Sand and blood

Skończyłam właśnie 3. sezon Spartakusa. Zaiste, fantastycznie zrealizowane, choć do bólu nierzeczywiste. Pomijając juz rozpasanie i okrucieństwo ówczesnego Rzymu (choć jak z boku spojrzeć, nasze czasy są jeszcze bardziej rozpasane i jeszcze bardziej okrutne), efekty komputerowe (tyle krwi, co tam się leje, to fizyczna niemożliwość realnie, nierzeczywistośc - bo skoro ja nie mogę przy bolącym kręgosłupie głową ruszyć, to... jak oni mogli dalej walczyć?? Adrenalina??? To wszystkiego nie tłumaczy. Trening?? Też nie - dzisiejsi sportowcy też trenują i to ciężko, a wystarczy popaczeć, jak zwijają się piłkarze po kopniaku (nawet jeżeli czasem to jest teatrzyk dla widzów i dla sędziego)... Jestem w stanie zaakceptować te wszystkie realne nierealia, ale nie jestem w stanie zaakceptować jednego - uzębienia. Abstrahując od odżywiania i innych takich, jak to możliwe, że po mordobiciu bez watowanych rękawiczek, po kopniakach w twarz, po których krew sika jak wodospad, delikwent wstaje z piasku, otrzepuje się i znów ma takie zajebiste licówki, na jakie ja sobie w życiu nie będę mogła pozwolić, a przeciez ani nie dotarł do ichniego zębologa, ani też takich cudów wianków nie mieli wtedy... I to psuje mi cała przyjemność z oglądania, Wiem, zboczucha jestem, ale jako że swoje z zębami przeszłam wciąż myślę: jak oni to robili??? I dałabym się trzy razy dziennie po gębie prać, żeby takie uzębienie mieć. Za frico, a jak?? Najgorszy rzezimieszek ma tam ładniejsze zęby jak ja.
Że o reszcie nie wspomnę, bo gladiatorzy grzechu warci, jest na czym oko oprzeć i na co popaczeć.
Ale... dzięki niebiosom, ze moim chłopcom los gladiatorów nie grozi...