Schodami w górę

... schodami w dół.
Nic nie jest tak, jak powinno.
Nic nie pomaga.
Pożarłam się z Inżynierem o to.
A niby dlaczego mam się uśmiechać i mówić, że jest OK, jak dla mnie nic nie jest OK??
Tak, wiem, inni mają gorzej, są chorzy, nie mają pieniędzy, nie mają pracy, nie mają dachu nad głową. Sranie w banie.
To jest moje bolenie i nic na to nie poradzę.
Nie tak miało być i nie pogodzę się z tym, że jest tak, a nie inaczej.
I jak nie chce, nie musi o tym słuchać.
<Przytul> nie zastąpi przytulenia, wyrosłam już z ikonek.
Jest mi kurewsko źle i nic nie jest w stanie tego zmienić.
Nic.
To jest moje bolenie i ma prawo mnie boleć. I mam prawo się złościć, płakać, siedzieć w dołku i gówno komu do tego.
Niech mnie nikt nie pociesza, bo nie chcę.
Nie potrzebuję.
Potrzebowałam tylko jednego.
Nie dostałam tego, więc pierdolę.
Idę do swojej piaskownicy, zabieram grabki i łopatkę i foremek też nie dam...

Będę, jak wrócę...

Chce ktoś obiad?? Drugi pstrąg (ten lepszy, tęczowy) został, pół kalafiora i pół butelki wina jeszcze mam.
I Casillero del Diablo całą. A to jest poezja smaku...
Hmm...