Prawie perfekcyjna pani domu

Prawie, jak wiadomo, robi dużą różnicę, ale co tam... Nazbierało się klamotów, a dzięki tygodniowej gospodarce Inżyniera wiele nie wróciło na swoje miejsce, a do tego zlazły z wyżyn inne, jak na przykład kiełkownica, bajzel się zaczął robić prawie jak podczas wizyty Pierworodnego, z tą różnicą, że w zlewie miejsce było. Polazłam więc wysłać kiełki do Zmorki i chciałam kupić plastikowe koszyczki, bo mi ich brakuje. Nigdzie nie było takich, jak potrzebuję, więc kupiwszy tylko narcyzy za 2,99 za 10 sztuk w Biedronce (prawda, że okazja), potuptałam do Lidla, ale tam też koszyczków nie było, więc kupiłam li i jedynie bakłażana i cytryny i poszłam do domu. I tu się leń obudził, a że zgłodniałam, zrobiłam sobie pstrąga łososiowego, herbatkę i oglądnęłam White collar. Kto nie zna, niech żałuje, główny bohater, grany przez Matta Bomera to ciacho jakich mało (gej, a jakże, wszyscy wspaniali czuli mężczyźni mają już swoich chłopaków, reguła nie do zbicia), tak więc 45 minut pasłam oczy i odbudowywałam morale. Udało się :D A potem już było z górki, włączył się pierdalec i w szafkach dzięki małemu przemeblowaniu zrobiło się nagle duuuużo więcej miejsca i... No co ja paczę?? Jedna torba z P&P (duża, żeby nie było) pełna plastikowych śmieci (zapisać w kajeciku: nie gromadzić pudełek po lodach, bo się syf w szafce robi), druga takaż pełna szkła (jedna szklanka się stłukła, ale gdzie się tłucze i się leje, tam się bardzo dobrze dzieje), trzecia pełna makulatury, czwarta - mała reklamówka - przeterminowane leki (zanieść jutro do apteki trzeba, w czeluściach szafy mam jeszcze wór leków po moim Eks, przeterminowane chyba o ponad 10 lat, bo ten namiętnie piguły zażywał i gromadził, aż się boję z tym iść do apteki, bo mnie zamkną, a na raty zapominam nosić, do śmietnika nie wyrzucę, a dilować Inżynier stanowczo zabronił pod groźbą odłączenia kompika od sieci, jak przyjedzie, więc dupa)....
I tak wolnym walcem a kuchnia w oczach jaśniała, kiełki mają luz, a i ja się mieszczę teraz i mam gdzie sobie jedzenie zrobić, nie łapiąc spadającej piramidy, ale co ja pacze?? Okna. Obraz nędzy i rozpaczy. A co, jak zaczęłam, skończę. I tym sposobem machnęłam okna, szybko, w 5 minut (zawsze byłam szybka dziewczynka), nie bawiąc się w rozkręcanie i inne robótki ręczne, na to przyjdzie czas, jak się ociepli.
A Mama gdzieś polazła, bo nie pilnowała Teściowej mojej (jak znam życie, nie lubią się) i ledwo okno zamknęłam, zaczęło padać, ale jak pada na czyste szyby to już nie ma takich zacieków.
Więc pokój już odpuściłam, tym bardziej, że brak ruchu mnie wykończył i wszystkie gnaty czuję. Ale to znaczy, że żyję, więc jest OK :)
To teraz Shameless (uwielbiam, jako DDA nie powinnam, ale uwielbiam, nic za to nie mogę), no i tego klona Love Story co Baran polecał mam. Ciepło, kocyk uszykowany jak coś, listki bobkowe pod dupą, czyli tam, gdzie ich miejsce, herbatka jest, kiełki cicho rosną :)

Lubię swój dom.
Jest moim zamkiem.