Poleciala

i mimo gmly doleciala :) A gmla byla jak cholera. Taksowkarz straszyl, ze na pewno nic nie poleci i ze powinnam dzwonic na lotnisko przedtem, ale powiedzialam, ze lubie sie wloczyc po lotniskach, wiec zaryzykuje. O dziwo, samolot nie byl opozniony. Albion przywital mnie krysztalowym powietrzem i feeria swiatel Londynu w dole. Zza chmur na hotyzoncie przeswitywalo wschodzace slonce.
Wpuscili mnie bez wahania, nie wiedza, co za aparat wpuszczaja. Inzynier sie spoznil, ale nie zostawil mnie na lodzie. Jezdzi juz jak szatan, a nawet jak dwa szatany, droga waska, kreta, angielska, z murkiem, a on zasuwa 60 mil na godzine i marudzi, ze inni jada wolno.
Milo gawedzac dojechalismy do domu i zostalam porzucona, bez klucza, bo... zapomnial poszukac zapasowy. Przebral sie i polecial do pracy. Ale zaraz zlazl na dol Baran, wyściskal mnie serdecznie, zrobil herbatke w moim paryskim kubku, ktorego bronil jak niepodleglosci, pogawedzilismy sobie bardzo milo, ale niestety, biedak musial isc do pracy.
I tak zostalam sama na obczyznie, musze czekac az Inzynier z pracy wroci. Powoli zabiore sie za robienie obiadu, jestem senna, bo nie spalam od wczoraj rana...
Smerf Maruda jutro jedzie do PL, co mnie niezmiernie cieszy i Barana takoz.
Dostalam od niego ten kawior, a z Cypru rozkoszna miniaturke oliwy i naparsteczek. Fotki beda pozniej, bo I. oczywiscie nie uszykowal aparatu, nie mowiac juz o naladowaniu baterii, a ja nie zabralam drugiego egzemplarza. Nawet przejsciowki wszystkie sa spalone, jade na pozyczonej od Barana. Oj, bedzie sie dzialo, bede marudzila na maksa...
W nocy, jak czekalam na wyjazd, jeszcze popracowalam na firmowe konto. Dzielna ze mnie dziewczyna, of course.
Tutejszy Internet mnie wnerwia ;) I dobrze, ze przywiozlam Baranowi filmy, tu nic nie mozna sciagnac :|
I moj chleb mu smakuje...
W sumie moglam zabrac jeszcze 12 kilo, ale tyle to bym nie udzwignela :)
Osiem stopni, zielen wkolo.
Zyc, nie umierac :)