Co mnie nie zabije

... to mnie wzmocni. Podobno. Zobaczymy...
Zła jestem jak osa, bez kija nie podchodź. Wczoraj, jak rozmawiałam w pracy z Inżynierem w sprawie tego routera, to od razu (a ja czasu nie miałam akurat na długie pogawędki, bo palilo się we wsi) powiedził, że mi mikrofalę kupi. Zdążyłam zaprotestować, że nie, że nie chcę, że później pomyślimy. Za każdym razem jak do nich jadę, to za mną mikrofala chodzi, bo to fajna rzecz, No ale tam parę ludzi jest i imprezki się robi. A ja jestem sama, imprez: zero, to co za problem obiad odgrzać?? Poza tym nie mam kontaktu (już kuchenka jest niepodłączona) i nie mam miejsca!!!
Wieczorem dzwonię do niego, bo ten cholerny bilet, understand, że on nie ma dużo czasu. A on, że już mi prezent kupił. Noooooooooooooooooosssssszzzzzzzzzzzz........ Dlaczego wszyscy mogą sobie zamawiać prezenty, a ja jestem ubezwłasnowolniona??????? Wiedziałam, co chcę, a on mi na to: nie marudź matka, niespodzianka. Jak będzie taka niespodzianka, jak ramka do fotografii to ja pierdolę. Niby fajny gadźet, ale prądożerca, nie oglądam na niej fotografii, mam komputer, lepiej się do tego nadaje, a zegar i kalendarz też mam w komputerze. Taka zabawka: nie mamy mamie co kupić, kupimy ramkę, niech się w nią oprawi.
Wściekła jestem.
Bardzo.
I jeszcze jak mówię o bilecie, to z przemądrzała miną włazi na stronę Wizzaira i mruczy: po polsku, kontakt, emilek... Niech mama napisze emilka.
Taka mądra to ja też jestem...
Pożegnałam, kazałam spadać.
Ja też, kurwa, czasem potrzebuję zrozumienia, Nie jestem twarda i mocna, mam prawo do niewiedzenia i do bycia bluszczem, do pogłaskania. Nie to nie. W chuj.
Oddycham głeboko i czytam: w razie problemów prosimy dzwonić na infolinię... Pomijając cenę tego połączenia, każą głuchemu dzwonić na infolinię. Superaśnie, nieprawdaż... czytam dalej: na emilki odopowiadamy w terminie 30 dni... Ojaciepierdolę.
Mają usługę "asystent podtróżnego", chodzi o niepełnosprawnych. Tak się zastanawiam, czy przy jakiejś okazji nie zafundować sobie asystenta jako osoba niesłysząca?? Wszak już raz jechałam jako głucha, nie, przepraszam, dwa razy :) Za komuny w paszporcie wpisali mi jako znak szczególny: głuchoniema :) Hmmm.... Paszport był "załatwiany", to był stan wojenny, a my jechaliśmy na wojaże całą rodziną z trzyletnim Pierworodnym. Do dziś się kulam ze śmiechu na wspomnienie biednego syna, który nie mógł zrozumieć, dlaczego jego matka, na co dzień gadająca jak katarynka i opowiadająca mu 24/7 coraz to nowe bajki milczy jak zaklęta królewna, a Babcia strofuje go: daj spokój mamie, wiesz, ze jest chora :):):)

I z tym optymistycznym wspomnieniem lecę oko zrobić na bóstwo i do pożaru w wiosce lecę :)
Może mi się dziś jednak uda kupić sieciówkę. Może.
I zapomniałam, że fryzjer mi się od dawna kłania.
Ten Alzheimer mnie wykończy, co za gość :|