I ty będziesz

... stary, będziesz emerytem, dopadnie cię cokolwiek.
Trochę się wkurzyłam, łażąc po blogach, bo wszędzie stary + niedobry.
Może mam zły dzień.
Ale też jestem stara.
Że jestem wredna, to wiem i nie ukrywam tego.
Że mam ksywę Stara Jędza, to OK, sama ją wybrałam.
Ale nie lubię, jak ktoś ocenia mnie przez pryzmat wieku.
Wredność nie ma z tym nic wspólnego. Moja teściowa nie była ideałem, mój teść to lepszy numer (w celu skłócenia wszystkich ze wszystkimi zostawił 17 testamentów, z czego potem powstał zamęt na skalę międzynarodową), ale... Teściowa zawsze mogła przyjść do mnie na każdą uroczystość, nieważne, czy mi to rozwalało plan czy nie. To była Matka mojego męża i traktowałam ją do końca tak, jak chciałabym, żeby traktowano moją Matkę. Teścia widziałam może ze 4 razy w życiu, nie utrzymywał kontaktu z dziećmi. Ale jak do nas przychodził, to zawsze był Ojcem mojego męża i Dziadkiem. Mąż go nie cierpiał, ale wpuszczał, więc to ja podawałam herbatę i podtrzymywałam konwersację.
Sama jestem teściową. Wredną. Niespełniającą kryteriów zakładanych przez młodych. Nie pomagam, nie uważam, że tak jak sądzi moja synowa, powinnam się bardziej starać dla młodych (znaczy się, dawać kasę, bo oni są młodzi i im się należy). Nie rwę się do opieki nad wnuczką, choć oni są młodzi i zmęczeni życiem. Jestem stara, pracuję w miarę sił i możliwości, nie wyciągam do nich po nic ręki, a mogłabym, bo stara jestem i co się będę męczyć, jak mam dzieci za granicą, a wiadomo, tam to dopiero zarabiają.
Pojechałam - po ponad półwieczu marzeń - na wycieczkę do Paryża, za swoje pieniądze. Synowa stwierdziła, że zwariowałam, w tym wieku do Paryża, mogłam im coś zafundować. Ano, mogłam...
Wykształciłam obu synów praktycznie sama. Jestem z tego dumna. Nie zatrzymywałam, gdy chcieli odfrunąć z gniazda, choć poduszka była długo co noc mokra od łez. Nic od nich nie oczekuję, ale każdy (zaznaczam: niematerialny, bo to dla mnie ważniejsze) objaw zainteresowania mną przyjmuję z radością. 
I dlatego wkurwia mnie, gdy słyszę: stary.
Tak, jestem stara i już raczej nie odmłodnieję.
Ale każdy każdego dnia się starzeje.
 I każdego dnia jest się bliżej końca.
Więc rozumiem ocenianie kogoś za to, że jest wredny.  Ale młodzi też nie są aniołami.
Nie rozumiem ageizmu.
I dlatego tak lubię Barana, bo On nigdy nie podkreśla mojego wieku, opierdol od Niego dostaję za całokształt, jak zasłużę, a nie dlatego, że jestem stara...
 I jeszcze parę innych osób, które nie patrzą na wiek, ale na całokształt.
Zachowania upierdliwe na starość to czasem nie wada charakteru, ale choroba. I wtedy trzeba zacisnąć zęby i milczeć.

Moja Teściowa pod koniec życia (zostało mi to oszczędzone, bo długo przedtem nasze drogi się rozeszły) wymagała opieki. I opiekowała się nią najbardziej nielubiana synowa (po mnie), jej córki-lekarki wypięły się na nią. Było ciężko, demencja posunęła się tak daleko, że mówiła tylko po niemiecku, a nikt tego języka nie znał w rodzinie, oprócz córek, które w Niemczech były... I ta wredność to już nie była wredność taka zwyczajna, ale choroba.
Nie wiem, może mnie też to dopadnie.
Ale na razie, chociaż jestem stara, to lubię wpaść na jakąś imprezkę, pogadać z każdym... I nie chcę, żeby ktoś uważał, że jestem wredna, bo jestem stara.
Po prostu taki model. Wredny...
Najwredniejszy na świecie.


Ale się rozpisałam i wciąż jestem zła...