Pech czy szczęście??

Stłukłam słoik, znaczy się, sam się stłukł, z mąką. Mam małą szafkę i co jakiś czas coś z niej wypada. Tym razem zesunęły się plastiki i wypchnęły słoik. Gdzie się tłucze i się leje, tam się bardzo dobzre dzieje, jak mawiały moje Babcie, te niespalone ;) I dobrze, że to nie lato, bo mam zwyczaj łazić na boso... A nawet nie mam kogo zawołać, żeby skorupy zgarnął. Już raz cudem uniknęłam pokaleczenia, jak złamała się półka i na boso wylądowałam w otoczeniu prawie całego serwisu (serwisu do dziś nie kupiłam, jadę na resztkach starych serwisów, a mam ich tyle, że... jak dla mnie OK, a gości nie miewam, zresztą zostały naczynia po sylwestrze, jednorazowe ;) Zatem zapisać w kajeciku: kupić przewiewne kapcie na lato, bo w tych kożuszkowych się ugotuję i nie wchodzić na boso do kuchni...
A za oknem wciąż śnieg, kupy na śniegu (te widzę) i siki też (tych z mojego piętra już nie)... Płatki wirują, takie wielkie jak w disneyowskim filmie, ale wiem, że za progiem czeka solno-śnieżna bryja i kałuże brei. Wczoraj na pzrejeździe kolejowym były akrobacje, bo tam jest niecka, stała w niej woda, jak dla mnie do pół łydki i ci nieszczęśnicy, co w nią wleźli lecieli do domu, jakby motorek mieli... Osobiście zastanawiałam się nad zrobieniem koła, przez kolejne dwa przejazdy kolejowe z chodnikiem już, ale... śpieszyłam się do cukrzycy, więc zostłam cyrkówką i przeskoczyłam śnieżne zaspy i dwie pary torów, cztery szyny, ach, w moim wieku i kondycji to wyczyn nie lada ;) Może na emeryturze mnie do cyrku wezmą??

I Wałęsa wczoraj plumkał, że tęskno mu już do wieczności, że walizke już pakuje. Nosz, a ja od Wałęsy rzut beretem, uświadomiłam sobie, że przecież to już prawie moja półka. Wiem, wiem, myjcie się dziewczyny, bo nie znacie dnia ani godziny (hmmm.... głowa umyta, wykąpana jestem jak zwykle rano, sztuczne cyce dopięte, zęby ze szklanki wyjęte, sztuczna noga dokręcona, tylko bryle mi się zaszwędały, aparaty w  pogotowiu, skompletowana jestem do stanięcia na posterunku....aaaaaaaaaaa...... peruka jeszcze.... ufff, ile człowiek ma tych części zamiennych ;) , ale i tak zrobiło mi się łyso, jak sobie uświadomiłam, że to bliżej konca jak początku, że już niewiele Paryżów przede mną i niewiele tych dni zapierających dech... Tak jakoś żal, bo tak naprawdę to dopiero teraz zaczęło się życie, nie że przedtem było źle. Ale jestem z pokolenia, które za mało miało dla siebie, a teraz już szlus??

I dlatego navigare necesse est, vivere non est necesse...

Hmmm... filozofii nie kończyłam, zatem Aspergera mam?? 
Czy Obcy we mnie zamieszkał?
Do roboty, Stara Marudo :)