre. Na kolację zeżarłam.
Wszystko, co dobre szybko się kończy, to i wpadli, wypadli i pojechali, bo Sówka to już prawnuczka, więc pradziadkowie swoje prawa mają, a ja się biła nie będę.
Ogarnęłam zatem z lekka balkon, bo i butelek po Łomży miodowej się trochę zebrało i inne takie tam, wiadomo, zima była...
I tadam...

Od razu chce się żyć. W skrzynkę "stacjonarną" na poręczy balkonu jeszcze nie sadzę, bo jej nie zdejmę, a te w razie przymrozków wciągnę do mieszkania.
W piątek, jadąc autobusem widziałam już w zaroślach całkiem duże pąki liściowe, więc na razie zmartwienie, trapiące mnie każdej jesieni: czy aby zobaczę znów świeżą zieleń, odeszło ociupinkę dalej...

I tak warto żyć...
A jutro Kaziuk jest i mam nadzieję, że Niechciej pozwoli mi z domu wyjść.
No co, ile można się kisić, tym bardziej, że obiad na cały tydzień jest ugotowany??