I tym sposobem

proszę wycieczki, zamknęliśmy terminowo marcowy numerek... Oj, działo się, działo... Na dywaniku nie byłam, bo Boss jak zwykle nie miał czasu i mijąjąc mnie na schodach, gdy wychodził w siną dal, spóźniony jak zawsze, rzucił: proszę zostawić propozycję w kopercie, wiem, wiem... A ja na to: w kopercie to się łapówki daje i poszłam do domu, a co??
On dobrze wie, co ja chcę, a że nie ma czasu?? To może znów pod koniec roku będzie kumulacja, będzie jak znalazł na spłacanie remontu. No nic to, taki life ;)
I potem poszłam w długą, znaczy się do P&P (odnotowano: alkoholu nadal brak, nie żebym potrzebowała, ale już wiadomo, gdzie nie szukać). Kupiłam taki cudo wianek, bo mi smakował jak cholera i zamiast czekolady będę się tym rozpieszczać, bo to zawsze mniej kalorii jest ;)

Nie chce mi się fotki robić, nic mi się nie chce.
Stojąc na przystanku i czekając na autobus widziałam kobietę, młodszą ode mnie i to sporo, która chodziła z tablicą, reklamującą sklep meblowy. Praca jak praca, żadna nie hanbi, ale... zrobiło mi się niedobrze i smutno. Wyglądało to zupełnie jak w przedwojennym filmie, albo w jakiejś kryzysowej Ameryce... Smutek duszę zalał. Bo coraz częściej widać ludzi z takimi tablicami i często są to osoby staruteńkie, aż żal dupę ściska i widzę też siebie na emeryturze... Tak, wiem, wiem, jest Inżynier, ale?? Kto się ożeni ten się odmieni, jak mówi starozytne przysłowie, a ja mam smutne doświadczenia. Więc zostaną albo puszki na śmietniku (było teraz nie wyrzucać), albo łażenie z tablicą... I nie tylko to mnie zastanowiło, ale też kobieta miala buty na obcasie, strasznie wykrzywionym i było widać, że ledwo się na nich rusza. Tego już nie potrafię zrozumieć zupełnie, bo gdybym musiala tak zapitalać, chodziłabym w starych trampkach, ale na płaskim obcasie, a nie na szpilkach, chwiejąc się jak pijak na wietrze. Kręgosłupa szkoda. Z drugiej strony mogła być tak biedna, że nawet trampek nie ma.
Coraz więcej staruchów (bo to już nawet nie staruszkowie, a staruchy) w tę niepogodę rozdaje ulotki i darmowe gazety. To hańba dla państwa, bo są to ludzie, którzy je odbudowywali ze zniszczeń wojennych. I to, co się dzieje, te rządy, to złodziejstwo i HAŃBA... Siedemdziesięciolatek, rozdający darmowe gazety to nie jest śmieszne, to jest straszne i okrutne. Gdyby pracował jako wolontariusz, gdziekolwiek, znaczyłoby to, że pracuje, bo chce. Do rozdawania gazet, ulotek, noszenia tablic nie wygania chęć do pracy za wszelką cenę, wygania niewyobrażalna bieda... HAŃBA.
W tym momencie czuję głęboką wdzięczność do mojej Mamy, która nie dawała mi żadnej taryfy ulgowej ze względu na kalectwo i kopała w dupę, mówiąc: ucz się, żebyś nigdy nie była zależna od nikogo, a już na pewno nie od mężczyzny. Mądra była. I opowiadała mi, jak płakała sama, bo dziadek też ją kopał w dupę i kazał jej robić tzw. dużą maturę, a ona chciała zrobić małą, żeby iść do pracy i się ubrać, bo miała dość chodzenia w płaszczu przerobionym z żołnierskiego szynela... Jej siostra, moja Ciocia opowiadała mi, że ona nie chciała się uczyć i poszla do piekarni (na wywózce w Niemczech pracowała w piekarni) i miała satysfakcję, mogąc mojej Mamie kupić jedwabne pończochy...  Ale moja Mama miała satysfakcję, gdy jej koleżanki z małą maturą po kolejnej reformie szkolnictwa, mając już małe dzieci musiały na gwałt robić dużą maturę... Tak się czasem dziwnie życie plecie.
Wstawiłam na FB fotkę mojej Alma Mater  i koleżanka ze studiów pyta, czy dalej ciągnę edukację. Hmmm... nie mam ambicji pisania doktoratu (a może powinnam się kopnąć w tę tłustą dupę i pisać??), za leniwa jestem. Może powinnam. Ale po co?? Nie czuję takiej potrzeby, cenię siebie sama za to, dokąd doszłam.
Ale... wciąż jestem wdzięczna Mamie, że nie muszę chodzić z tablicą.
Moja przyrodnia siostra nie chciała iść na studia, właśnie ze względów "odzieżowych". I... nie zazdroszczę dziewczynie jej losu... Nie jest źle, ale... Na pewno jest na swój sposób szczęśliwa i zadowolona, tego nie neguję, każdy wybiera swoją własną drogę.
Ale się rozpisałam.
Z ostatniego numeru dowiedzialam się, że samobójstwo popełnił kolejny gość ze świecznika, raptem dwa lata młodszy ode mnie. Związany z polityką, który narobił długów. Nie mnie oceniać, to straszna tragedia.
Ale myślę, że czasem minimalizm życiowy i niesranie wyżęj, jak się da też ma rację bytu...

A Baran jest kochany ;) Już on wie, dlaczego, nieprawdaż Mister S.??